ΙΣΩΣ

 

Ξυπνάω απότομα….

Φασαρία….ήχοι σαν χτύπημα πάνω σε σύρμα….

παράπονο……

“άνοιξέ μου το σκατοκλουβί!”

κι άλλα χτυπήματα…ένα κομμάτι φτερό που ξεκόλλησε απο κάπου μου χαιδεύει τη μύτη

“ανοιξέ μου”…..

-Να πας που? Ξέρεις τι σε περιμένει έξω?Εδώ είσαι μια χαρά ηλίθιο πουλί

“ανοιξέ μου,δεν αντέχω άλλο και ποιός σου έδωσε το δικαίωμα να με κλείσεις εδω μέσα?”

-Σε ταίζω ,σου αλλάζω τροφή και νερό…άσε με να κοιμηθώ

“και που κοιμάσαι τι μ’αυτό?Όνειρα δε βλέπεις πια….γιατι δεν έχεις,έχω όμως εγώ”

-Αυτό το κλουβί σε κρατάει ζωντανό…έξω δε θα αντέξεις ούτε πέντε λεπτά.Κάποιο ζώο θα σε αρπάξει κάποιο φυσίγγι θα σε πετύχει..είσαι είδος που ζει μόνο σε κλουβί.

“ψέμματα….θέλω να πετάξω…μπορώ”

-Ναι ε? Κοίτα λίγο τα φτερά σου.

“τα χω τσακίσει πάνω στο κλουβί, αλλά…”

-Αλλά τι?Ορίστε σου ανοίγω τη πόρτα….φύγε

“μπορείς να έρθεις μαζί μου αν θες”

-Δε θέλω!

Το πουλί θα κάνει μονάχα δυο δειλά βήματα και θα κοιτάξει φοβισμένα τριγύρω

“κι όμως ξέρω πως κάποτε με είχες ελεύθερο..πετούσα..δε θυμάμαι πότε αλλά…πετούσα έτσι δεν είναι?”

-Όχι δεν πέταξες ποτέ , τα φτερά σου κουνούσες αδέξια κι έπεφτες , συνέχεια έπεφτες.

“αν δοκίμαζα τώρα”

-Δοκίμασε

“τα φτερά μου πονάνε”

-Εντάξει μπες μέσα στο κλουβί σου πάλι…είμαστε κι οι δυο κουρασμένοι

“Αύριο ίσως με αφήσεις να δοκιμάσω έτσι?”

-Έτσι

“εσύ προσπάθησες να πετάξεις ποτέ?”

Πόσος καιρός έχει περάσει απο εκείνο το όνειρο που έβλεπα ότι χανόμουν στα σύννεφα?

Καληνύχτα…ίσως αύριο δοκιμάσω να ονειρευτώ και πάλι

Ένα αδυναμο φτερούγισμα,η πόρτα του κλουβιού έκλεισε.

 

 

DARK SHADOWS….Ο ΘΕΙΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΦΕΡΕΤΡΟ

DARK SHADOWS (2012)

Σκηνοθεσία : Τιμ Μπέρτον

Πρωταγωνιστούν : Τζόννυ Ντεπ , Μισέλ Φάϊφερ ,Ελενα Μπόναμ Καρτερ ,Έβα Γκρήν

 

Ο Μπάρναμπας Κόλλινς γόνος πολύ πλούσιας οικογένειας που έχει μεταναστεύσει στις ΗΠΑ απο το Λίβερπουλ της Αγγλίας για να δημιουργήσει κι εκεί τη δική της οικονομική αυτοκρατορία κάνει το μοιραίο λάθος να μην υποκύψει στον έρωτα μιας υπηρέτριας μάγισσας.Όταν εκείνη τον βλέπει να βρίσκει τον αληθινό έρωτα θα βάλει μπρος τα μάγια θα σκοτώσει τους γονείς του,θα οδηγήσει στην αυτοκτονία την αγαπημένη του και θα  καταραστεί και τον ίδιο να γίνει βρυκόλακας ενώ παράλληλα τον δίνει και στους αγριεμένους συμπολίτες του για να τον θάψουν για πάντα “ζωντανό” κάτω απο τη γη,όλα αυτά το 1780.

Το 1972 η ομάδα ενός εργοταξίου κατα τη διάρκεια της νυχτερινής εργασίας της ξεθάβει κατα λάθος το φέρετρο και……ο Μπάρναμπας θα βρεθεί με τους απογόνους του.

Πως λέμε “Ο Θείος Απο Την Αμερική” αλλάξτε τον με  τον θείο απο το φέρετρο.

