Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘DV..DREAM’ Category

 

ELECTRA GLIDE IN BLUE (1973)

 

Σκηνοθεσία : Τζέϊμς Γουίλλιαμ Γκουέρσιο

Σενάριο : Ρόμπερτ Μπόρις

 

Πρωταγωνιστούν : Ρόμπερτ Μπλαίηκ,Μπίλλυ Μπους,Μίτσελ Ράϊαν,Τζάνιν Ράϊλυ,Ελίσα Κουκ

Διάρκεια : 114 λεπτά

 

 

Ο μικρόσωμος Τζών Γουίντεργκρην(Ρόμπερτ Μπλαίηκ) υπηρετεί στην αστυνομία και συγκεκριμένα στις περιπολίες αυτοκινητοδρόμων μαζί με τον συνεργάτη του τον Ζίππερ(Μπίλλυ Μπους).Αλωνίζουν την άσφαλτο καθημερινά με τις Electra Glide μοτοσυκλέτες τους περιμένοντας να συμβεί κάτι το συναρπαστικό.Ο Τζών όμως έχοντας κουραστεί απο αυτή τη ρουτίνα προσπαθεί με νύχια και με δόντια να γίνει ντεντέκτιβ στο τμήμα ανθρωποκτονιών και να αποδείξει σε όλους ότι αξίζει κάτι παραπάνω.Η ευκαιρία θα του χτυπήσει την πόρτα όταν θα πρέπει να συνεργαστεί με έναν βετεράνο αστυνομικό(Μίτσελ Ράϊαν)προκειμένου να εξιχνιάσουν μια υπόθεση γύρω απο το πτώμα ενός ερημίτη που ενώ αρχικά ο θανατός του φαινόταν ότι ήταν αυτοκτονία κάποια καινούργια στοιχεία οδηγούν στο συμπέρασμα πως κάποιος τον δολοφόνησε.

Η Αμερική και συγκεκριμένα η αμερικανική επαρχία των αρχών της δεκαετίας του 70 γλύφει τις πληγές της απο τον καταστροφικό πόλεμο του Βιετνάμ που οδεύει ολοταχώς προς το ταπεινωτικό για τον στρατό των ΗΠΑ φινάλε.Πρώην πεζοναύτες που άφησαν μυαλό κι αισθήματα πίσω στην ασιατική ζούγκλα παλεύουν απεγνωσμένα για μια θέση στον καυτό ήλιο της Αριζόνα.Κανείς δεν φαίνεται να έχει καταλάβει γιατι ακριβώς πολέμησε,κανείς δεν έχει καταλάβει που πήγε το «καλύτερο» αύριο που υποσχέθηκαν οι κυβερνήσεις Τζόνσον και Νίξον.Τα όνειρα  έχουν κολλήσει για τα καλά πάνω στη λάσπη και η επαναστατημένη γενιά των χίππυς χάθηκε στη περιπέτεια με τα παραισθησιογόνα.Πανέξυπνος ο συμβολισμός που περιέχεται στη σκηνή κατα την οποία ο Τζών κάνει εξάσκηση σκοποβολής επάνω σε ένα πόστερ της ταινίας ΞΕΝΟΙΑΣΤΟΣ ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ.Η όποια ξενοιασιά όμως μοιάζει να σβήνει σε βρώμικα μπαρ που σερβίρουν φαγητό σε περιθωριακούς ή μοιάζει να λιώνει σε κάποια αγροκτήματα ξεχασμένα κι απο τον Θεό.Ο Τζών δείχνει κωμικοτραγικά αφελής όταν εξακολουθεί να πιστεύει σε θεσμούς όπως η δίκαιη εφαρμογή του νόμου ή όταν θεωρεί πως με την καλοσύνη μπορείς να προσεγγίσεις πιό εύκολα τους ανθρώπους.Παρά το νεαρό της ηλικίας του φαίνεται σαν δεινόσαυρος μέσα σε μια κοινωνία που έχει κουραστεί υπερβολικά και υπομονή να κάνει και ανοχή να δείχνει αλλά κυρίως έχει βαρεθεί να ελπίζει.Οι περισσότεροι συνάδελφοι του Τζών έχουν επαναπαυθεί στον σίγουρο μισθό του αστυνομικού και δεν προθυμοποιούνται ιδιαίτερα να τιμήσουν το σώμα που υπηρετούν. Ο Ζίππερ για παράδειγμα δεν έχει κανένα πρόβλημα με την  ρουτίνα αντίθετα δηλώνει απόλυτα ικανοποιημένος με το ότι πληρώνεται για να οδηγεί μια μοτοσυκλέτα,να φιγουράρει με τη στολή του,να νοιώθει πως είναι εξουσία και να διαβάζει κόμικς στη σκιά,με άλλα λόγια δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία σιγουριάς σε ανασφαλείς καιρούς.

