Feeds:
Posts
Comments

 

cover

 

ΓΙΑΖΡΑ : ΓΚΡΟΖΝΙ

Εκδόσεις : Υποκείμενο

 

ΜΑΥΡΑ ΧΕΙΛΗ

Ακούστε

εσείς που μασουλάτε την μοναξιά μου

με την τηλεόραση ανοιχτή,

εσείς που έρχεστε στην κηδεία μου

για ν’ανάψετε ένα κερί.

Ακούστε:

ένα ρήμα θα σας σφηνώσω στα μάτια,

ένα μπιτ θα σας φυτέψω στα στήθια

Εγώ δεν έχω μήτε ένα φραγκο στην καρδιά,

ούτε κολακείες κι επίθετα κρυμμένα στην τσέπη

σκορπίζω την ομορφιά μου στο μπετόν,

με τα χέρια βουτηγμένα στο αίμα ποιητών

γράφω τα πάντα στα 9mm

Δεν υπάρχει κανείς να σεβαστώ,

άνεργος τριάντα πέντε ετών,

δεν έχω ευθύνες

ρίχνω ρίμες στα 120 bpm

Εσείς οι μικροαστοί,

πάντοτε συνδεδεμένοι, πάντοτε όμορφοι, λαμπεροί,

μετράτε εκδόσεις, λάικς κι επισκέψεις

πως γρυλίζει έτσι το φύλο σας ίδιο με μηχανή!

Εμένα το κορμί μου κανείς σας δεν μπορεί να τ’αγγίξει,

εγώ κάθε βράδυ βάφω τα χείλη μου μαύρα.

Ακούστε εσείς που φυλλομετράτε τις ήττες μου

με θέλετε ευθεία γραμμή, άντρα αντί παιδί,

με θέλετε καλοραμμένο σακάκι,

ευγενικό και νουνεχή

μου δένετε τα χέρια σε δείκτες ρολογιών,

προσπαθείτε να με σφηνώσετε σ’ αυτό τον κόσμο.

Μπορείτε όμως όπως εγώ

να κάνετε το κρασί νερό;

Να κυοφορήσετε την άνοιξη;

Να καείτε δίχως ν’αφήσετε στάχτες;

Ελάτε να σας κάνω ανθρώπους

εσάς, αξιότιμε δικαστά, που σκουπίζετε τις ενοχές από τα γένια σας,

εσάς, αγαπητέ ποιητά, που παλεύετε να γράψετε μια ρίμα της προκοπής,

εσάς, καλέ μου κλέφτη, που βρίσκετε συνέχεια τρίχες μες στη σούπα σας,

κι εσας που διαβάζετε αυτό το ποίημα σαλιώνοντας το δάχτυλο.

Προσφέρω σε όλους σας το σώμα μου για προσκύνημα

πιστέψτε με, μια μέρα θα με λατρέψετε σαν προφήτη.

Τι να τις κάνω τις σφαίρες όταν υπάρχουν τόσες λέξεις

πρόθυμες να πεθάνουν για μένα

Ο Γιάζρα σε πετροβολά ανελέητα με τις λέξεις του, θα ματώσεις, θα θυμώσεις, θα ντραπείς, θα αισθανθείς. Θα καείς σαν κάδος σκουπιδιών που έτυχε να βρεθεί στο μέσο μιας σύγκρουσης. Τα ποιήματά του είναι ασπρόμαυρες εικόνες από ένα viewmaster και τρέχουν με διαβολεμένη ταχύτητα.

jazrakhaleed.blogspot.com

jazrakhaleed.bandcamp.com

%cf%80%ce%b5%cf%81%cf%86%ce%b9%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b1

James Ellroy : Perfidia (Ο Κύκλος Της Προδοσίας)

Εκδόσεις : Κλειδάριθμος

Μετάφραση : Ανδρέας Αποστολίδης

Αυτό το σπίτι, πριν λίγα χρόνια καταφύγιο, τώρα παγίδα. Απέκτησα αυτό το σπίτι χάρη στην ληστεία, και όχι χάρη στη σωστή επένδυση των κερδών του Λι από τους αγώνες πυγμαχίας. Ο Λι Μπλάνσαρντ δεν είναι προνοητικός επενδυτής όπως πιστεύεται. Ούτε εραστής μου με την κοινή έννοια του όρου. Μπήκε στη ζωή μου για να διευκολύνει την μοίρα μου- όποια κι αν είναι αυτή. Τώρα το ξέρω.

Το Σιού Φολς δεν μου αρκούσε. Τα κρύα του χειμώνα και τα κύματα καύσωνα του καλοκαιριού σε εξόντωναν. Ινδιάνοι από γειτονικούς καταυλισμούς αλληλομαχαιρώνονταν στα καπηλειά που πουλούσαν παράνομο αλκοόλ. Μέλη της Κουκ Κλουξ Κλαν έβγαλαν έναν νέγρο από την κομητειακή φυλακή. Κατηγορούνταν για τον βιασμό μιας καθυστερημένης λευκής κοπέλας. Τα μέλη της Κλάν έστησαν ένα ψευτοδικαστήριο. Η κοπέλα δεν μπορούσε να πει με βεβαιότητα αν ο κατηγορούμενος ήταν ένοχος ή αθώος. Έτσι τον έδεσαν σε πάσσαλο πάνω σ’έναν λόφο με κόκκινα μυρμήγκια στα μέσα Αυγούστου. Πρέπει να τον σκότωσε ή ο ήλιος του κατακαλόκαιρου ή τα μυρμήγκια. Οι απόψεις της τοπικής αστυνομίας διχάζονται στο θέμα αυτό.