Ο Μπέρτον ξαναγυρίζει στα γνωστά λημέρια που τον έκαναν αγαπητό δηλαδή στις goth-ιστορίες. Εδώ βέβαια έχουμε να κάνουμε με ένα κοκτέιλ ΣΚΑΘΑΡΟΖΟΥΜΗ-ΑΛΙΚΗΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ, δηλαδή ναι μεν μαύρα κοστούμια ,νεκρικό μακιγιάζ , αραχνιασμένοι πύργοι , ξορκια και μακάβριο χιούμορ αλλά στον αντίποδα υπάρχουν έντονα χρώματα , ξενοιασιά και ροκ των αρχών της δεκαετίας του 70. Έχω ξαναγράψει ότι ορισμένοι σκηνοθέτες αντιμετωπίζονται απο μεγάλη μερίδα κριτικών και κοινού όπως αντιμετωπιζόταν ο Πάπας απο τους περισσότερους τα χρόνια του Μεσαίωνα…έχουν δηλαδή το “αλάθητο” ενώ όσοι τολμήσουν να αμφισβητήσουν κάποιες δουλειές τους έχουν ,μεταφορικά ευτυχώς, τη τύχη των μαγισσών..κατευθείαν στην πυρά.

Ο Μπέρτον ανήκει σε αυτή την ομάδα κινηματογραφιστών  και για να είμαι ξεκάθαρος μέσα σε αυτούς που τον θεωρούν ικανότατο σκηνοθέτη είναι και ο γράφων.Αυτό όμως δε σημαίνει πως δε με έχει κουράσει και λίγο έως αρκετά το γοτθικό μέρος του πράγματος. Σύμφωνοι ο Τιμ είναι μάστορας στο είδος , αν θέλετε γεννήθηκε για να κάνει σκοτεινή ποίηση στο σινεμά αλλά απο κει και πέρα θα ήθελα να τον ξαναδώ να διηγείται και άλλου είδους παραμύθια εκτός απο τα “μαυροφορεμένα”. Αλήθεια θυμάται κανείς το καταπληκτικό BIG FISH?

Βλέποντας το DARK SHADOWS μου ήρθαν στο μυαλό κάποια φιλικά παιχνίδια που δίνουν στην Ασία τα καλοκαίρια οι μεγάλες ποδοσφαιρικές ομάδες όπως η Μπάρτσελώνα , η Ρεάλ ,η Μάντσεστερ οι οποίες για διαφημιστικούς λόγους κάνουν την πλάκα τους παίζοντας με την Σογκούν F.C ή την Bruce Lee Utd με σκοπό να δει το κοινό τους μεγάλους σταρ της μπάλας αλλά και να ξανοιχτούν και οι ομάδες αυτές οικονομικά στην Ασιατική αγορά. Εν ολίγοις ο Μπέρτον στη συγκεκριμένη ταινία μάζεψε τη γνωστή ομάδα (Ντέπ, Ελένα Μπόναμ Κάρτερ , Ντάνυ Ελφμαν στη μουσική) και παίζει ένα φιλικό ματς. Δίνεται η εντύπωση πως όλοι θέλουν να κάνουν ένα ευχάριστο διάλειμμα απο τις καριέρες τους και πρώτος απ’όλους ο Μπέρτον. Η αίσθηση του “αυτό κάπου το’χω ξαναδεί” υπάρχει απο την αρχή έως το τέλος της ταινίας το οποίο τέλος αν μη τι άλλο μπορείς να το φανταστείς μετά το πρώτο ημίωρο.Το μαύρο χιούμορ είναι ξαναζεσταμένο φαγητό αν και θα ήταν άδικο να μην επισημάνουμε κάποιες πολύ έξυπνες ατάκες που συνδιάζονται και με ευρηματικές σκηνές είπαμε για Μπέρτον μιλάμε στο κάτω κάτω.

Το φιλμ βασίζεται σε μια πολύ επιτυχημένη τηλεοπτική σειρα που κράτησε 5 χρόνια και χαρακτηρίστηκε σαν η πρώτη γοτθική-σαπουνόπερα με 1225 επεισόδια!! Η έμπνευση έχει ψιλοεγκαταλείψει τους σεναριογράφους του Χόλλυγουντ ούτως ή άλλως και έχουν στραφεί στην κινηματογραφική αναβίωση τηλεοπτικών σήριαλς αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση έχει εγκαταλείψει και τους περισσότερους συντελεστές της ταινίας εκτός απο την Έβα Γκρήν στο ρόλο της κακιάς σέξυ μάγισσας. Σενάριο με μπόλικες κοιλιές και με μάλλον συνηθισμένα αστειάκια τα οποία ακόμα και οι ηθοποιοί που τα εκτοξεύουν τα πιστεύουν όσο πιστεύει κανεις την θερμή σχέση ανάμεσα στον Αντώνη Σαμαρά και την Ντόρα Μπακογιάννη. Αλλά το μεγάλο λάθος του Μπέρτον, κατα τη γνώμη μου πάντα, είναι ότι άφησε το τιμόνι του φιλμ στα play-station ειδικά εφφέ. Αυτά είναι για έναν οποιονδήποτε σκηνοθέτη που θέλει να δοκιμάσει την τύχη του με μια κωμωδία τρόμου και διστάζει να “βγεί” μπροστά ο ίδιος, μολονότι λοιπόν ο Τιμ και έμπειρος είναι και άριστος γνώστης του είδους για να πέσει στην παγίδα απο κάτι τέτοιο φαίνεται τελικά ότι την πάτησε την μπανανόφλουδα…εκτός αν ήταν δική του επιλογή.

