Feeds:
Posts
Comments

ΣΚΑΚ

ΣΤΕΦΑΝ ΤΣΒΑΪΧ : ΣΚΑΚΙΣΤΙΚΗ ΝΟΥΒΕΛΑ

Εκδόσεις : Άγρα

Μετάφραση : Μαρία Αγγελίδου

Για ν’απασχολούμαι με κάτι δοκίμαζα να θυμηθώ και να απαγγείλω όλα όσα ήξερα κάποτε απ’έξω : τον εθνικό ύμνο, τα ποιηματάκια των παιδικών μου χρόνων, τον Όμηρο που είχα μάθει στο γυμνάσιο, τις παραγράφους του Αστικού Κώδικα. Ύστερα έκανα λογαριασμούς, πρόσθετα και διαιρούσα τυχαίους αριθμούς. Αλλά η μνήμη μου δεν μπορούσε να στηριχθεί πουθενα μέσα σ’αυτό το χάος. Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ σε τίποτα. Η σκέψη μου γλιστρούσε συνέχεια στα ίδια και στα ίδια : Τι ξέρουν; Τι τους είπα χθές; Τι θα τους πω αύριο;

Αυτή η απερίγραπτη κατάσταση κράτησε τέσσερις μήνες. Τέσσερις μήνες- εύκολο να το γράψεις: ένα ψηφίο όλο κι όλο! Εύκολο να το πεις : πέντε συλλαβές. Μισό λεπτό φτάνει για ν’αρθρώσουν τα χείλη αυτούς τους φθόγγους : τέσσερις μήνες ! Αλλά πως να περιγράψεις, πως να εκφράσεις με λόγια, πως να απεικονίσεις είτε στους άλλους είτε στον ίδιο σου τον εαυτό, πόσο αργεί να περάσει η ώρα, όταν βρίσκεσαι έξω από το Χώρο και έξω από το Χρόνο; Πως να εξηγήσεις ότι αυτό το τρομερό Τίποτα σε ροκανίζει και σε καταστρέφει; Ότι αυτό το τραπέζι, αυτή η λεκάνη, αυτό το κρεβάτι, αυτή η ταπετσαρία, αυτή η αιώνια σιωπή, ο ίδιος πάντα φρουρός που σου φέρνει το φαγητό σου χωρίς να γυρίζει να σε κοιτάξει, οι ίδιες και οι ίδιες πάντα σκέψεις, που στριφογυρίζουν γύρω σου μέσα στο κενό, ότι όλα αυτά μπορούν να σε τρελάνουν; Από μερικά μικρά σημάδια κατάλαβα ανήσυχος ότι το μυαλό μου είχε αρχίσει να σαλέβει. Στις πρώτες ανακρίσεις κατάφερα να διατηρώ την εσωτερική μου ηρεμία και διαύγεια, κατέθετα με σύνεση και περισυλλογή. Το μυαλό μου λειτουργούσε στην εντέλεια και ξεχώριζε εύκολα αυτά που έπρεπε να πω από αυτά που δεν έπρεπε. Τώρα πια δεν μπορούσα να αρθρώσω ούτε μία φράση χωρίς να τραυλίζω, γιατί μιλώντας κάρφωνα σαν μαγνητισμένος το βλέμμα μου στην πέννα του γραφέα που έτρεχε πάνω στο χαρτί, σαν να ήθελα να προλάβω τα ίδια μου τα λόγια. Καταλάβαινα πως οι δυνάμεις μου μ’εγκατέλειπαν, καταλάβαινα ότι πλησίαζε ολοένα και περισσότερο η στιγμή που για να σωθώ θα έλεγα όλα όσα ήξερα και ακόμα παραπάνω, η στιγμή που,  για να ξεφύγω απο το θανάσιμο σφίξιμο του Τίποτα θα πρόδιδα δώδεκα ανθρώπους και τα μυστικά τους, για να κερδίσω έστω και μιας στιγμής ανάπαυλα. Κάποιο βράδυ έφτασα πράγματι ως εκεί: καθώς ο φρουρός έτυχε να μου φέρει το φαγητό μου εκείνη ακριβώς τη στιγμή της αδυναμίας μου, έβαλα ξαφνικά τις φωνές :

