Feeds:
Posts
Comments

PREVERT

ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ : ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ

Μετάφραση : Μιχάλης Μεϊμάρης

 

Ο ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΜΟΧΘΟΣ

Ο ανθρώπινος μόχθος

δεν είναι αυτός ο όμορφος χαμογελαστός νέος άνθρωπος

ορθός πάνω στη γάμπα του από γύψο

ή από πέτρα

που δίνει χάρη στα ανόητα κατασκευάσματα του γλύπτη

στην ηλίθια απάτη

της χαράς του χορού και της ευθυμίας

και που αναπολεί με το άλλο πόδι στον αέρα

την γλύκα της επιστροφής στο σπίτι

Όχι

ο ανθρώπινος μόχθος δεν κουβαλάει ένα μικρό παιδί στον

δεξή ώμο

εν’άλλο στο κεφάλι

κι ένα τρίτο στον αριστερό ώμο

με τα εργαλεία ζωσμένα σαν όπλα στην πλάτη

και την νέα ευτυχισμένη γυναίκα κραμασμένη στο μπράτσο

Ο ανθρώπινος μόχθος φοράει κηλεπίδεσμο

και τις ουλές των μαχών

που έγιναν από την εργατική τάξη

ενάντια σε έναν κόσμο παράλογο και χωρίς νόμους

Ο ανθρώπινος μόχθος δεν έχει αληθινό σπίτι

μυρίζει την μυρωδιά της δουλειάς του

κι έχει πειραγμένα πνεμόνια

το μεροκάματό του είναι κοκαλιάρικο

σαν τα παιδιά του

δουλεύει σαν νέγρος

και ο νέγρος δουλεύει σαν κι αυτόν

Ο ανθρώπινος μόχθος δεν έχει σαβουάρ βιβρ

ο ανθρώπινος μόχθος δεν έχει ώριμη ηλικία

ο ανθρώπινος μόχθος έχει την ηλικία του στρατώνα

την ηλικία του κάτεργου και της φυλακής

την ηλικία της εκκλησιάς και της φάμπρικας

την ηλικία των κανονιών

κι εκείνος που φύτεψε παντού όλα τ’αμπέλια

κι έχει κουρδίσει όλα τα βιολιά

τρέφεται από φριχτά όνειρα

και μεθοκοπάει με το φριχτό κρασί της υποταγής

και σαν μεγάλος μεθυσμένος σκίουρος

χωρίς ανάπαυλα γυρίζει γύρω γύρω

μέσα σε έναν κόσμο εχθρικό

σκονισμένο και χαμηλοτάβανο

και σφυριλατεί αδιάκοπα την αλυσίδα

την τρομαχτική αλυσίδα που με αυτ΄ν αλυσοδένονται όλα

η μιζέρια, το κέρδος, η δουλειά, η σφαγή,

η θλίψη, η δυστυχία, η αϋπνία και η ανία

την τρομαχτική αλυσίδα από χρυσάφι

από κάρβουνο από σίδερο κι από ατσάλι

από σκουριά κι από σκόνη

περασμένη γύρω απ’ το λαιμό

ενός κόσμου χαμένου

την άθλια αλυσίδα

που απ’αυτήν κρέμονται

τα θεία μπρελόκ

τ’άγια λείψανα

οι σταυροί της τιμής οι αγκυλωτοί σταυροί

τα πιθηκάκια που φέρνουν γούρι

τα μετάλλια των γεροϋπηρετών

τα μπιχλιμπίδια της δυστυχίας

και το μεγάλο κομμάτι του μουσείου

το μεγάλο πορτραίτο του καβαλάρη

το μεγάλο πορτραίτο ολόσωμο

το μεγάλο πορτραίτο από μπρος απ’το πλάϊ στο ένα πόδι

το μεγάλο πορτραίτο επιχρυσωμένο

το μεγάλο πορτραίτο του μεγάλου μάντη

το μεγάλο πορτραίτο του μεγάλου αυτοκράτορα

το μεγάλο πορτραίτο του μεγάλου σοφού

του μεγάλου λεχρίτη

του μεγάλου ηθικοπλάστη

του τίμιου και θλιβερού φαρσέρ

το κεφάλι του μεγάλου χέστη

το κεφάλι του επιθετικού ειρηνοποιού

το κεφάλι σαν αστυφύλακα του μεγάλου απελευθερωτή

το κεφάλι του Άντολφ Χίτλερ

το κεφάλι του κυρίου Τιέρ

το κεφάλι του δικτάτορα

το κεφάλι του ντουφεκάτορα

αδιάφορο από ποιά χώρα

αδιάφορο από ποιό χρώμα

το απάνθρωπο μισητό κεφάλι

το άθλιο κεφάλι

το προορισμένο για χαστούκια κεφάλι

το κεφάλι της σφαγής

το κεφάλι του φόβου

Continue Reading »