Στα συν της ταινίας έχουμε την εμφάνιση του Alice Cooper που υποδύεται τον εαυτό του και τα δυο τραγούδια που λέει σε ένα πάρτυ δένουν τρομερά με τις σκηνές,θα ήταν παράλειψη να ξεχάσουμε και τον διάσημο Δράκουλα του σινεμά τον Κρίστοφερ Λη που έχει έναν μικρό ρόλο. Η ταινία έχει κι αυτή την “κατάρα” της όπως και ο ηρωάς της ο Μπάρναμπας αφου ο ηθοποιός που υποδύθηκε τον ρόλο στην τηλεόραση ο Τζόναθαν Φρήντ κι έκανε ένα πέρασμα απο την ταινία πέθανε αμέσως μετά τα γυρίσματα.

ΟΙ ΑΚΑΚΙΕΣ (LAS ACACIAS)….ΤΟ ΦΟΡΤΙΟ ΠΟΥ ΛΥΤΡΩΝΕΙ

ΟΙ ΑΚΑΚΙΕΣ (LAS ACACIAS)  (2011)

Σκηνοθεσία : Πάμπλο Τζιορτζέλι

Πρωταγωνιστούν : Eρμάν ντε Σίλβα, Έμπε Ντουάρτε, Νάιρα Κάγιε Μαμάνι.

O Ρούμπεν είναι ένας μοναχικός φορτηγατζής,λίγο απόμακρος και μάλλον αντικοινωνικός. Εκτός απο την ξυλεία που θα κουβαλήσει απο την Παραγουάη για το Μπουένος Άϋρες καλείται να εξυπηρετήσει κι ένα φίλο και να μεταφέρει μια γυναίκα και την οκτώ μηνών κορούλα της μαζί σε αυτό το δρομολόγιο.Μάνα και κόρη είναι ένα επιπλέον φορτίο για τον Ρούμπεν που δε δείχνει ιδιαίτερα ενθουσιασμένος με την αποστολή αυτή.

Τις περισσότερες φορές πριν γράψω κάτι για μια ταινία φροντίζω να αφήνω λίγο χρόνο να περάσει προκειμένου να την επεξεργαστώ όσο γίνεται καλύτερα στο μυαλό μου για να είμαι πιο “δίκαιος”.Όσο λοιπόν περναέι ο καιρός και την σκέφτομαι συνειδητοποιώ πως ο Αργεντινός σκηνοθέτης Πάμπλο Τζιορτζέλι κατάφερε σχεδόν απο το τίποτα να σε κατασυγκινήσει. Αξίζει δε να σημειωθεί πως στην ουσία ΟΙ ΑΚΑΚΙΕΣ είναι η πρώτη του ταινία. Έχουμε να κάνουμε με ένα πάναπλο road-movie του οποίου η ιδέα εξ αρχής δεν παρουσιάζει και κανένα συγκλονιστικό ενδιαφέρον,δυο αγνωστοι διαφορετικοί μεταξύ τους άνθρωποι αναγκάζονται να ταξιδέψουν μαζί αλλα το ταξίδι δεν  είναι ούτε περιπετειώδες ούτε γεμάτο ανατροπές….ή μήπως τελικά είναι?

Τα πρόσωπα διηγούνται ιστορία ή καλύτερα γραφουν απο μόνα τους το σενάριο. Ο Ρούμπεν με το κουρασμένο βλέμμα,η γυναίκα με μια έκφραση προσωποποίηση της αγωνίας για το άγνωστο και της ελπίδας για το κάτι καλύτερο και μια καταπληκτική φατσούλα αυτή του μωρού που είτε κλαίει είτε γελάει είτε παρατηρεί απορρημένο τον περιβάλλοντα χώρο θέλεις να το σφίξεις στην αγκαλιά σου.

Ελάχιστα λόγια και αυτά εντελώς καθημερινά χωρίς καμμιά “κινηματογραφική” επεξεργασία για χάρη της εξέλιξης,η ταινία κυλάει τόσο φυσικά που όταν έχει τελειώσει σου φαίνεται πως είχε και μικρή διάρκεια για το θέμα της.Σε μια Λατινική Αμερική που όπως και ο υπόλοιπος κόσμος ζει το “μεγαλείο” της παγκοσμιοποίησης και της οικονομικής κρίσης,άνθρωποι μένουν χωρίς δουλειά και αναγκάζονται να μεταναστεύσουν,αναγκάζονται να αφήσουν πίσω όσους και όσα αγαπουν για να βρουν καινούργιο σπίτι ,καινούργια ζωή.Μη φανταστείτε πως οι ήρωες της ταινίας συμβολίζουν κάτι,είναι δυο τραγικά μοναχικοί άνθρωποι που έρχονται τυχαία σε επαφή αλλά σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα ο ένας θα μπεί στη καρδιά του άλλου με λίγα λόγια και πολλά βλέμματα.