Οι προτεστάντες απεχθάνονταν τους λιγοστούς ντόπιους καθολικούς. Στη διάρκεια της ύφεσης άνθισαν ομάδες νατιβιστών. Οι μεθοδιστές ήταν στα μαχαίρια με τους λουθηριανούς και τους βαπτιστές και αντίστροφα. Το 1934 ξέσπασε πόλεμος για τα βοσκοτόπια των αγελάδων. Δεκατέσσερεις άντρες σκοτώθηκαν κοντά στη μεθόριο της Αϊόβας.

Οι γονείς μου και ο μεγαλύτερος αδελφός μου ήταν πράοι άνθρωποι και ευχαριστημένοι με τη ζωή τους. Η μόνη αμαρτία τους ήταν η έλλειψη φαντασίας. Προσποιούμουν ότι ήμουν σαν αυτούς για να μπορώ να κάνω τη ζωή που ήθελα ανεμπόδιστα. Ζούσα για να διαβάζω, να ζωγραφίζω και να περιπλανιέμαι. Ο κόσμος με κουτσομπόλευε. Στην εκκλησία πετούσα σκαμπρόζικες εξυπνάδες.

Δε νοιαζόμουν για την οικογένεια μου. Το γεγονός με τρομοκρατούσε λιγάκι. Ήθελα να το σκάσω στο Λος Άντζελες και να γίνω κάποια άλλη. Έπιασα δουλειά σε ένα βιβλιοπωλείο κι έκλεψα τις εισπράξεις του μήνα. Άφησα στους γονείς μου ένα τυπικό σημείωμα αποχαιρετισμού.

Ήταν Νοεμβρης του ’36. ήμουν δεκάξι ετών. Το ταξίδι με το λεωφορείο προς τα δυτικά έγινε μέσα σε αμμοθύελλες και όταν φτάσαμε στην Αλμπουκέρκη ξέσπασε νεροποντή. Κάτι κόπανοι με όπλα την είχαν στήσει στα σύνορα της Καλιφόρνιας. Είχαν εντολή να αποθήσουν τους μετανάστες από την Οκλαχόμα. Ήταν μπάτσοι του Λος Άντζελες.

Ο Πάρκερ καβάλησε μια καρέκλα. “Με καθυστέρησαν η κλοπή ενός αυτοκινήτου και η ληστεία ενός ντράγκστορ”

“Έχω κουτσομπολιά γι’αυτό το τελευταίο”

“Για πες”

Ο Xαλ γέμισε την πίπα του. “Στο Γραφείο λέγεται πως ο Γιαπωνέζος από τα εργαστήρια τηλεφώνησε στον Μπαζ Μικς. Ότι ταυτοποίησε  τις ίνες και βρήκε πως προέρχονται από τον βιαστή της Στρατονομίας”

“Είναι σίγουρο;”

“Όχι, και ο μικρός το είπε αυτό στον Μικς”

Ο Πάρκερ χτύπησε ρυθμικά τα δάχτυλά του στην πλάτη της καρέκλας. “Και ο Μικς σε ποιόν το είπε;”

“Στον Ντάντλεϊ Σμιθ”

“Και ο Ντάντλεϊ πήγε στον “Λέγε με Τζακ”, που του είπε “Φρόντισέ το Νταντ””

Ο Χαλ άναψε την πίπα του. “Ναι, και σ’έναν ιδανικό κόσμο θα προτιμούσα την προσήκουσα νομική διαδικασία.”

Ο Πάρκερ άναψε τσιγάρο. “Κι εγώ, όσο κι αν αντιπαθώ τους βιαστές και τους ληστές.”

Ένα αεράκι κούνησε τον πολεμικό χάρτη. Ο Πάρκερ μελέτησε τις πινέζες στο ρωσικό μέτωπο. Οι αμυνόμενοι κόκκινοι συνέρρεαν μαζικά στρεφόμενοι εναντίον των επιτιθέμενων μπλε, των οποίων η ήττα πλησίαζε.

“Μετά τον πόλεμο, Καρλ, θα βρεθούμε αντιμέτωποι με την Ρωσία.”

“Εκτός αν επέμβουμε μόλις τους ξεζουμίσει ο Χίτλερ”

Ο Πάρκερ κούνησε αρνητικά το κεφάλι του. “Είναι σύμμαχοί μας τώρα. Τους χρειαζόμαστε για να κερδίσουμε αυτόν τον πόλεμο, στον οποίον δεν έχουμε καν μπει ακόμα.”

Ο Χαλ χαμογέλασε. “Ο Στάλιν θα επιδιώξει κάποιου είδους μοιρασιά στην ανατολική Ευρώπη. Θα πρέπει να παραχωρήσουμε εδάφη και να κρατήσουμε μερικές στρατηγικές θέσεις.”