 

 

walkover

Ζήσαμε γραμμένοι πάνω σε αυτοκόλλητα ανακοινώσεων

καθισμένοι σε αμφιθέατρα αλλοτινών καιρών

κρατούσαμε μια άδεια βαλίτσα στο ένα χέρι

κι ένα ακίνδυνο σπαθί στο άλλο

κάναμε τσουλήθρα πάνω σε υποσχέσεις που μας έδωσε

μια γριά τσιγγάνα νύχτα.

Ζήσαμε τις Κυριακές του περιπλανώμενου

μέσα σε μισογκρεμισμένα σπίτια

σπίτια που είχαν προλάβει να τα στοιχειώσουν ασπρόμαυρα παραμύθια.

Ζήσαμε με τον κραδασμό του μολυβιού που ανταμώνει

το τρελό όραμα ενός λευκού χαρτιού.

Χαράξαμε τα σύνορά μας ένα πρωί στην Πατησίων

και στείλαμε την μοίρα μας στο διάολο

με ένα και μόνο ανεκδίηγητο ποίημα.

Ζήσαμε μέσα σε ηχηρές επιστροφές και σε σιωπηλές απώλειες,

δεχτήκαμε το “κατηγορώ” μιας πουτάνας ανελέητης επιτυχίας,

γίναμε φυσαλίδες που πέρασαν μέσα από το σπασμένο τζάμι

ενός παραθύρου κι αφού πρώτα έσκασαν πάνω σε έναν βρώμικο καθρέφτη

έγιναν άγνωστα σε μας πρόσωπα και τον έπλυναν με τα δάκρυά τους

….Ζήσαμε

 

*Η φωτογραφία είναι από την τανία WALKOVER (1965) σε σκηνοθεσία Γέρζι Σκολιμόφσκι

 

 

 

 

1264756524-b-fonesmarakes

Οι Φωνές Του Μαρρακές : Elias Canetti

Εκδόσεις : Libro

Μετάφραση : Νίκος Δήμου

Ο παραμυθάς με είχε προσέξει φυσικά, αλλά γι’αυτόν παρέμενα ένας ξένος στον μαγικό του κύκλο, επειδή δεν τον καταλάβαινα. Συχνά θα έδινα πολλά για να τους καταλάβω, και ελπίζω να έρθει μια μέρα που να μπορέσω να τιμήσω αυτούς τους πλανόδιους αφηγητές όπως τους αξίζει. Ήμουν όμως και ευχαριστημένος που δεν καταλάβαινα. Έμειναν για μένα μια νησίδα παλιάς και ανέγγιχτης ζωής. Η γλώσα τους, ήταν γι’αυτούς τόσο σημαντική, όσο για μένα η δική μου. Οι λέξεις ήταν η δική τους τροφή και δεν άφηναν κανένα να τους παρασύρει να την αλλάξουν με καλύτερη. Ήμουν περήφανος για τη δύναμη της αφήγησης που ασκούσαν πάνω στους ομόγλωσσούς τους. Μου φαίνονταν σαν αρχαιότεροι και καλύτεροι αδελφοί μου. Σε ευτυχισμένες στιγμές έλεγα μέσα μου : Και εγώ μπορώ να μαζέψω ανθρώπους γύρω μου και να τους αφηγηθώ. Και εμένα θα με άκουγαν. Αντί να γυρίζω από τόπο σε τόπο, μη γνωρίζοντας ποιόν θα βρώ, ποιανού τ’αυτιά θ’ανοιχτούν για μένα, αντί με απόλυτη εμπιστοσύνη να αναβιώνω το παραμύθι μου, τάχτηκα στο χαρτί. Προστατευμένος από από πόρτες και τραπέζια ζω τώρα, εγώ ένας δειλός ονειρευτής, ενώ αυτοί, στη δίνη της αγοράς, μέσα σε εκατοντάδες ξένα πρόσωπα, αλλάζοντας κάθε μέρα, χωρίς να’ναι φορτωμένοι με ψυχρή και περιττή γνώση, χωρίς βιβλία, φιλοδοξία και κούφια υπόληψη. Σπάνια ένιωσα άνετα, ανάμεσα στους ανθρώπους, που στις χώρες μας, ζουν αποό την λογοτεχνία. Τους περιφρονούσα, γιατί περιφρονούσα κάτι και σε μένα, πιστεύω πως αυτό το κάτι είναι το χαρτί. Εδώ βρήκα ξαφνικά, ποιητές που μπορούσα να τους θαυμάσω, γιατί ποτέ δεν υπήρξε μία λέξη τους που να διαβάζεται.