Ο Ρούμπεν κουβαλά ήδη το βαρύ φορτίο μιας διαλυμένης οικογένειας και για λίγο θα την αντικαταστήσει ,χωρίς ούτε ο ίδιος να καταλάβει το πως, με τη γυναίκα και το κοριτσάκι.Κανένα σενάριο δε μπορεί να περιγράψει τόσο καλά την τρυφερότητα του φορτηγατζή για το μωράκι όσο η εκφρασή του όταν το κρατάει αγκαλιά για να το καθησυχάσει και άραγε καθησυχάζει το μωρό  ή τον εαυτό του. Ένας άνθρωπος που απλά έψαχνε έναν τρόπο για να λυτρωθεί απο τη μοναξία που τον είχε γονατίσει βλέπει σ’ένα πλασματάκι οκτώ μηνών μια καινούργια ευκαιρία. Βγάζει συναισθήματα που είχε θάψει αλλά δεν το κάνει απότομα,κι εδώ είναι μια μεγάλη δεξιοτεχνία του σκηνοθέτη γιατι δε πέφτει στην εύκολη παγίδα της απότομης αλλαγής χαρακτήρα που αγγίζει το υπερβολικό.Ο Ρούμπεν δειλά δειλά πλησιάζει το κοριτσάκι και η κάμερα παίζει ένα μαγικό παιχνίδι με τα πρόσωπά τους.

Αν για κάτι αξίζει να παλέψει κανείς αυτές τις δύσκολες για όλους μέρες  αυτό είναι τα παιδιά που έρχονται στο κόσμο και όσο προχωράει η ταινία αυτό είναι το συμπέρασμα που περνάει και στον θεατή.Η γυναίκα είναι μια ήρεμη δύναμη,άνεργη με ένα παιδί χωρίς σύζυγο αλλά αποφασισμένη να παλέψει γιάυτό το παιδί,όχι με όπλο την αυτολύπηση και τη ζητιανιά αλλά με την υπερηφάνια και το κουράγιο της.

Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας διαδραματίζεται μέσα στο φορτηγό εκεί που οι ήρωες στριμώχνονται και δειχνουν αμήχανοι.Ο δρόμος ήταν το σπίτι του Ρούμπεν ενώ για τη γυναίκα είναι η απόδραση και η πορεία προς ένα άγνωστο αύριο. Δε μπορείς να γράψεις πολλά για το φίλμ αυτό μπορείς να αφήσεις τον εαυτό σου να βγάλει όση τρυφερότητα και όση ανθρωπιά του έχει απομείνει. Σπάνιες φορές τα συναισθήματα μπορεσαν να κινηματογραφηθούν με τόσο ιδιοφυή σιωπή.Μουσική δεν υπάρχει οι μόνες νότες είναι αυτές της “ανάγκης για τον άλλον” . Το φινάλε είναι αντάξιο της υπόλοιπης ταινίας και είναι ένα αληθινό μάθημα συναισθηματικής κορύφωσης.

Θα το ξαναγράψω για άλλη μια φορά πως η οικονομική κρίση άλλα και η κρίση αξιών που περνάμε έχει γεννήσει τον τελευταίο καιρό μια σειρά ταινιών που έχουν μαγέψει με την απλότητα και το ανθρωποκεντρικό τους βάρος ΟΙ ΑΚΑΚΙΕΣ είναι μία απο αυτές και για όσους ενδιαφέρονται για βραβεία το φιλμ έχει μαζέψει κάμποσα αναμεσα τους και αυτό της Χρυσής Κάμερας στις Κάννες,όσο για τις ερμηνείες ρεσιτάλ εκφραστικότητας και απο τους δυο ενήλικες αλλά κάτι μου λέει ότι το παχουλό μωράκι κερδίζει άνετα το παιχνίδι των εντυπώσεων

Καλή Διασκέδαση.

Η ΕΜΙΛΥ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΑΚΟΜΑ

PINK FLOYD : SEE EMILY PLAY ( 7″ SINGLE)  (1967)

LABEL : COLUMBIA

 

O Syd Barrett είχε αρχίσει να πιστεύει πως ο κόσμος αυτός δεν τον χωρούσε,έψαχνε για έναν άλλον αλλά ο μόνος τρόπος για να βρεθεί σε αυτόν ήταν το LSD. Στην ουσία ο Barrett μαζί με τον Roky Erikcson των 13th Floor Elevators ήταν οι πρώτοι “καμμένοι“ απο παραισθησιογονα στην ιστορία της ροκ.  Το μυαλό τους μάλλον δε γύρισε ποτέ απο τα μέρη που πήγε.

Σε ένα απο τα πολλά “ταξίδια” του ο Syd βρέθηκε σε ένα δάσος χωρίς καλά καλά να  καταλάβει το πώς,εξαντλημένος πήρε έναν υπνάκο κάτω απο ένα δέντρο και στο ονειρό του είδε ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Emily να παίζει….το παιχνίδι αυτό δεν άργησε να γίνει τραγούδι. Λίγο καιρό αργότερα σε μια συνέντευξη και όταν η “επιστροφή” στον πλανήτη Γη γινόταν όλο και πιο δύσκολη για τον τραγουδοποιό απο το Καίμπριτζ,εκείνος θα υποστηρίξει πως η ιστορία με το όνειρο ήταν παραμύθι για να πουλήσει περισσότερο το τραγούδι.