1941, λίγες ώρες πριν την επίθεση των Ιαπώνων στο Περλ Χάρμπορ. Ένας Γιαπωνέζος που εργάζεται στο εγκληματολογικό εργαστήριο της Αστυνομίας του Λος Άντζελες, μια ομάδα διεφθαρμένων αστυνομικών και μια γυναίκα σε ρόλο πιονιού. 1022 σελίδες  εκπληκτικής αστυνομικής λογοτεχνίας, ιστορικού μυθιστορήματος και νουάρ ποίησης. Ο Ελλρόϋ σε σακατεύει, σε ταξιδεύει, και οι λέξεις του λειτουργούν σαν σύριγγες που περνούν το “ναρκωτικό” τους στο αίμα και στο μυαλό σου. Στην ουσία ένα πρίκουελ (ή αλλιώς ένα πισωγύρισμα στο χρόνο) για να γνωρίσουμε πολλούς από τους ήρωες προηγουμένων βιβλίων του συγγραφέα σε νεαρότερη ηλικία.

 

%ce%b5%ce%bb%ce%b5%cf%85%ce%b8%ce%b5%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%83

Διονύσης Ελευθεράτος : Λαμόγια Στο Χακί

Εκδόσεις : Τόπος

Δεν ήταν μείωση της φορολογίας αλλά εκμηδενισμός και κατάργησή της. Αυτό σχολίαζε γράφοντας για το τεύχος της 1ης Φεβρουαρίου 1973 του “Οικονομικού Ταχυδρόμου” ο συνεργάτης του περιοδικού Κώστας Κόλμερ. Μελετώντας τα σχετικά στοιχεία που έπιαναν και το 1972, ο αρθρογράφος συμπέρανε : “Έτσι, κατέληξε οι πλουσιότατοι έλληνες εφοπλιστές να συνεισφέρουν στα δημόσια οικονομικά όσον το ειδικό τέλος των 3% οικοδομών Θεσσαλονίκης ή το 1/3 του φόρου εισοδήματος των φιλανθρωπικών ιδρυμάτων!” Το εμπεριστατομένο αυτό άρθρο είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο ” Η Δυσμενής Πλευρά Της Ευνοϊκής Πολιτικής Υπέρ Των Εφοπλιστών”

Μόνο υπερβολικός δεν ήταν ο κ. Κόλμερ ως προς τα φορολογικά.

Στην εξαετία 1969-1974, ο στόλος ελληνικής ιδιοκτησίας αυξήθηκε κατά 68,45%, τα πλοία με ελληνική σημαία πλήθυναν κατά 115,26% (ήταν 10.564 και έγιναν 22.741), αλλά η φορολογία των εφοπλιστών έτεινε να εξανεμιστεί. Ταυτόχρονα το ελληνικό κράτος παρείχε αφειδώς δάνεια στις ναυτιλιακές επιχειρήσεις, για ναυπηγήσεις, αγορές πλοίων και καλύψεις κεφαλαίων κίνησης. Τα δάνεια αυτά κάλυπταν το 70-80% του συνολικού κόστους. Τα ίδια καλύπτονταν κατά 30% από εγγυήσεις του ελληνικού κράτους. Περίοδος αποπληρωμής : Δεκαετία “και βάλε”

Δεκέμβριος 1968. Στις αρχές του μήνα, οι απεσταλμένοι της Unesco στην Αθήνα διαπίστωσαν ότι η ατμοσφαιρική ρύπανση είχε φθείρει σε ανησυχητικό βαθμό τον Παρθενώνα. Μικρό το κακό. Εκείνες ακριβώς τις ημέρες η χούντα αποφάσιζε να οικοδομήσει ένα νέο ¨Παρθενώνα, το Ναό του Σωτήρος Χριστού.

….Ο ναός του Σωτήρος θα ανεγειρόταν στα Τουρκοβούνια, ανάμεσα στο Γαλάτσι και το Ψυχικό. Μπορεί το τοπονύμιο να μην ταίριαζε απολύτως σε ένα Τάμα για την απελευθέρωση από τον ζυγό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά τι να γίνει, αυτή η περιοχή κρίθηκε κατάλληλη. Υπερυψωμένο το σημείο, άρα ο τεράστιος – όπως τον σχεδίαζαν-ναός θα ήταν ορατός ακόμη και από την θάλασσα.

Πρωτού εκπνεύσει το έτος, το καθεστώς επιδόθηκε σε ένα όργιο προπαγάνδας υπέρ της οικονομικής ενίσχυσης του μελλοντικού έργου. Θερμά συγχαρητήρια έδωσε ο Παπαδόπουλος σε έναν δημόσιο υπάλληλο ο οποίος κατά τις τελευταίες μέρες του 1968 προσέφερε-έτσι τουλάχιστον ανακοινώθηκε- για το Τάμα ολόκληρο το εφάπαξ του, ύψους 109.455 δραχμών!…Βεβαίως , για να υλοποιηθεί το Τάμα, έπρεπε να γεμίσει το ειδικό ταμείο που είχε συσταθεί γι’αυτόν τον λόγο. Πιστοί κατέθεταν τον οβολό τους. Ομοίως και τράπεζες, δημόσιες και μη. Η Αγροτική έδωσε 10 εκατ. δραχμές. Τα τετραπλάσια κατέθεσε ο Ανδρεάδης, αποσπώντας τα από δύο δικές του τράπεζες, την Ιονική και την Εμπορική. Φορείς, επαγγελματικές ενώσεις πιέζονταν, ωμά ή διακριτικά να συνεισφέρουν. Τυχόν αρνητική απάντηση εκλαμβανόταν ως “θέσις κατά της εθνικής επαναστάσεως”, ΄με ότι μπορούσε να σημαίνει αυτό το στίγμα, κατά περίπτωση. Σύμφωνα με το Ιστορικό Λεύκωμα της “Καθημερινής”, το Τάμα προσέφερε το αναγκαίο πρόσχημα, ώστε επί της ουσίας να θεσπιστεί ειδική “έμμεση φορολογία του συνόλου σχεδόν του πλυθησμού” (Ιστορικό Λεύκωμα 1973-93)