 

 

 

_________________4f7436b891930

Χάρολντ Νορς : Ποιήματα

Εκδόσεις : Ηριδανός

Μετάφραση-Εισαγωγή -Σημειώσεις : Γιάννης Λειβαδάς

Πέντε Φωνές

Ένας τρόπος να γλιτώσεις από τον τρόμο είναι να πιεις:

Και μετά το κουρασάο και το τζιν

το πρωϊνό σου χρέος,οι υποχρεώσεις,

η λευκοτσίγκινη πραγματικότητα, του γυροσκόπου η μέρα

χρειάζεται μάτια ισορροπημένα. Λάθος τρόπος.

Ένας τρόπος να βγεις από το δίλημμα είναι να σκεφτείς:

ξυπνώντας τη νύχτα, μέσα σου βυθισμένος,

εκβολή αποφάσεων, πανίδα αντιφάσεων

στο λαμπερό χείλος της σκέψης οι συλλογισμοί σου

σαν θερμές φυσαλίδες αιωρούνται από τον ύπνο, με σφυγμό εγρήγορσης

Ένας τρόπος να βγείς από έναν ατέλειωτο κύκλο είναι να συμβιβαστείς:

τα μαλλιά σου πέφτουν κι εσύ ακόμη κοιτάζεις

ανήμπορος τις παλιές φωτογραφίες,

που σου λεν: τακτοποιήσου: κοίτα να βολευτείς,

απόφυγε την φτώχεια

Ένα τρόπος να αποφύγεις την επικείμενη αποτυχία είναι να γίνεις σοφός:

υπάρχει πιο ανήκουστη παρηγοριά στους ασθενείς

από την δύναμη να αποδεχθούν τον ίσκιο του θανάτου;

Κι αυτό είναι σοφία: όχι μονάχα για εκείνους που αγιάζουν,

μα και για σένα που φέρεις στο πλευρό σου την παγωνιά της μη-σάρκας

Ο μόνος τρόπος να αποφύγεις την φθορά είναι ο θάνατος:

κι ύστερα υπάρχει μόνο ανάπαυση, ανάπαυση,

ξέρω πως επιμένουν τούτες οι σκοτωμένες σοφιστείες,

σαν το ξυράφι που επιστρέφει στον καρπό εκείνου που δειλιάζει

που λίγο απέχει από την θολωμένη κίνηση.

Ο Μπουκόφσκι θαύμαζε τοn τρόπο που χρησιμοποιούσε τη γλώσσα και του έγραφε πως “έχεις όλες τις λέξεις”, ο Κέρουακ τον θεωρούσε κάτι σαν πνευματικό του πατέρα.Ήταν ο πρώτος μπιτ ποιητής πριν την μπιτ ποίηση, εδώ και κάμποσα χρόνια οι αμερικανικοί λογοτεχνικοί κύκλοι τον έχουν χαρακτηρίσει “εθνικό θησαυρό” αλλά άργησε πολύ να αναγνωριστεί όπως συμβαίνει δυστυχώς πολύ συχνά με κάποιους σπουδαίους της τέχνης.