Οι φήμες θέλουν το κοριτσάκι του SEE EMILY PLAY να είναι η Βρετανίδα γλύπτρια Emily Young η οποία σε πολύ νεαρή ηλικία ήταν και θαμώνας του Λονδρέζικου  UFO -CLUB στο οποίο έπαιζαν τα πιο underground ψυχεδελικά σχήματα εκείνης της εποχής κυρίως απο το Μεγάλο Νησί.Το παρατσούκλι της Young ήταν “η ψυχεδελική μαθήτρια”. Κατα τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του τραγουδιού στο στούντιο μαζί με τους PINK FLOYD βρέθηκε κι ένας κιθαρίστας ονόματι… David Gilmour, προσκεκλημένος του Syd για να βάλει κι αυτός ένα χεράκι αν χρειαζόταν.

Οι ηχογραφησεις άλλαζαν συνέχεια λόγω “παραξενιάς” του Barrett,πότε έβρισκε το τραγούδι υπερβολικά μεγάλο,πότε ότι είχε μικρύνει παραπάνω απ’όσο έπρεπε,πότε ότι το πιάνο είχε αργό ρυθμό αταίριαστο με το υπόλοιπο μέρος,πότε ότι ήταν πολύ γρήγορο.Συν το ότι κάποια ηχητικά μέρη τα πέρασε σε κασσέτα και τα πρόσθεσε αργότερα στο τραγούδι για να το κάνει ακόμα πιο “φευγάτο”.Ενώ λοιπόν όλα έδειχναν ότι είχε γίνει αυτό που ήθελε ο Syd όταν το άκουσε στη τελική του μορφή δυσανασχέτησε και θεώρησε πως ήταν εντελώς αντιεμπορικό.

Είδε κι έπαθε ο παραγωγός Norman Smith να τον πείσει πως το τραγούδι ήταν αριστούργημα της ποπ ψυχεδέλειας.Το μόνο τελικά που κατάφερε να αλλάξει ο Barrett ήταν το μέρος της slide κιθάρας όπου τον ήχο τον “έφτιαξε” βάζοντας ένα καπάκι αναπτήρα zippo στα δακτυλά του την ώρα που ακουμπούσαν τις χορδές…είναι να το έχει ο άνθρωπος!!!!!

“O Syd είχε αρχίσει να αλλάζει εντελώς,υπήρχαν κάποιες μέρες που δεν με γνώριζε καν” αυτή είναι μία απο τις αναμνήσεις του Gilmour απο τις μέρες της ηχογράφησης. Το σινγκλ κυκλοφόρησε τελικά στις 16 Ιουνιου του 1967 με δεύτερη πλευρα το SCARECROW. Κατά τη γνώμη μου το SEE EMILY PLAY είναι ένα απο τα 100 καλύτερα ψυχεδελικά τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ και μάλιστα ένα μέρος απο το τραγούδι παιγμένο απο moog-synthesizer ακούγεται στο στο τέλος του κομματιού SHINE ON YOU CRAZY DIAMOND απο το  άλμπουμ των Pink Floyd WISH YOU WHERE HERE.

Ο λόγος που το εξαιρετικό αυτό σινγκλ φιλοξενήθηκε στο ΠΑΛΙΟ ΜΟΥ ΠΛΑΤΟ είναι γιατί σαν σήμερα το 1967 ξεκίνησαν οι ηχογραφήσεις του.

Αρχικά υπήρχε μόνο σαν 7ιντσο αλλα αργότερα θα συμπεριληφθεί και στην επανέκδοση του THE PIPER AT THE GATES OF DAWN αλλα και σε συλλογές του συγκροτήματος.

Καλή Ακρόαση

 

 

Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΑΠΕΘΑΝΕ ΖΗΤΩ ΟΙ SMITHS

THE SMITHS : THE QUEEN IS DEAD (1986)

LABEL : ROUGH TRADE

 

“Ο Morissey , ο Marr κι εγώ ήμασταν άνθρωποι πάνω κάτω στην ίδια ηλικία και σχεδόν με τις ίδιες απόψεις για την πολιτική,τη μουσική και για τα περισσότερα κοινωνικά ζητήματα,έτσι δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα κατα τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του άλμπουμ,όλα πήγαιναν περίφημα”  τα λόγια του κυρίου Stephen Street μηχανικού ήχου στο άλμπουμ των Smiths  THE QUEEN IS DEAD.