Το χρήμα μαζευόταν εν αφθονία, αλλά το έργο τελούσε εν ακινησία. Κάποιες αρχικές μελέτες εκρίθηκαν τον Σεπτέμβριο του 1971, αλλά παρέμεναν στα συρτάρια. Τι συνέβαινε;

…Τη 19η Ιανουαρίου 1974 δημοσιεύθηκαν στην Εστία τα στοιχεία του Ταμείου. Είχαν εισρεύσει συνολικά 453,3 εκατ. δρχ. Τα 45,5 προέρχονταν από τον κρατικό προϋπολογισμό, τα 230 από δάνεια, τα υπόλοιπα από δωρεές, οικοιοθελείς ή αναγκαστικές. Από τα 453,3 όμως είχαν παραμείνει στο Ταμείο μόνο 47,3 εκατομμύρια. Τα υπόλοιπα ανελήφθησαν εις τους ουρανούς ΄΄η μάλλον παρελήφθησαν από τους χουντικούς “αποστόλους” που έλεγχαν και επόπτευαν το όλο εγχείρημα. Ποιός ξέρει με τι ποσοστό ο καθένας.

Η τυπική εξήγηση ήταν για γέλια: Το εξαφανισμένο πόσό, δηλαδή το 89,6% του συνολικού, είχε διατεθεί -όλο- σε δαπάνες “μελετών”, “διοικήσεως και λειτουργίας”, απαλλοτριώσεων, “προπαρασκευαστικών έργων”. Είχαν φύγει στην προθέρμανση της ανέγερσης 406 εκατομμύρια. Ποσό ίσο με το 44,4% των άμεσων φόρων που εισπράχθηκαν απ’όλες τις Ανώνυμες Εταιρείες της χώρας από το 1969 και οι οποίοι ανέρχονταν σε 915 εκατ. δρχ. (Οικονομική Ιστορία Του Ελληνικού Κράτους)

Τον Διονύση Ελευθεράτο τον εκτιμούσα σαν δημοσιογράγο αρχικά από την ραδιοφωνική εκπομπή του στον Sport Fm αλλά και από τα άρθρα του στην εφημερίδα SportDay. Όπως και το προηγούμενο βιβλίο του, ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΙ ΜΠΑΛΑ ΠΑΙΖΕΙΣ, έτσι και το ΛΑΜΟΓΙΑ ΣΤΟ ΧΑΚΙ είναι προϊόν τεράστιας και λεπτομερούς έρευνας, βασισμένο σε επίσημα κρατικά έγγραφα και εκθέσεις (ακόμα και των χουντικών!). Μεγαλοαπατεώνες εργολάβοι, ξένοι “επενδυτές” του αέρα, “δυστυχισμένοι πατριώτες” επιχειρηματίες, μίζες, κολλητοί, “δικά μας παιδιά” και διάφοροι άλλοι σημαντικοί πρωταγωνιστές ενός θιάσου που για δυσνόητους λόγους παρουσιάζεται ως “καθαρός” και “οικονομικός θαυματοποιός”. Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, ειδικά σε καιρούς υποτιθέμενης δημοκρατίας, ο Ελευθεράτος είναι από τους λίγους που γκρεμίζει με το βιβλίο του γελοίους μύθους. Κάποιοι άλλοι σφυρίζουν αδιάφορα ή καταλήγουν στο κλασσικό συμπέρασμα “δε βαριέσαι όλοι το ίδιο κάνουν”, βιβλίο ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ!!!

 

elle-258494210-large

 

ΕΚΕΙΝΗ (ELLE) – 2016

 

Σκηνοθεσία : Πολ Βερχόφεν

 

Πρωταγωνιστούν : Ιζαμπέλ Ιπέρ, Λοράν Λαφίτ, Ανν Κονσινί, Σαρλ Μπερλίν

 

Η Μισέλ Λεμπλάν, μια γυναίκα 50 ετών, πολύ πετυχημένη επαγγελματίας που ζει μόνη, δέχεται την επίθεση ενός αγνώστου ο οποίος την βιάζει. Εκείνη προσπαθεί να αντιμετωπίσει το γεγονός όσο πιο ψύχραιμα μπορεί όμως τα πράγματα περιπλέκονται όχι μόνο για την ίδια αλλά και για το περιβάλλον της.