“Πάρτε με στην ανάκριση ! Θα τα πω όλα ! Θα τα πω όλα ! Θα μαρτυρήσω που βρίσκονται οι μετοχές, που είναι κρυμμένα τα χρήματα ! Όλα θα τα πω, όλα !”

Είμαι ο τελευταίος που θα εκτιμήσει αν αυτό το λογοτεχνικό διαμάντι των 117 σελίδων αξίζει να βρίσκεται μέσα στα 100 σημαντικότερα βιβλία όλων των εποχών,στις λίστες δεν έδωσα ποτέ τόσο μεγάλη σημασία. Απόλαυσα τη φαντασία, την πέννα και την δύναμη των λέξεων του Τσβάϊχ, βρέθηκα στο ίδιο τραπέζι με τους παίκτες του, αγωνιούσα, υποστήριζα, περίμενα. Δε φτάνουν όλα αυτά;

 

 

vakaloppulos

 

Χρήστος Βακαλόπουλος : Υπόθεση Μπεστ Σέλλερ

Εκδόσεις Καστανιώτη

 

Ο Άλκης θα μπορούσε να θαμπώνει τη Σύλλα γιατί δεν λέει ποτέ σε μια κοπέλλα ότι την γουστάρει. Θα μπορούσαν να είχαν περάσει χρόνια…αλλά όχι,ο Άλκης παίρνει πάντα αυτό που θέλει, μόνο που θέλει όλο και λιγότερα πράγματα. Σχεδόν τίποτα : να λειτουργούν τα σινεμά, μπορεί ούτε κι αυτό. Θα έπρεπε να ρωτήσω τον Άλκη αν συμφωνεί ότι θα μπορούσε να ζει με πραγματικά τίποτα, με ένα πενηντάρικο τη μέρα. Θα μου έλεγε όχι βέβαια αλλά θα έπρεπε να τον ρωτήσω. Ο Άλκης θα μπορούσε να ζεί έτσι, με ένα πενηντάρικο την μέρα, γιατί όταν πάει κάπου προσαρμόζεται αμέσως στο περιβάλλον. Ξέρει την μισή πρωτεύουσα και είναι εντελώς μόνος του. Πότε γνώρισα τον Άλκη; Θυμάμαι μια συζήτηση μετά το σχόλασμα ένα φθινόπωρο της έκτης. Ήταν τότε που….μπορεί πιο πριν στο γήπεδο. Ερχόταν τακτικά στη Ριζούπολη. Είχα σκεφτεί ότι ο Άλκης μοιάζει λίγο με εκείνους του παράξενους ήρωες σε δεύτερο πλάνο, που κινούνται σε δεύτερο πλάνο, ρυθμίζουν τα πάντα αλλά δεν θέλουν ποτέ να φαίνονται ούτε να έχουν αξιώματα. Κάτι σαν τον Δρ. Σποκ στο τηλεοπτικό σήριαλ Σταρ Τρεκ. Γιατί ο Σποκ δεν παίρνει ποτέ την εξουσία; Αυτό το ερώτημα με βασάνιζε κυριολεκτικά. Αφού αυτός ρύθμιζε τα πάντα…αλλά η εκπομπή προσπαθούσε να βγάλει από την μέση αυτό το ερώτημα και επέμενε στο γεγονός ότι ο Σποκ είναι εξωγήινος. Μπορεί λοιπόν να είχε ορκιστεί κάτι, να έσερνε μία κατάρα. Αλλά ο Άλκης ; Ποιόν πενθούσε ο Άλκης; Θα μπορούσε άραγε να φύγει στο διάστημα, να γίνει αστροναύτης; Οι αστροναύτες είναι θλιβεροί, κουρεμένοι και μπαίνουν σε καραντίνα. Ο Άλκης προτιμά την γήινη αξιοπρέπεια, την μοναξιά της πρωτεύουσας. Γι’αυτό γνώρισε  έτσι έυκολα την Ρίλα που είναι ακριβώς το αντίθετο. Γι’αυτό κάνει παρέα μαζί μου, γιατί εγώ βρίσκομαι ανάμεσά τους. Και η Σύλλα προσπάθησε να μπεί ανάμεσά μας αλλά δεν τα κατάφερε… πρέπει να μιλήσω στην Σύλλα πριν τελειώσουν όλα. Θα κανονίσουμε κάτι, θα φτιάξουμε ένα συμβόλαιο, θα πούμε: “Ας ζήσουμε μαζί, ας προσπαθήσουμε να μείνουμε μαζί, τώρα που όλα τελείωσαν.” Κι όλα θα πάνε καλά.