Πολύ καλή δουλειά στην μετάφραση και στην επιμέλεια από τον Γιάννη Λειβαδά

ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΗΝ Ζ

9789605052430-1000-1183054

Ρομπέρτο Μπολάνιο : Το Παγοδρόμιο

Εκδόσεις : ΑΓΡΑ

Μετάφραση : Κρίτων Ηλιόπουλος

Εσείς πως νομίζετε ότι ένιωσα όταν έμαθα ότι ανάμεσα στην Νούρια και στον Ρέμο Μοράν υπήρχε κάτι περισσότερο από απλή φιλία; Χάλια, έγινα χάλια. Μου φαινόταν ότι άνοιξε η γη κάτω απ’ τα πόδια μου,η ψυχή μου εξεγέρθηκε εναντίον αυτού που θεωρούσα σαρκασμό και αδικία. Η επανάληψη της αδικίας, θα έπρεπε να πω, γιατί πριν από μερικά χρόνια είχα την ευκαιρία να δω σε παρόμοιες συνθήκες τη Λόλα, την καλύτερή μου κοινωνική λειτουργό, ένα ικανότατο κορίτσι, αξιοζήλευτη για την ηθική της και την ισορροπία της, να πέφτει στα νύχια του ίδιου Νοτιοαμερικάνου εμπόρου, ο οποίος γρήγορα της κατέστρεψε τη ζωή. Ότι έπιανε στα χέρια του ο Μοράν εξαχρειωνόταν, φτώχαινε βρώμιζε. Τώρα η Λόλα είναι χωρισμένη και φαινομενικά ζει φυσιολογική ζωή, όμως εγώ ξέρω ότι μέσα της υποφέρει και ίσως της πάρει χρόνια ώσπου να ξαναβρεί την δροσιά της, την χαρά που ακτινοβολούσε πριν από την άτυχη συνάντησή της με δαύτον. Όχι, ποτέ δεν μου κάθισε καλά αυτός ο Μοράν, ποτέ δεν τον χώνεψα. Έχω μια έμφυτη ικανότητα να κρίνω τα άτομα και από την πρώτη στιγμή κατάλαβα ότι ήταν ένας γελοίος, ένας υποκριτής απατεώνας. Λένε μερικοί ότι τον μισούσα επειδή ήταν καλλιτέχνης. Άκου καλλιτέχνης! Εγώ αγαπώ την τέχνη! Ειδάλλως, γιατί ρίσκαρα την ασφάλεια και το μέλλον μου για το παγοδρόμιο; Απλώς εγώ δεν αποφάσισα ποτέ να παραστήσω τον σπουδαίο. Έρχεται από μια χώρα μ’έναν πόλεμο; Έχει εμφανιστεί δυο φορές στην τηλεόραση; Την έχει τριάντα εκατοστά μεγάλη; Ω Θεέ μου, Θεέ μου! Με τριγυρίζουν λυσσασμένα σκυλιά! Οι πρώην υφιστάμενοί μου, οι τελευταίοι κλητήρες του Τμήματος Εορτών και Εκθέσεων, της Νεολαίας, της Προστασίας Του Πολίτη, όλοι εκείνοι στους οποίους κάποια στιγμή περιέκοψα κονδύλια, τους οποίους μετέθεσα σε μικρότερα γραφεία ή μια και έξω τους πέταξα στο δρόμο, γιατί εγώ δεν ήθελα άχρηστους στον τομέα μου, τώρα βγάζουν το άχτι τους επινοώντας ιστορίες για να υπερασπίσουν αυτόν τον λεχρίτη και να μ’εξευτελίσουν. Ο Μοράν είναι ένα σκουπίδι που δεν πέρασε ποτέ από κανέναν πόλεμο. Ναι, μπορεί να βγήκε κάποια στιγμή στην τηλεόραση (σ’ένα επαρχιακό κανάλι), τώρα που βγαίνει όλος ο κόσμος, και τέλος πρέπει να σας πω ότι ξέρω καλά εδώ κι χρόνια ότι το μέγεθος δεν σημαίνει τίποτα. Ένας άντρας πρέπει να είναι τρυφερός και  γλυκός για να είναι άντρας και να τον αγαπούν! Μήπως νομίζετε ότι μπορεί να χώσει  τα τριάντα του εκατοστά στην κλειτορίδα; Μήπως πιστεύετε ότι με τα τριάντα εκατοστά θα ξυπνήσει το σημείο G ;

Μια μικρή τουριστική πόλη, η Ζ, τρείς άντρες, ένα κορίτσι, ένας φόνος. Κλειδί του μυστηρίου ίσως να είναι ένα παγοδρόμιο.Όχι δεν πρόκειται για αστυνομική ιστορία,πρόκειται για υπέροχη ιστορία με καταπληκτικούς χαρακτήρες που από το πουθενά έρχονται και μάλλον στο πουθενά πηγαίνουν. Η πρώτη μου γνωριμία με την μοναδική γραφή του Μπολάνιο…και όπως λέει και το γνωστό κλισέ “αυτή είναι η αρχή μιας όμορφης φιλίας”.