 

Η αλήθεια είναι πως ο Πολ Βερχόφεν έπρεπε μάλλον να ξαναγυρίσει στην Ευρώπη για να βρεί τη φόρμα του, το Χόλλυγουντ είχε αρχίσει να τον κουράζει και να κουράζει και ο ίδιος με τις επιλογές του.Με το ΕΚΕΙΝΗ δοκιμάζει πάλι τις ικανότητές του στο καθαρόαιμο ψυχολογικό θρίλερ και μακρυά από αμερικανικές ευκολίες. Από πολύ νωρίς ο θεατής έχει μπεί σε ένα νοσηρό σύμπαν που δυσκολεύεται να καταλάβει. Σκηνοθέτης, πρωταγωνίστρια και σεναριογράφοι τον προσκαλούν κι εκείνος ακολουθεί σαν υπνωτισμένος. Η Μισέλ μοιάζει δυνατή και ψύχραιμη αλλά κάτι στο βλέμμα της προειδοποιεί, σχεδόν τρομάζει. Είναι το αφεντικό σε μία εταιρεία που βγάζει στην αγορά υπερβολικά βίαια βιντεοπαιχνίδια. Το γεγονός πως μια γυναίκα που μόλις έχει δεχθεί άγρια σεξουαλική επίθεση παρακολουθεί το ντέμο ενός παιχνιδιού με τον βιασμό και την  δολοφονία μιας γυναίκας από ένα τρομακτικό πλάσμα και δείχνει να απογοητεύεται από το “φτωχό” αποτέλεσμα αρχίζει να φέρνει τις πρώτες ανατριχίλες.

 

Η Μισέλ ζει μέσα σε έναν παράλογο, άρρωστο και βίαιο κόσμο. Εύκολο σεξ, σχέσεις του ξενοδοχείου για λίγες εβδομάδες, ανασφαλείς και νευρωτικοί συνεργάτες, οικογένεια χωρίς γερά θεμέλια, βία μέσω παιχνιδιών που πρέπει να γίνει ακόμα πιο φριχτή ώστε η εταιρεία να συνεχίσει να έχει μεγάλα κέρδη.Αναρωτιέται κανείς αν τελικά η Μισέλ πριν βιαστεί σωματικά έχει βιαστεί πρώτα ψυχολογικά κι έχει αποκτήσει κάποιες -ακατανόητες για τον μέσο θεατή- άμυνες. Προβληματιζόμαστε μήπως όλοι μας ίσως να βιαζόμαστε από διάφορες καταστάσεις στην καθημερινή μας ζωή, ο βιασμός στον οποίο εστιάζει η κάμερα του Ολλανδού είναι κυρίως ψυχολογικός! Αρκετοί από εμάς έρχονται καθημερινά σε επαφή, με ανυπόφορους συνεργάτες στο χώρο εργασίας, με γείτονεςς που αντιπαθούμε και μας αντιπαθούν, με μέλη της οικογένειας μας  που δεν έχουμε τίποτα κοινό  εκτός από το αίμα. Σίγουρα το φιλμ αναφέρεται σε ακραίες (?) καταστάσεις αλλά χωρίς τέτοιες δεν μπορεί να χτιστεί ένα καλό ψυχολογικό θρίλερ και το ΕΚΕΙΝΗ είναι ένα δείγμα σκηνοθετικής, σεναριακής και ερμηνευτικής μαεστρίας όσον αφορά το συγκεκριμένο είδος σινεμά.

 

Το σενάριο, γραμμένο από τους Νταβίντ Μπιρκ και Φιλίπ Ντιζάν (βασισμένο στο μυθιστόρημα του δεύτερου) έχει πλάσει χαρακτήρες απόλυτα πειστικούς, άκρως ενδιαφέροντες και πολύ αινιγματικούς μέσα από την καθημερινότητά τους. Δεν είναι μόνο η Μισέλ αυτή που μας καθηλώνει, όλοι οι άνθρωποι με τους οποίους έρχεται σε επαφή έχουν το δικό τους σημαντικό κομμάτι στη ταινία.Κάποιοι από αυτούς υπήρξαν θύτες και θύματα, και τελικά αυτό είναι το δύσκολο παζλ που απλώνει στην οθόνη ο Βερχόφεν, ποιός είναι ο θύτης και ποιό το θύμα, πόσο δυνατή είναι η επιθυμία του θύματος να γίνει θύτης έτσι ώστε να πάρει την δική του έστω και άτυπη εκδίκηση, θέλει ένας θύτης να γίνει κι αυτός θύμα έτσι ώστε να “συγχωρεθεί” για τις δικές του αμαρτίες;

 

Η ταινία είναι ένα συνεχές μπαράζ αποκαλύψεων, σκοτεινών επιθυμιών, και μυστικών που όμως δεν δίνονται με καταιγιστικό ρυθμό κι αυτό γιατί ο ρεαλισμός κρατά τα ηνία. Συναντούμε τον Χίτσκοκ, τον Πολάνσκι και τον Χάϊνεκε αλλά υποκλινόμαστε στον Βερχόφεν γιατί ξαναέδωσε αξία σε ένα είδος κινηματογράφου που δεν περνούσε και την καλύτερη εποχή του. Χάρη στην αφήγηση του σκηνοθέτη γινόμαστε μέρος της ζωής της Μισέλ, αιχμαλωτιζόμαστε μαζί της σε έναν γκρίζο λαβύρινθο υγρό από αίμα αλλά κυρίως από ιδρώτα , κι εδώ γίνεται  αναφορά στη καταπληκτική φωτογραφία του Στεφάν Φοντέν (που υπήρξε και συνεργάτης του Τζάρμους).

 

Μαγική ερμηνεία από την Ιζαμπέλ Ιπέρ, αλλά αυτό που μας μένει είναι πως η Μισέλ της θα αποτελέσει μία από τις αξέχαστες ηρωίδες όχι μόνο του ευρωπαϊκού αλλά και του παγκόσμιου ψυχολογικού θρίλερ και το αξιοθαύμαστο είναι πως αυτό το καταφέρνει μέσα από ένα άκρως “ψύχραιμο” και “κυρίαρχο” πρόσωπο.