-Δεν θέλει να εκδώσω εγώ το μυθιστόρημα, λέει ότι μπορεί να  πατώσει

-Κανένα πρόβλημα,λέει ο Αλκης

-Είσαι πίτα

-Είμαι, και λοιπόν;

-Δεν θέλεις να διαβάσεις το μυθιστόρημα του Ιάσωνα; Τυπωμένο εννοώ

-Μπορεί. Θα ήθελα να κάνω ξανά παρέα με τον Ιάσωνα. Έχω να τον δω πέντε μέρες. Κάθε μέρα του αφήνω σημειώματα και του λέω που είμαι. Προχθές μου απάντησε “Αγαπητέ  Άλκη, δεν θα έρθω γιατί τι να σε κάνω εσένα; Άλλους θέλω να δω αλλά δεν τα καταφέρνω. Μπορεί να συναντηθούμε τυχαία γιατί έμαθα ότι μένουμε κάτω από την ίδια στέγη. Αύριο θα είμαι στη μόκα. Ιάσων”

 

Continue Reading »

READY

READY, STEADY, GO : SHAWN LEVY

Εκδόσεις : Κουκίδα

Μετάφραση : Αλέξης Καλοφωλιάς

 

Οι Beatles ένιωθαν κι αυτοί περήφανοι για το γεγονός ότι ήταν βουτηγμένοι μέχρι το λαιμό στην αμερικανική κουλτούρα: στη μουσική, κυρίως του Τσακ Μπέρρυ, του Μπάντυ Χόλλυ, του Λιτλ Ρίτσαρντ και της δισκογραφικής Motown , όπως και στην εικονογραφία της εφηβικής ελευθερίας που προβαλλόταν σε αμερικάνικες ταινίες όπως Επαναστάτης Χωρίς Αιτία, και Η Ζούγκλα Του Μαυροπίνακα. Ένα μέρος της έκπληξης που ένιωσαν για την υπόδοχή που τους περίμενε όταν έφτασαν για πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη οφειλόταν στο ότι πίστευαν ότι απλώς αντέγραφαν τα αμερικανικά είδωλά τους, δίχως να γνωρίζουν με πόσο χαμηλή εκτίμηση το κυρίαρχο πολιτικό ρεύμα στην Αμερική αντιμετώπιζε τις ρίζες του ροκ εν ρολλ.