010200043134l

Μπόμπυ Σάντς : ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ-ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ

Εκδόσεις : ΚΑΙΝΑ ΔΑΙΜΟΝΙΑ

Μετάφραση – Επιμέλεια : Χρήστος Γιαβανόπουλος

….Σε λίγες ώρες θα συμπληρώσω είκοσι εφτά σπουδαία χρόνια ζωής. Παραδόξως, θα είναι αρκετά ευτυχισμένα γενέθλια, ίσως επειδή το πνεύμα μου παραμένει ελέυθερο. Δεν μπορώ να βρώ κάποιον άλλον λόγο…

…Ο γιατρός που είχε εφημερία, με εξέτασε το σαββατοκύριακο, ένας νεαρός που μέχρι τώρα δεν ήξερα το όνομά του. Είναι ο μικροκαμωμένος και φιλικός δρ, Ρος. ήταν γιατρός και στην προηγούμενη απεργία πείνας.

Ο δρ. Έμερσον λένε ότι είναι άρρωστος με γρίπη. (Θα θέλαμε αυτή η “γρίπη” να διαρκέσει κάνα-δυο μήνες…). Ο δρ. Ρος παρ’ότι είναι φιλικός, προσπαθεί επίσης, κατά τη γνώμη μου, να διαβάζει το μυαλό του άλλου. Αυτό μου θυμίζει πως δεν μου έχουν ζητήσει ακόμη να δω ψυχίατρο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα το κάνουν. Αλλά δεν θα τον δώ, γιατί είμαι ψυχολογικά καλά, πιθανόν και περισσότερο από αυτόν.

…Περιμένω τον κορυδαλλό μια εκει είμαστε στο κατώφλι της άνοιξης. Θυμάμαι  με τι χαρά άκουγα εκείνον τον κορυδαλλό, όταν ήμουν στο Η-5*, και πως χάρηκα όταν είδα ένα ζευγάρι σπίνους που ήρθαν τον Φλεβάρη. Ξαπλωμένος τώρα σε αυτό που στην πραγματικότηταείναι το νεκρικό μου κρεβάτι, εξακολουθώ να θέλω να ακούω ακόμα και τα μαύρα κοράκια.

…Είναι τα γενέθλιά μου σήμερα  και τα παιδιά μου τραγούδησαν όλα μαζί. Ας είναι καλά. Κατάφερα να σηκωθώ μέχρι την πόρτα και να πω δυό λόγια, έστω και πρόχειρα, γιατί μου το ζήτησαν. Έγραψα σε διάφορους φίλους σήμερα, συμπεριλαμβανομένων της Μπέρνι και της μητέρας μου. Νοιώθω καλά και το βάρος μου είναι 60 κιλά.

…Κι ακόμα δεν τολμώ να ξεχάσω τον ιρλανδικό λαό του σήμερα και τους εξεγερμένους του χθες. Κι αυτοί βρίσκονται επίσης βαθιά μέσα στην καρδιά μου. Τα κατάφερα λοιπόν, εικοσι εφτά ολάκερα χρόνια. Κάτι είναι κι αυτό. Ίσως πεθάνω, αλλά η Δημοκρατία του 1916 δε θα πεθάνει ποτέ. Εμπρός για τη δημοκρατία και την ελευθερία του λαού μας.

….Μπορεί σήμερα να μην υπάρχει η ακραία φτώχεια του Δουβλίνου του 1913, αλλά και πάλι, σε σύγκριση με  το σημερινό βιωτικό επίπεδο σε άλλα μέρη του πλανήτη, θα μπορούσε πράγματι κανείς να πει ότι η κατάσταση παραμένει η ίδια αν όχι χειρότερη τόσο στον Βορρά, όσο και στον Νότο της Ιρλανδίας. Ένα πράγμα σίγουρα δεν έχει αλλάξει κι αυτό είναι η βίαιη καταπίεση του ίδιου του ιρλανδικού λαού οικονομικά, πολιτιστικά και πολιτικά.

…Ισότητα και αδελφοσύνη για όλους δεν μπορεί να υπάρξει και δεν θα κατακτηθεί ποτέ, όσο αυτά τα παράσιτα κυριαρχούν και εξουσιάζουν τις ζωές του λαού.  Δεν υπάρχει ισότητα σε μια κοινωνία που στηρίζεται πάνω σ’έναν οικονομικό και πολιτικό βούρκο, όπου μόνο οι ισχυρότεροι ζούνε καλά ή επιβιώνουν. Σύγκρινε τις ζωές, τις ανέσεις, τις συνήθειες, τον πλούτο όλων αυτών των πολιτικών απατεώνων (που υποτίθεται ότι νοιάζονται για μας, για τον λαό) με τις ζωές των καταπιεσμένων και καταδικασμένων στη φτώχεια. Σύγκρινέ τα με όποια περίοδο της ιστορίας θέλεις, σύγκρινέ ατ αύτιο, στο μέλλον και θα σου βγάλουν κοροϊδευτικά την γλώσσα. Όμως, η αιώνια στραβομάρα μας συνεχίζεται. Δεν υπάρχουν πολυτέλειες στα Μπλοκ – η. Αλλά υπάρχει αληθινή έγνοια για τον ιρλανδικό λαό.