Πως να ξεπεράσεις βέβαια ένα φοβερό άλμπουμ που είχε προηγηθεί, το MEAT IS MURDER, σε μια εποχή που η Βρετανική μουσική είχε “σκάσει” απο σπουδαίους δίσκους κι αν λάβουμε υπ’όψη ότι ακόμα ήσουν ένα νεαρό συγκρότημα.Ο κιθαρίστας Johnny Marr όμως πέρναγε φοβερή περίοδο έμπνευσης έστω και κατα τη διάρκεια μιας μεγάλης τουρνε.Οι νότες τον κυνηγούσαν μέχρι και στα καμαρίνια…τι να κάνει κι εκείνος…έπαιζε..έπαιζε μέχρι να “βγάλει” κάτι καλό. Αλλά και ο Morrissey ακούγοντας τις μελωδίες του φίλου του έκανε αυτό που ήξερε καλύτερα…σκάρωνε στιχάκια. Απο κοντά και οι Andy Rourke στο μπάσο και Mike Joyce στα ντραμς για τις rhythm section υποχρεώσεις. Πολλά τα καινούργια τραγούδια και η δουλειά εξαντλητική αλλά οι Smiths δε μπορούσαν να κάνουν αλλιώς,είχαν γεννηθεί για να γίνουν ένα σπουδαίο συγκρότημα με φανατικούς φίλους αλλά και φανατικούς εχθρούς.Τους δεύτερους τους είχε δημιουργήσει κυρίως ο Morrissey αφενός με τον τρόπο που τραγουδούσε και αφετέρου με τις προκλητικές δηλώσεις του.Οι θαυμαστές του πίστευαν ότι το έκανε επιτηδες για να μπαίνει στη μύτη όσων αντιπαθούσε,ειδικά κάποιων μουσικοκριτικών άλλοι πάλι θεωρούσαν οτι προσπαθούσε να κάνει μια υπόγεια διαφήμιση του συγκροτήματος και της περσόνας του.Αλήθεια ή Ψέμματα? Έχει τόση σημασία άραγε?

Μετά απο 26 χρόνια αν εξετάσει κανείς τη δομή των τραγουδιών του THE QUEEN IS DEAD και δε βάλει μπροστά την όποια αντιπαθειά του για τον Morrissey δε θα δυσκολευτεί να παραδεχτεί πως ο εν λόγω δίσκος είναι ένα απο τα ποπ κομψοτεχνήματα της δεκαετίας του 80 κι αν θέλουμε να πάμε λίγο παρακάτω καταλαβαίνουμε πως τα 3/4 της κατοπινής Βρετανικής ποπ σκηνής οφείλουν την υπαρξή τους στην μελωδική φιλοσοφία του γκρουπ και στο κιθαριστικο μανιφέστο του Marr.

Με την εταιρεία οι σχέσεις ήταν λίγο τεταμένες κι έτσι τον Αύγουστο του 1985 κυκλοφορεί σαν σινγκλ το THE BOY WITH THE THORN IN HIS  SIDE αλλά σε διαφορετική εκτέλεση απο αυτή που θα ακολουθήσει στο άλμπουμ.Στο εξώφυλλο του σινγκλ ποζάρει ένας νεαρός Τρουμαν Καπότε ενώ οι στίχοι αφήνουν σαφέστατες αιχμές για τον τρόπο που οι δισκογραφικές εταιρείες και η μουσική βιομηχανία αντιμετώπιζαν τους καλλιτέχνες.Στις 19/5/1986 περίπου ένα μήνα πριν την κυκλοφορία του άλμπουμ κυκλοφορεί επίσης σαν σίνγκλ άλλο ένα συγκλονιστικό ποπ διαμάντι το BIGMOUTH STRIKES AGAIN με τη κιθάρα του Marr να έχει το παιχνίδι υπο τον έλεγχο και να το πηγαίνει όπου θέλει αυτή αλλα και με τους Rourke και Joyce να κάνουν ιδιοφυείς ρυθμικές παρεμβάσεις.Ο Morrissey για άλλη μια φορα αιχμηρός απέναντι στους εχθρούς του παρομοιάζει τον εαυτό του με την Ιωαννα της Λοραίνης και με πολύ ειρωνικό ύφος τραγουδά “sweetness i was only joking” (γλυκειά μου εγώ απλα αστειευόμουν)…χτυπώντας και τις σεξουαλικές προτιμήσεις ορισμένων κριτικών που χλεύασαν τον αμφισεξουαλικό τρόπο με τον οποίο εκείνος τραγουδούσε.

Το BIGMOUTH STRIKES AGAIN ήταν και είναι ένα απο τα καλύτερα ποπ τραγούδια των τελευταίων τριάντα χρόνων,όσο για την Αnn Coats που φαίνεται να κάνει φωνητικά δίπλα απο τον Morrissey δεν είναι άλλη απο….τον Morrissey με ηχητικό τρυκ ενώ το όνομα είναι λογοπαίγνιο για τη περιοχή Ancoats προαστιο του Μάντσεστερ.

16 Ιούνη του 1986 και το THE QUEEN IS DEAD αναπαύεται στα ράφια των δισκοπωλείων.Το κομμάτι με το οποίο ξεκινούσε το άλμπουμ ήταν αυτό που ηχογραφήθηκε τελευταίο, THE QUEEN IS DEAD (TAKE ME BACK TO DEAR OLD BLIGHTY),περιείχε ηχητικό απόσπασμα απο την ταινία THE L SHAPED ROOM του Brian Forbes διότι πρέπει να σημειώσουμε ότι ο Morrissey ήταν και μέγας κινηματογραφόφιλος εκτός από λάτρης της λογοτεχνείας και της ποίησης.Στο εξώφυλλο του άλμπουμ ο Αλαίν Ντελόν απο την ταινία L’INSOUMIS.