Παρ’όλα αυτά για πολλούς Βρετανούς και μόνο η σκέψη της ανόδου των Beatles έπρεπε να κατανικήσει δεκαετίες εθισμού στην πολιτιστική αυτοϋποβάθμιση. Ακόμα κι ένας μοντέρνος τύπος σαν τον Τέρενς Σταμπ έπασχε από αυτό το σύνδρομο. Μια νύχτα είδε στην τηλεόραση ενα φιλμάκι με χιμπατζήδες που κυλιόντουσαν στο γρασίδι με μια χαρωπή μουσική υπόκρουση που στο τέλος έμαθε πως ήταν το Love Me Do των Beatles . “Επειδή είχαμε συνηθίσει στην ιδέα ότι κάθε τι καλό ήταν αμερικάνικο”, παραδέχεται ο Σταμπ, “απλώς υπέθεσα ότι ήταν αμερικάνικο. Άρχισα να λέω δεξιά και αριστερά “Άκουσα ένα γκρουπ τους Beatles που είναι φανταστικοί”. Κάποια στιγμή μπήκα σε ένα δισκάδικο και ρώτησα : “Μήπως έχετε αυτόν τον αμερικάνικο δίσκο το Love Me Dο; Και ο υπάλληλος μου απάντησε : “Μα είναι Άγγλοι”. Δεν πίστευα στ’αυτιά μου”.

….

Το βρετανικό κατεστημένο αρεσκόταν να καυχιέται για την “ειδική σχέση” της Αγγλίας με τις ΗΠΑ, αλλά έμοιαζε με περισσότερο με τη σχέση μιας ξετρελαμένης θείτσας με έναν νεαρό πλέΪ μπόϋ : η προνομιακή αντιμετώπιση της σαρκικής επαφής ήταν απολύτως μονόπλευρη. Στην πολιτική η Αγγλία τον γηραλέο Μακμίλαν, μια ενσάρκωση στερεοτυπικών εθνικών χαρακτηριστικών όπως η επιφυλακτικότητα, ο συντηριτισμός και το ακατάβλητο σθένος, οι ΗΠΑ είχαν τον Τζον Κέννεντυ, νεαρό, δραστήριο, σέξι και εξίσου δημοφιλή στη Βρετανία όσο και στη πατρίδα του.

….

Το 1965 ο Ντύλαν είχε περάσει από την πόλη (σ.σ. Λονδίνο) μέσα σε αυτό το σύννεφο από καπνό, μυστήριο και ύβρεις που τον ακολουθούσε παντού. Ένας ποιητής, τραγουδιστής της φολκ και κακομαθημένος είρωνας με την ακολουθία του, που περιλάμβανε μία μούσα (την Τζόαν Μπαέζ) και έναν κινηματογραφιστή (τον Ν.Α Πενμπέηκερ, ο οποίος στην διάρκεια του ταξιδιού γύρισε το υπέροχο ντοκιμαντερ Don’t Look Back). Είχε γλεντήσει παρέα με τους Beatles, τον Γκίνσμπεργκ και την Μαριαν Φέηθφουλ και έκανε ρεζίλι τον Ντόνοβαν, που στην πραγματικότητα ήταν ένα παιδί που καλά καλά δεν είχε κλείσει τα δεκαοχτώ και τον οποίον οι βρετανικές εφημερίδες επέμεναν να τον συγκρίνουν με τον Ντύλαν.

Όταν βρέθηκαν στο ασταμάτητο πάρτυ που έδινε ο Ντύλαν στο ξενοδοχείο Savoy, ο Ντόνοβαν έπαιξε το μελαγχολικό Ντυλανικό τραγούδι του με τίτλο  “To Sing For You” προκαλώντας της ήπιες επιδοκιμασίες των παρευρισκομένων, ακόμα και του Ντύλαν, ο οποίος είπε “Εϊ ωραίο τραγούδι φίλε” έπειτα ο Ντύλαν έπιασε την κιθάρα κι έπαιξε τις δύο πρώτες στροφές του “It’s All Over Now Baby Blue”απευθύνοντας με δηκτικό τρόπο τη φράση του τίτλου προς τον Ντόνοβαν, ο οποίος καθισμένος σε εμβρυακή στάση χαμογελούσε, κάπνιζε και παρακολουθούσε τις αλλαγές των ακόρντων με σφιγμένο σαγόνι μοιάζοντας με άνθρωπο παραδομένο στη μοιραία έλξη της πλημμυρίδας.