 

Μία από τις καλύτερες ταινίες για τη χρονιά που μας αφήνει, βραβείο Διεθνούς Σινεφίλ Κοινότητας στις Κάννες για πρωταγωνίστρια και σκηνοθέτη καθώς και άλλες έξι υποψηφιότητες

 

 

AVANTI ANTONIO…

%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%b1%ce%b3%ce%ba%cf%81%ce%b1%ce%bc%cf%83%ce%b9

Αντόνιο Γκράμσι : Πολιτικά Κείμενα

Εκδόσεις : Οδυσσέας

Μετάφραση : Μυρσίνη Ζορμπά

Η εργατική τάξη είναι σαν ένας μεγάλος στρατός που στερήθηκε ξαφνικά όλους τους κατώτερους αξιωματικούς του΄ σε έναν τέτοιο στρατό θα ήταν αδύνατο να διατηρηθεί η πειθαρχία, η συνοχή, το αγωνιστικό πνεύμα και το ενιαίο της κατεύθυνσης με μόνη την ύπαρξη ενός επιτελείου. Κάθε οργάνωση είναι ένα σύνολο διαρθρωμένο και λειτουργεί μόνο αν υπάρχει μια κατάλληλη αριθμητική σχέση ανάμεσα στη μάζα και τους ηγέτες. Εμείς δεν έχουμε στελέχη, δεν έχουμε δεσμούς, δεν έχουμε υπηρεσίες για να αγκαλιάζουμε με την επιρροή μας την μεγάλη μάζα, να την ενισχύουμε για να την κάνουμε και πάλι αποτελεσματικό όργανο της επαναστατικής πάλης. Οι ρεφορμιστές βρίσκονται σε τρομερά καλύτερες συνθήκες από μας σε αυτό το σημείο και εκμεταλλεύονται επιδέξια την κατάστασή τους.

Οι πιο έξυπνοι φασίστες όπως ο Μουσολίνι ήταν πεισμένοι αυτοί πρώτοι, για τη μη επεκτατικότητα της “ανώτερης από τις τάξεις” ιδεολογίας τους έξω από τον κύκλο εκείνου του μικροαστικού στρώματος που, μη έχοντας καμιά λειτουγρία στην παραγωγή, δεν έχει συνείδηση των κοινωνικών ανταγωνισμών. Ο Μουσολίνι είναι πεπεισμένος ότι η εργατική τάξη δεν θα χάσει ποτέ την επαναστατική της συνείδηση και θεωρεί αναγκαίο να επιτρέψει ένα μίνιμουμ οργάνωσης. Να κρατηθούν με την τρομοκρατία οι συνδικαλιστικές οργανώσεις μέσα σε στενότατα όρια, σημαίνει να δοθεί η εξουσία της Συνομοσπονδίας στα χέρια των ρεφορμιστών : συμφέρει να υπάρχει η Συνομοσπονδία σαν έμβρυο που μπολιάζεται σε ένα σκόρπιοσύστημα εσωτερικών επιτροπών με τρόπο που οι ρεφορμιστές να ελέγχουν ολόκληρη την εργατική τάξη, να είναι οι αντιπρόσωποι ολόκληρης της εργατικής τάξης.

Κάθε Κράτος είναι δικτατορία. Κάθε Κράτος δεν μπορεί να μην έχει κυβέρνηση, που να αποτελείται από έναν στενό αριθμό ανθρώπων που με την σειρά τους οργνανώνονται γύρω από ένα προικισμένο με μεγαλύτερες ικανότητες και μεγαλύτερη οξυδέρκεια. Όσο θα είναι αναγκαίο ένα Κράτος, όσο θα είναι ιστορικά αναγκαίο να κυβερνώνται οι άνθρωποι, όποια κι αν είναι η κυρίαρχη τάξη, θα μπαίνει το πρόβλημα να υπάρχουν αρχηγοί, να υπάρχει ένας “αρχηγός”. Το ότι μερικοί σοσιαλιστές που λένε ακόμη ότι είναι μαρξιστές και επαναστάτες, λενε μετά ότι θέλουν την δικτατορία του προλεταριάτου, αλλά ότι δεν θέλουν την δικτατορία των “αρχηγών”, ότι δεν θέλουν να εξατομικεύεται, να προσωποποιείται η διοίκηση, το ότι λένε δηλαδή πως θέλουν την δικτατορία αλλά δεν την θέλουν με την μοναδική μορφή που είναι ιστορικά δυνατή, αποκαλύπτει μόνο μία ολόκληρη πολιτική κατεύθυνση, μια ολόκληρη θεωρητική “επαναστατική” προετοιμασία.