Σε ένα άλλο σπουδαίο τραγούδι του δίσκου στο THERE IS A LIGHT THAT NEVER GOES OUT ο Johnny Marr κατηγορήθηκε απο κάποιους μουσικοκριτικούς πως έκλεψε μέρος απο τη διασκευή των Stones στο τραγούδι HITCH -HIKE του Marvin Gaye αλλα θα στείλει αδιάβαστους τους κατηγορούς του με την απάντηση “για την ακρίβεια έκλεψα μέρος απο το THERE SHE GOES AGAIN των Velvet Underground που αυτό ήταν κλεμμένο απο το HITCH HIKE” μπορούσες να βγάλεις άκρη με τους Smiths?

Το SOME GIRL ARE BIGGER THAN OTHERS είναι αξιοπρόσεκτο κυρίως χάρη στο τρόπο που ηχογραφήθηκε απο τον Street το μέρος των ντραμς που έκανε το κομμάτι να μοιάζει σαν να ανοιγοκλείνει.Ο Morrissey όμως αγαπούσε και τον Elvis κι έτσι έγραψε με τον Marr ένα συμπαθέστατο rockabilly το VICAR IN A TUTU.Aλλά ο πόλεμος του τραγουδιστή και στιχουργου με τους εχθρούς του είχε κι άλλο ένα επεισόδιο ακόμα το CEMETERY GATES που ήταν η απάντηση σε όσους έλεγαν πως ο Morrissey βάσιζε τα περισσότερα τραγούδια του σε στίχους διάσημων ποιητών ή μεγάλων συγγραφέων.

Για όσα μουσικά έντυπα ασχολούνται με την ανεξάρτητη σκηνή απο τη δεκαετία του 80 και μετα το THE QUEEN IS DEAD βρίσκεται στη λίστα με τα 50 καλύτερα άλμπουμς.Ο λόγος που αυτή η δισκάρα φιλοξενήθηκε στο ΠΑΛΙΟ ΜΟΥ ΠΛΑΤΟ είναι γιατι σαν σημερα το 1959 ο κύριος Steven Patrick Morrissey πρωτογκρίνιαξε στον μαιευτήρα.

Καλή Ακρόαση

 

 

Η ΠΟΠ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΠΡΙΝ ΤΑ ΑΣΠΡΑ ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ

BEE GEES : ODESSA (1969)

LABEL: POLYDOR

Πάνω στις ηχογραφήσεις του θρυλικού WHITE ALBOUM το 1968 οι Beatles έβλεπαν πως “το πολύ μαζί σκοτώνει” και πως η αρχή του τέλους είχε φτάσει.Κάποια αδέλφια,που θαύμαζαν τους Beatles,  κατα τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του  δικού τους πρώτου διπλού άλμπουμ ένα χρόνο αργότερα αποφάσισαν πως μάλλον δε θα μπορούσαν ούτε αυτοί να συνεχίσουν άλλο μαζί. Ο Robin, ο Maurice και ο Barry τρία εγγλεζάκια των οποίων η οικογένεια μετανάστευσε στην Αυστραλία και συγκεκριμένα στο Brisbane το 1958 απο πιτσιρίκια είχαν όνειρο να φτιάξουν το δικό τους γκρούπ.Σε πολύ μικρή ηλικία το όνειρο αυτό έγινε πραγματικότητα αφου μόλις το 1965 όταν ο Maurice και ο Robin δεν είχα τελειώσει καλά καλά το σχολείο και το πρώτο άλμπουμ είναι γεγονός,το όνομα του γκρουπ…Barry Gibb & The BEE GEES.

Μπητλικές επιρροές,ποπ πιασάρικες μελωδίες και τα 14 τραγούδια του δίσκου γραμμένα απο τον Barry.Oι κριτικές κάτι παραπάνω απο ενθαρρυντικές και το κοινό αρχίζει να τους προσέχει. Τα τρία αδελφάκια δικαιώνουν απόλυτα όσους τους πίστεψαν και αρχίζουν να ηχογραφούν το ένα καλό άλμπουμ μετά το άλλο

BEE GEES 1st (1967)

HORIZONTAL (1968)

IDEA (1968)

Eξαιρετικά τραγούδια όπως τα TO LOVE SOMEBODY,NEW YORK MINING DISASTER 1941 , WORD , MASSACHUSETTS , LET THERE BE LOVE , I STARTED A JOKE αγαπιούνται και χαρακτηρίζονται ώς μικρά ποπ κοσμήματα.Όμως το γκρουπ ήθελε αυτό το κάτι παραπάνω το οποίο ,κακά τα ψέμματα, έτρωγε κάθε μεγάλο ποπ καλλιτέχνη εκείνης της εποχής.Όπως είναι φυσικό όταν έρθει η ώρα για να γίνει ένα τέτοιο άλμπουμ αρχίζουν να βγαίνουν στη φόρα και οι όποιες διαφορές. Ο Barry και ο Robin μπορεί να ήταν αγαπημένα αδέλφια μεν αλλά στη σύνθεση ή στο τρόπο δουλέματος των τραγουδιών είχαν πολύ διαφορετικές απόψεις δε ,αυτό βέβαια συχνά οδηγεί σε καταπληκτικά αποτελέσματα.Η αρχική ιδέα είναι ένα concept – album(ενιαία θεματολογία στα τραγούδια) που ο τίτλος του θα ήταν ή  AMERICAN OPERA ή MASTERPEACE.