 

Μία από τις σημαντικότερες μορφές του Ιρλανδικού Απελευθερωτικού Αγώνα περιγράφει στο ημερολόγιό του τις μέρες “άρνησης καθαριότητας” και κάποιες από τις μέρες απεργίας πείνας. Ανατριχιαστικό, τσακίζει κόκαλα, τρομάζει, προβληματίζει, θυμώνει. Πολλές και κατατοπιστικές λεπτομέρειες γύρω από το ματωμένο Ιρλανδικό ζήτημα, για τη δράση και τα λάθη του ΙΡΑ, τις διασπάσεις, τις ίντριγκες αλλά κυρίως το αλύγιστο επαναστατικό πνεύμα.

*Κομμάτι του Μπλοκ-Η της πτέρυγας κράτησης Ιρλανδών πολιτικών κρατουμένων της Αγγλικής κυβέρνησης. Πτέρυγα “διάσημη” για τα φρικτά βασανιστήρια και τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης που σε κάποιες περιπτώσεις ελάχιστα διέφεραν από αυτές των ναζιστικών στρατοπέδων.

Ο τίτλος του κειμένου πάρθηκε από το σύνθημα που φώναζαν οι Ιρλανδοί κρατούμενοι όταν έβλεπαν τους σαδιστές δεσμοφύλακες να περπατούν στους διαδρόμους ανάμεσα στα κελιά

 

b165285

Ρόης Παπαγγέλου : Πλους

Εκδόσεις : Αλφειός

 

 

Δεν είναι πια φιλόξενα τα ντόκια. Οι άδειες προκυμαίες

δίχως πια τα γνώριμα, ή άχρηστες τιμές. Μονάχα μνήμες.

Λυσσαλέες. Δίχτυα με το γιουσούρι της νιότης.

Κι ας είναι η ελπίδα ημιθανής.

Σε δύσκολες στιγμές δεν βρίσκεται κανείς-

Του ξέφρενου μονάχα θιασώτης

η πλώρη σκελεθρο, αψηφάει τον νοτιά

γυρνώντας όρτσα το σκαρί

με τρομερή αποκοτιά .Και ο βορέας να στοιβάζει.

Η μέθη -ένα κιούπι Διονύσου

αδιάφορη και ξέπνοη σε ενάλιο περβάζι.

Στη μάσκα πια στο άκρο της αβύσσου, όχι κύματα

μα πρόσωπα, στο χρόνο άθικτα (η μόνη και ισχνή παρηγοριά)

να στέκουν. Τα άλλα (μάχες , εισβολές, θυσίες) ξεθωριάζουν

λίγο – λίγο. Γλυστράν απότο κάσαρο παλάμες, δάκτυλα

βουλιάζουν. Οι αληγείς διέξοδος

μα μόνο μιας φυγής

ζιγκ-ζαγκ

πορείας απατηλής

απ’το προσήνεμο

στον πόνο. Ενάντια

όταν ο πλούς νικάει

χάνοντας

κερδίζει σβήνοντας

σημαίνει τα ασήμαντα

σιμώνει καθώς φεύγει

συντρίβεται, στην σύγκριση, χτυπιέται

με ότι είχε υπάρξει. Αλήθεια, όλα, μα όλα, θα βουλιάξουν;

Αιθρίας μεσούσης; Στο σκούρο; Σε πλημμύρα, ή σε λάβα, ή σεισμό;

Στων ηπείρων τις συγκρούσεις; Σε συμπαντικό αφανισμό;

Κι ότι απέπνεε

απ’ την γέφυρα ως τον κουραδούρο;

Αληθινά θνητόν αθανασίας μετέχει;

Κι όμως επίμονα – προστρέχει

σαν η παραμυθιά του υποκειμενικού

αντιπαλεύει με το μάταιο-κι ορθή περιφανεύεται

κερδίζοντας στιγμές, τον χρόνο μες στο χρόνο

σε αναστροφή, με ίχνη διάφανα

σ’εναντιοδρομία, πολλές οργυιές οργής,

αντί καρφιά στα σκάρτα πατωσάνιδα

σ’εναντιοφρονία.