Κείμενα του Ιταλού αριστερού αγωνιστή Αντόνιο Γκράμσι που γράφτηκαν πριν φυλακιστεί. Προφητείες (ειδικά για τον ρόλο των αστών και του Μουσολίνι), διαφωνιές με άλλα στελέχη του κομμουνιστικού κόμματος, απόψεις για τα λάθη που έγιναν και κόστισαν. Λίγο μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, λίγο μετά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο και λίγο πρν τον Β, μια ταραγμένη εποχή για την Ευρώπη που ξαφνιάζεται από τις νέες ιδέες. Άσχετα από την πολιτική τοποθέτηση του καθενός μόνο και μόνο για τις ιστορικές, πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές του αναφορές πάνω στην Ιταλία αλλά και σε άλλες χώρες στην δεκαετία του 1920 το βιβλίο αυτό είναι πολύτιμο.

gui_lai

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ (GUI LAI) – 2014

Σκηνοθεσία : Ζανγκ Γιμού

Πρωταγωνιστούν : Γκονγκ Λι, Τσεν Νταομινγκ, Ζανγκ Χουιβέν

 

Ο Λου είναι για πολλά χρόνια πολιτικός κρατούμενος στην Κίνα του Μάο, καταφέρνει να δραπετεύσει και προσπαθεί να συναντήσει την γυναίκα του την Γιου και την κόρη του την Ντάνταν. Συλλαμβάνεται και πάλι όμως και όταν αποφυλακίζεται και επιστρέφει στο σπίτι του ανακαλύπτει πως η γυναίκα του δεν τον αναγνωρίζει.

Ένας ικανότατος σκηνοθέτης τόσο στις επικές και εντυπωσιακές υπερπαραγωγές (ΗΡΩΑΣ, ΙΠΤΑΜΕΝΑ ΣΤΙΛΕΤΑ, Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΥ ΛΟΥΛΟΥΔΙΟΥ), όσο και στις βαθειά ανθρώπινες και συγκινητικές ιστορίες (ΣΗΚΩΣΕ ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΦΑΝΑΡΙΑ, Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ) καταφέρνει να πετύχει σε αυτό στο οποίο πάρα πολύ συνάδελφοί του αποτυγχάνουν επειδή χρησιμοποιούν εύκολες μελό μανιέρες με απώτερο σκοπό την “βιομηχανοποιημένη” συγκίνηση, τα εισιτήρια και γιατί όχι μια υποψηφιότητα στα όσκαρς.Ο Γιμού έχει αποδείξει ότι μπορεί να κάνει τα πάντα αν θέλει αρκεί να τον αγγίζει μια ιστορία,έχει όμως και το χάρισμα να μεταφέρει αυτό το “άγγιγμα” και στον θεατή. Παρόλο που το φιλμ τοποθετείται χρονικά στην εποχή του Μάο, τα κοστούμια και τα σκηνικά ελάχιστο ρόλο παίζουν ή δε δίνουν χρόνο στο θεατή για να τα παρατηρήσει.Οι κοινωνικές και ιστορικές αναφορές είναι ελάχιστες γιατί αυτό που ενδιαφέρει τον δημιουργό, και εμάς σε τελική ανάλυση, είναι οι σχέσεις των ηρώων.

Η αγάπη, η αφοσίωση, η αξιοπρέπεια, η προδοσία, η ιδεολογία, η τρυφερότητα, η επιμονή, όλα αυτά αποτελούν τον άξονα γύρω από τον οποίον περιστρέφεται αυτός ο κινηματογραφικός πλανήτης του Γιμού που στην ουσία είναι το σπίτι στο οποίο μένει η Γιου.Ο ρυθμός είναι αργός και κάποιες σκηνές ή κάποιοι διάλογοι επαναλαμβάνονται, πως μπορεί να κινηματογραφηθεί όμως διαφορετικά ένας συναισθηματικά ακρωτηριασμένος άνθρωπος που η μνήμη του τον έχει εγκαταλείψει; Πως μπορεί διαφορετικά να αποτυπωθεί στην οθόνη και στη ψυχή μας ο δύσκολος αγώνας ενός άντρα που παλεύει για να ξαναδώσει πίσω τις αναμνήσεις στην γυναίκα που αγαπά. Ο Λου μέσα από την μνήμη της γυναίκας του ζητάει τη ζωή του, τον εαυτό του,αν δεν τον αναγνωρίζει η Γιου εκείνος είναι σα να μην υπάρχει γιατί όταν φυλακίστηκε η κόρη του ήταν μωρό.

Έχω ξαναγράψει στο παρελθόν πως ο καλός σκηνοθέτης συγκινεί με απλές εκφράσεις προσώπου και με απλά όσο και αληθινά λόγια, γιατί στην απλότητα βρίσκεται και το αληθινό συναίσθημα.Ο Γιμού αποδεικνύεται για άλλη μια φορά μάστορας στο είδος,ο Τσεν Νταομινγκ μας χαρίζει έναν εξαιρετικό Λου συχνά μόνο με τα μάτια του και η Γιου της Γκονγκ Λι με τη σιωπή της η με την απορρημένη της έκφραση τσακίζει κόκκαλα! Η Ντάνταν είναι η γενιά που προσπαθεί να καταλάβει τι γίνεται γύρω της, προσπαθεί να ξεμπερδέψει τα ιδανικά και τα “πιστεύω” που έχουν μπλέξει στα γρανάζια του κομματικού μηχανισμού και μιας εξουσίας που χάνει τον αρχικό προσανατολισμό της.Το φιλμ δεν χτυπάει τον Μαοϊσμό, θα το αδικήσουμε αν μείνουμε εκεί,χτυπάει το ψυχρό πρόσωπο κάθε εξουσίας.