Μουσική, κινηματογράφος, μόδα, διασκέδαση, κοινωνικοπολιτικές αλλαγές, σιωπηλές και συχνά μη συνειδοτοποιημένες επαναστάσεις που και θόρυβο έκαναν και αανατροπές έφεραν.Ένα Λονδίνο πολύ γρήγορο για να το σταματήσεις ή ακόμα και για να το προλάβεις, η πόλη τρέχει πιο γρήγορα από τους κατοίκους και αντί για πάλη των τάξεων έχουμε…αντάμωμα. Το βιβλίο είναι σχεδόν τόσο συναρπαστικό όσο και η εποχή την οποία περιγράφει. Ξανακούς δίσκους, ψάχνεις για ταινίες και λιώνεις στο google για να βρεις πρόσωπα και πράγματα. Ως συνήθως σπουδαία δουλειά από τον Αλέξη Καλοφωλιά στη μετάφραση αλλά γενικά είναι μια πάρα πολύ φροντισμένη έκδοση.

poihmata-ths-emily-dickinson

 

 

Έμιλυ Ντίκινσον : ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Εκδόσεις: Γιαλός

Μετάφραση : Μαρία Δαμολή

 

Το συνηθίζουμε εν τέλει το σκοτάδι

Όταν το φώς από τη λάμπα λιγοστεύει

καθώς ο γείτονας που λέει “καλό βράδυ”

την επισκέπτρια ως έξω συνοδεύει

 

 

Παραπατάμε -προς στιγμήν- το βράδυ

μας ήρθε απότομα-η νύχτα έχει φανεί

Μα προσαρμόζεται το μάτι στο σκοτάδι

και ξαναβρίσκουμε τον δρόμο μας ορθοί

 

Το ίδιο και στα πιο βαθιά -Σκοτάδια

Αυτά τα μαύρα βράδια του Μυαλού

Όταν Σελήνης δεν διακρίνονται σημάδια

Ούτε εν’αστέρι δεν φεγγίζει μες στο νου

 

 

Οι γενναιότεροι για λίγο ψηλαφώντας

Σ’εναν κορμό καμιά φορά χτυπάνε

Καταμεσής στο μέτωπο πονώντας

Μα σαν μαθαίνουν επιτέλους να κοιτάνε

 

Είτε γιατί το Σκότος είναι που αλλάζει

Είτε η όραση είναι αυτή που συνηθίζει

Στα ατελείωτα Μεσάνυχτα -Φαντάζει

Πως και η Ζωή σχεδόν ευθεία πια βαδίζει

 

 

 

 

 

cover_oi_eidiseis

 

Αλαίν Ντε Μποττόν : ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Εκδόσεις Πατάκη

Μετάφραση : Αντώνης Καλοκύρης

 

Επισκέψεις στη επίσημη ειδησεογραφική σελίδα του BBC

Η Δούκισσα του Κέιμπριτζ αναμένεται να γεννήσει τον Ιούλιο-5,82 εκατομμύρια

Προβλέπονται εντονότερες χιονοπτώσεις σε όλη την Βρετανία -4,34 εκατομμύρια

Ο Μπόουι επιστρέφει στο ΤΟΡ 10- 2,52 εκατομμύρια

19 νεκροί σε επίθεση σε εκκλησία της επαρχίας Κόγκι στη Νιγηρία – 9.920

Η ανατολική Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό αντιμέτωπη με ανθρωπιστική κρίση – 4.450

Νότια Αφρική : Πέντε νεκροί σε “φυλετικές συγκρούσεις” στην Κουαζούλου Νατάλ -2.450