Ο δίσκος προβλεπόταν να είναι μονός αλλά τα καλά τραγούδια ήταν πολλά και κανένας απο τους αδελφούς δεν είχε τη διάθεση να αφήσει στην άκρη κάποια απο τα δικά του.Ο παραγωγός τους ο Robert Stigwood έδωσε τη Σολωμόντιο λύση….το άλμπουμ θα ήταν διπλό κι έτσι κανένας δε θα ήταν παραπονεμένος.Ωστόσο υπήρχαν γκρίνιες γιατι εκείνη την εποχή το διπλό άλμπουμ αποτελούσε ρίσκο για ένα γκρουπ,αλλά είπαμε για τους BEE GEES είχε έρθει η ώρα της αλήθειας.

Melody Fair και Lamplight ήταν δύο πολύ όμορφες μπαλάντες με τα φωνητικά του Barry στο πρώτο και του Robin στο δεύτερο.Το Marley Purt Drive ήταν μια πολυ πετυχημένη country προσπάθεια που έδειχνε πως οι Gibb είχαν αποφασίσει να εξερευνήσουν όποιο μουσικό τοπίο μπορούσαν.Η τραγουδάρα First Of May το μοναδικό σινγκλ του άλμπουμ ήταν η σταγόνα που ξεχείλησε το ποτήρι στις σχέσεις των δύο αδελφών.Στα φωνητικά ήταν ο Barry ενώ για τη δεύτερη πλευρά του σινγκλ επιλέχθηκε το Lamplight στο οποίο όπως προαναφέραμε τραγουδούσε ο Robin.Το ποιό απο τα δύο ταίριαζε καλύτερα σαν σινγκλ είναι υποκειμενικό αλλα ο ανταγωνισμός είχε το πάνω χέρι κι έτσι ο θιγμένος Robin αποφασίζει να αφήσει το γκρουπ.

Στο άλμπουμ βρίσκουμε και δύο ροκιές τα Edison και Whisper Whisper στο μεν πρώτο ο κιθαρίστας Vince Melouney δείχνει τη λατρεία του στον ήχο των Cream ενώ στο δεύτερο ακούμε τον ντράμερ Colin Petersen να δίνει ρεσιτάλ στα breaks (κοφτά χτυπήματα ανάμεσα στο κομμάτι).Το Suddenly θυμίζει τους Moody Blues εκείνης της εποχής χάρη στην ακουστική κιθάρα.

Odessa (City On The Black Sea), το διάρκειας επτάμισυ λεπτών τραγούδι με συμμετοχή ολόκληρης ορχήστρας αλλά και με τη μεγάλη συμβολή του Paul Buckmaster στο τσέλο είναι αναμφίβολα ένα απο τα ωραιότερα τραγούδια των BEE GEES μάλιστα ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες θέλουν τον Paul McCartney να σκάει απο ζήλια όταν το πρωτοάκουσε.Θα ήταν άδικο να μην αναφέρουμε και τα ορχήστρικά κομμάτια του δίσκου δηλαδή τα Seven Seas Symphony , With All Nations (International Anthem) και The British Opera που έδωσαν στο ODESSA ένα άρωμα progressive.

Μετά την ολοκλήρωση των ηχογραφήσεων δε φεύγει μόνο ο Robin απο το γκρουπ αλλά και ο Vince Melouney του οποίου οι κιθαριστικές αναζητήσεις στρέφονται αλλού.Το ODESSA θεωρήθηκε απο πολλά μουσικά περιοδικά σαν ένα απο τα 500 καλύτερα άλμπουμς όλων των εποχών και μάλλον ήταν το ζενιθ για την ποπ-ροκ-ψυχεδελική περίοδο των αδελφών Gibb. Ο Robin ξαναγύρισε στο συγκρότημα ,συγνώμες και αγκαλιές ανταλλάχθηκαν απλά σε λίγα χρονάκια τα παιδιά θα προβάριζαν τα άσπρα disco κοστούμια τους για να κατακτήσουν το κόσμο με το SATURDAY NIGHT FEVER.

O λόγος που το ODESSA φιλοξενήθηκε στο ΠΑΛΙΟ ΜΟΥ ΠΛΑΤΟ είναι γιατι χθες ο Robin Gibb ξεκίνησε για το τελευταίο του ταξίδι

 

 

Καλή Ακρόαση

 

 

Η ΚΑΛΠΗ-ΚΗ ΜΟΙΡΑ

Aπο Δευτέρα ξεκινάω να κατεβάζω τις κουκούλες…..