Η εικόνα του καθήκοντος απέναντι  στην εξουσία είναι ήδη θολή και θολώνει ακόμα περισσότερο όταν έρχεται να προστεθεί σ’αυτήν η λαχτάρα για να ξαναβρεθεί κάποιος μαζί με τους ανθρώπους που αγαπά.Ο Γιμού δεν παριστάνει ούτε τον ηθικολόγο, ούτε τον φιλόσοφο, εντυπωσιάστηκε από την δύναμη που βρήκε στις σελίδες του βιβλίου της Τζελινγκ Γιαν και αποφάσισε  αυτή τη δύναμη να την βγάλει σε εικόνες,το κατάφερε και με το παραπάνω.Ο θεατής με αίμα στις φλέβες του δεν κουράζεται με τον -κάποιες στιγμές- αργό ρυθμό αφήγησης όπως δεν κουράζεται και ο Λου να προσπαθεί να πάρει πίσω την οικογένεια και τη ζωή του.

 

 

 

%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b6%ce%b1%ce%ba%ce%b7%cf%83

 

Φώτης Τερζάκης : Ανορθολογισμός, φονταμενταλισμός, και θρησκευτική αναβίωση

Τα χρώματα της σκακιέρας

Οι Εκδόσεις Των Συναδέλφων

 

Ο Αλί Φαγιάντ είναι από τους σημαντικότερους διανοούμενους της Μέσης Ανατολής σήμερα. Ακαδημαϊκός και πολιτικός ακτιβιστής ταυτόχρονα, διδάσκει κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο της Βυρητού, συμμετέχει στο ερευνητικό επιτελείο του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και διευθύνει το Συμβουλευτικό Κέντρο Μελέτης και Τεκμηρίωσης που εκπονεί ερευνητικά προγράμματα σχετικά με τις οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές στον Λίβανο, ενώ ταυτόχρονα ασκεί καθήκοντα εκπροσώπου τύπου της Χεζμπολαχ, με τον συνδυασμό της οποίας εξελέγει βουλευτής στις πρόσφατες εκλογές του 2009.

Η εικόνα της Χεζμπολάχ στη Δύση έχει υποστεί εξωφρενικές παραμορφώσεις από την αμερικανική προπαγάνδα και είναι θλιβερό να βλέπει κάποιος σε ποιό βαθμό οι ευρωπαϊκές κοινωνίες (υποχείρια των κρατών τους) έχουν αλωθεί από αυτόν τον αδίστακτο χειραγωγικό μηχανισμό: για τις υπηρεσίες πολλών κυβερνήσεων περιλαμβάνεται στον κατάλογο των “τρομοκρατικών οργανόσεων”-ότι κι αν σημαίνει αυτό- μολονότι εκπροσωπεί τη σαφώς δημοκρατικότερη απ’όλες τις πολιτικές δυνάμεις στην περίπλοκη σκακιέρα του Λιβάνου, και τη δύναμη με την ισχυρότερη λαϊκή βάση νομιμοποίησης. Ακόμα σημαντικότερο, απέναντι στις κοινοβουλευτικές ολιγαρχίες που ευφημιστικά καλούμε “δημοκρατίες”, αντιπροσωπεύει ένα διδακτικό παράδειγμα λαϊκης πολιτοφυλακής, ενός πολιτικού σχηματισμού με άψογη εκ των κάτω αντιπροσώπευση που διατηρεί το δικαίωμα και τη δύναμη στρατιωτικής δράσης απέναντι στους υπηρεσιακά ελεγχόμενους στρατούς των μοντέρνων κρατών.

Την αποτελεσματικότητα και την τόλμη της θαύμασε όλος ο κόσμος  το καλοκαίρι του 2006 όταν απέκρουσε την τερατώδη ιμπεριαλιστική μηχανή του Ισραήλ θυμίζοντας μας κάτι που είχαμε ξεχάσει από την εποχή του Βιετνάμ: Για τι πράγματα είναι ικανή η λαϊκή ευψυχία, απέναντι στην οποία καμιά πολεμική μηχανή δεν μπορεί να θεωρείται a priori αήττητη.

Μέλος της διαστρέβλωσης είναι η πεποίθηση μεγάλου μέρους της κοινής γνώμης στη Δύση ότι η Χεζμπολάχ έχει ένα ισλαμιστικό πρόγραμμα (επιβολή της σαρι’ α, κ.ο.κ.). Εκτός των άλλων το βιβλίο αυτό του Αλί Φαγιάντ, που εξέδωσε στα ελληνικά το Κέντρο Μελέτης Και Αντιπληροφόρησης για την Μέση Ανατολή εκ μέρους του οποίου προλογίζει ο Χρήστος Μόλλας), παρουσιάζει εύγλωτα το πραγματικό της πολιτικό όραμα: την προσύλωσή της στην συνταγματική νομιμότητα και την ουσιαστική αντιπροσώπευση όλων των πολιτικών και θρησκευτικών μερίδων του Λιβάνου.

 –

Ο εξαιρετικός χειρισμός της ελληνικής γλώσσας από τον Φώτη Τερζάκη, τα ερωτήματα αλλά και οι απαντήσεις του γύρω από έννοιες και ζητήματα που μάλλον δεν τα γνωρίζαμε καλά, ή πιο σωστά ορισμένοι είχαν φροντίσει να τα μάθουμε όπως τους βόλευε, κάνουν αυτό το βιβλίο απαραίτητο. Ιστορικές αναφορές, αποσπάσματα από βιβλία, ουσιαστική πολιτική και κοινωνική ανάλυση, θα το διαβάσετε πολλές φορές και δεν θα είναι αρκετές.