Υπο μία έννοια ο σημαντικότερος στόχος του διαφωτισμού έχει επιτευχθεί,ο μέσος πολίτης διαθέτει τώρα πια σχεδόν ακαριαία πρόσβαση σε πληροφορίες για γεγονότα από κάθε γωνιά του πλανήτη. Ταυτόχρονα όμως έχουμε επίσης αναγκαστεί να μάθουμε κάτι μάλλον πιο απροσδόκητο: δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα

Οι ειδησεογραφικοί οργανισμοί συνήθως κατηγορούν την κοινή γνώμη για την ρηχότητά της,για το γεγονός ότι ενδιαφέρεται περισσότερο (και με επίστευτη διαφορά) για ένα τραγούδι παρά για έναν φυλετικό πόλεμο, για την γέννηση ενός παιδιού ενός μέλους της βρετανικής βασιλικής οικογένειας παρά για τα 100.000 απελπισμένα παιδιά που πάσχουν από ραχίτιδα και ελονοσία στην κεντρική Αφρική.

Μήπως όμως αυτό το εντυπωσιακό επίπεδο αποστασιοποίησης δεν οφείλεται αποκλειστικά στην κοινή γνώμη; Μήπως ο πραγματικός λόγος που οι θεατές και οι αναγνώστες δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για όσα συμβαίνουν σε άλλες χώρες δεν έχει σχέση με το πόσο ρηχοί ή κακόβουλοι είμαστε, ούτε καν με το ότι τα γεγονότα που περιγράφονται είναι ουσιαστικά βαρετά, αλλά με τον απλό λόγο ότι οι ειδήσεις δεν παρουσιάζονατι με αρκετά συναρπαστικό τρόπο; Μήπως καταλήγουμε να αδιαφορούμε για τον υπόλοιπο κόσμο εξαιτίας λανθασμένων παραδοχών των ειδησεογραφικών οργανισμών ως προς τον τρόπο με τον οποίον πρέπει να μας τον περιγράφουν;

……

Στον πυρήνα της επιθυμίας για αναγνωρισιμότητα βρίσκεται μια συγκινητική,ευάλωτη και απλή φιλοδοξία: η λαχτάρα να μας αντιμετωπίζουν ευγενικά. Ανεξάρτητα από τα δευτερεύοντα κίνητρα που τροφοδοτούνται από την όρεξη για χρήματα,πολυτέλεια, σεξ η εξουσία, η επιθμία μας για σεβασμό ωθεί την αναζήτηση της αναγνωρισιμότητας.

Αν δεν φαντάζει ως ισχυρό κάυσιμο προκειμένου να ωθήσει τις προσπάθειές μιας ζωής που απαιτούνται ώστε να γίνουμε και να παραμείνουμε διάσημοι,δεν πρέπει να υποτιμούμε το αρνητικό ερέθισμα που προκαλεί το αντίθετο της αναγνωρισιμότητας, η ταπείνωση.Ίσως καταλήξουμε να αποζητάμε απεγνωσμένα την ανγνωρισημότητα εξαιτίας της έντονης στενοχώριας που βιώνουμε όταν μας παραβλέπουν, μας αντιμετωπίζουν συγκαταβατικά, μας ξεχνάνε σε μια γωνιά, μας διατάζουν να πάμε στο τέλος μιας ουράς, δεν μας υπολογίζουν ή μας λένε να τηλεφωνήσουμε ξανά μετά από μερικές εβδομάδες. Η θέληση να γίνουμε διάσημοι αποτελεί μια απόπειρα αποκατάστασης του σεβασμού στην αξιοπρέπειά μας, σε έναν κόσμο ,που σχεδόν σίγουρα τον αγνοεί,εκτός αν είμαστε προετοιμασμένοι να λάβουμε ακραία μέτρα.Μπορεί να είμαστε ίσοι απέναντι στο νόμο και στη κάλπη, όμως δεν υπάρχει εγγύηση για την αξιοπρέπειά μας στον τρόπο με τον οποίον μας αντιμετωπίζουν στο γραφείο, στην κοινωνική μας ζωή ή στα γρανάζια της κρατικής ή ιδιωτικής γραφειοκρατίας. Ειδικά στις μεγάλες πόλεις, που αντιμετωπίζουν με ιδιαίτερη σκληρότητα οτιδήποτε συνηθισμένο και η ζωη δεν μπορεί να προβλέπει την ευεργετική επίδραση του απέραντου ουρανού και του ανοιχτού ορίζοντα, ο σεβασμός αποτελεί σπάνιο αγαθό περιορισμένης διανομής, ενώ η αδιαφορία κυριαρχεί. Είναι προτιμότερο να μην πάει κάποιος στο Μανχάταν ή στο Λος Άντζελες αν δεν έχει εύκαιρη μια αρκετά έξυπνη καιεντυπωσιακή απάντηση στο αναπόφευκτο ερώτημα για το τι κάνει στη ζωή του.

 

 

metademocracy

 

ΚΟΛΙΝ ΚΡΑΟΥΤΣ : ΜΕΤΑΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Εκδόσεις : Εκκρεμές

Μετάφραση : Αλέξανδρος Κιουπκιολής

 

Αν περιοριστούμε σε δύο μόνο έννοιες- το δημοκρατικό και το μη δημοκρατικό- η συζήτηση για την υγεία της δημοκρατίας δεν μπορεί να προχωρήσει πολύ μακρυά. Η ιδέα της μεταδημοκρατίας μας βοηθά να αναλύσουμε συνθήκες όπου η ανία, η απογοήτευση και η απώλεια των ψευδαισθήσεων αρχίζουν, μετά ττο πέρας της δημοκρατικής στιγμής, να γίνονται κυρίαρχα συναισθήματα, όπου τα ισχυρά συμφέροντα όλίγων είναι πλέον πολύ πιο δραστήρια απ’ότι η μάζα των απλών πολιτών καθώς επιδιώκουν να κάνουν το πολιτικό σύστημα να λειτουργήσει προς όφελός τους, όπου οι πολιτικές ολιγαρχίες έχουν μάθει να ελέγχουν και να χειραγωγούν τις λαϊκές διεκδικήσεις, ενώ ο λαός πρέπει να πειστεί για να ψηφίσει με διαφημιστικές καμπάνιες από τα πάνω. Η κατάσταση αυτή δεν είναι μη-δημοκρατική, αναφέρεται όμως σε μία περίοδο κατά την οποία έχουμε περάσει πλέον, θα έλεγε κανείς, στην άλλη πλευρά της παραβολής της δημοκρατίας. Πολλά είναι τα συμπτώματα που δείχνουν ότι οι σύγχρονες προηγμένες κοινωνίες έχουν πράγματι περιέλθει σε μία τέτοια κατάσταση, ότι απομακρυνόμαστε από το ιδεώδες της ισχυρής μαζικής δημοκρατίας και οδεύουμε προς ένα μεταδημοκρατικό καθεστώς. Για να αναλύσουμε περαιτέρω το φαινόμενο αυτό πρέπει πρώτα να εξετάσουμε σύντομα τη γενική σημασία των όρων με το πρόθεμα “μετα-“.

……..

Καθώς η κυβέρνηση απεμπολεί όλο και περισσότερες αρμοδιότητες και λειτουργίες της, η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία μπορεί να αξιοποιήσει ένα επιχείρημα που στο παρελθον λειτουργούσε υπέρ του ενεργού ρόλου της κυβέρνησης: την ικανότητα του παίκτη που βρίσκεται στο κέντρο να αντιληφθεί πράγματα που δεν μπορούν να δουν οι ιδιωτικές εταιρείες. Αυτό ήταν ένα βασικό επιχείρημα υπέρ των Κεϋνσιανών πολιτικών στο αρχικό τους στάδιο. Η εμπειρία από τις δεκαετίες του 1920 και του 1930 έδειξε ότι η αγορά αδυνατεί ενίοτε να ανακάμψει οικονομικά με τις δικές τις δυνάμεις, ενώ το κράτος έχει τη δυνατότητα να υποβοηθήσει την ανάκαμψη. Η αντίληψη που κυριαρχεί σήμερα αποδίδει στο κράτος ένδεια γνώσεων και ικανοτήτων, και δεν αναγνωρίζει αυτή τη δυνατότητα. Ταυτόχρονα, εδραιώνεται η πεποίθηση ότι οι γνώσεις γύρω από την διοίκηση και την ρύθμιση των οικονομικών δραστηριοτήτων διαθέτουν αποκλειστικά οι ιδιωτικές εταιρείες κερδοσκοπικού χαρακτήρα, οι οποίες ενθαρρ’υνονται έτσι να χρησιμοποιούν τις γνώσεις αυτές για την αύξηση της κερδοφορίας τους. Η αντίληψη αυτή προκαλεί στρεβλώσεις και εν τέλει φαινόμενα διαφθοράς. Τα λογιστικά σκάνδαλα που έπληξαν μερικές από τις μεγαλύτερες εταιρείες του κόσμου από το 2002 και μετά αποδυκνείουν του λόγου το αληθές.

 

 

 

MOTHER’S DAY

resized-I_vitelloni__ph._Ampelio_Ciolfi_

Ωραία έχει καλό καιρό….

Είχε πει για βροχές όμως…

Και τα μαγαζιά είναι ανοιχτά…

Είχαν πει θα μείνουν κλειστά όμως…..

Και γεμάτα κόσμο που βγαίνει με τσάντες…

Είχαν πει ότι δεν έχουν λεφτά όμως….

Πολύς κόσμος στη πλατεία…..

Ναι δεν έχει που να κάτσεις…..

Μουσική, τραγούδια, τα παιδιά παίζουν και το βράδυ θα παίξει ο Σαββόπουλος…

Έλα μωρέ κι αυτός,αμαν….

Έλα ρε εντάξει ποιόν να σου φέρουν…

Γκαρσόνια πέρα δώθε,ατέλειωτοι καφέδες και παγωτά,τι γιορτάζουμε;

Πότε έχει απεργία ξέρεις;

Δεν έχουν πει;

Ε τους πούστηδες να ταλαιπωρούν το κόσμο

Τι διαβάζεις εκεί;

Nα εδώ λέει για το ασφαλιστικό

Τους αλήτες μας έχουν σκίσει σα δε ντρέπονται

Άμα τους κυνηγάμε με τις πέτρες θα σου πω εγώ, τι θα πάρεις;

Έναν φραπέ μέτριο με γάλα,τελικά ο μαλάκας τον ανέβαλε το χθεσινό τελικό ε;

Α στο διάολο μια χαρά είχαμε και μας την κόψανε κι αυτή

Όπως το’πες θα τους κυνηγάμε με τις πέτρες,ψωνίσατε τίποτα;

Ένα ζευγάρι αθλητικά εγώ και η Μαρία καλλυντικά,ρίχνουν και τις τιμές ανοίγουν τις Κυριακές έτσι είναι, άμα θέλουν να ψωνίσει ο κοσμάκης και να κάνουν τζίρο…

Ε ναι ρε έχουμε χρόνο τις άλλες μέρες…

Α ρε πούστηδες αυξήσατε και το αφορολόγητο…

Τι άλλα ρε…

Καλά μωρέ, έτσι λέμε δηλαδή, είναι κανένας καλά..ε να στον αγώνα όπως όλοι

 

*Η φωτογραφία είναι από την ταινία ΟΙ ΒΙΤΕΛΟΝΙ (Il Vitelloni)του 1953 σε σκηνοθεσία Φεντερίκο Φελίνι

Continue Reading »

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 80 other followers