 

 

Το φιλμ είναι ένα ακριβέστατο πορτραίτο του ηττημένου Αμερικανικού Ονείρου που είναι γεμάτο απο την σκόνη της ερήμου,βρωμάει ιδρώτα και φόβο ενώ φλερτάρει επικίνδυνα με την αυτοκαταστροφή.Στο φεστιβάλ Καννών του 1973 η επιτροπή με τότε πρόεδρο την Ίγκριντ Μπέργκμαν αποδοκίμασε την ταινία και την χαρακτήρισε φτηνή.Απο οικονομικής άποψης δεν είχε άδικο η επιτροπή αλλά μάλλον δεν είχαν συνειδητοποιήσει τα μέλη της πως κάτι άλλαζε στην Μέκκα του σινεμά αφού ορισμένοι ,ανεξάρτητοι κυρίως, παραγωγοί ένοιωθαν πως έπρεπε να πουν μερικά πραγματα με το ονομά τους μέσω μεγάλης οθόνης.Το ELECTRA GLIDE IN BLUE είχε την ίδια υποδοχή και απο τους κριτικούς κινηματογράφου στις ΗΠΑ ωστόσο λίγα χρόνια αργότερα μια νέα γενιά ανθρώπων του σινεμά κυρίως απο την Ευρώπη άρχισε να προσέχει την ταινία λίγο παραπάνω και να την χαρακτηρίζει σαν «μικρό cult διαμάντι».Ο σκηνοθέτης – συμπαραγωγός του φιλμ Τζέϊμς Γουίλλιαμ Γκουέρσιο ήταν ήδη κι ένας πάρα πολύ πετυχημένος μουσικός παραγωγός υπεύθυνος για τα πρώτα 11 άλμπουμς του ροκ-τζαζ συγκροτήματος των Chicago απο την εποχή που ονομαζόντουσαν Chicago Transit Authority.Τέσσερα μέλη του γκρουπ εμφανίζονται σε μικρούς ρόλους οι Πήτερ Σετέρα,Λη Λαφναίην, Ουώλτερ Παραζάηντερ και ο Τέρρυ Καθ ο οποίος είναι και το τραγικό πρόσωπο της ιστορίας.

 

Ο Καθ υπήρξε εξαιρετικός κιθαρίστας και θα μπορούσε να κάνει πολύ μεγάλη καριέρα αν τα αντικαταθλιπτικά ,το ποτό και η αγάπη του για τα όπλα δεν έκοβαν το νήμα της ζωής του πολύ πρόωρα.Στην ταινία υποδύεται έναν χίππυ φονιά αλλά λίγα χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα το 1978 κατα τη διάρκεια ενός πάρτυ και ύστερα απο υπερβολική δόση αλκοόλ θα θελήσει να αστιευτεί τρομάζοντας τους καλεσμένους με το να παίξει ρώσικη ρουλέτα.Το ημιαυτόματο πιστόλι με το οποίο σημάδευε τον κροταφό του εκπυρσοκρότησε και ο Τέρρυ σε ηλικία 32 ετών πέρασε στην άλλη όχθη.Μερικοί απο τους παρεβρισκόμενους στο πάρτυ είπαν ότι τους εκμυστηρεύτηκε πως το όπλο ήταν άδειο,άλλο ένα μυστήριο στη ροκ μυθολογία? Ποιός ξέρει!

«Στην Αστυνομική Διεύθυνση της πολιτείας της Αριζόνα δεν άρεσε καθόλου το θέμα της ταινίας και αρκετές φορές μας απαγόρεψαν να γυρίσουμε σκηνές στους αυτοκινητόδρομους.Δε μπορούσαν όμως να είναι συνέχεια πάνω απο το κεφάλι μας οπότε…παρανομήσαμε και καταφέραμε να κινηματογραφήσουμε τις σκηνές που θέλαμε» δήλωσε σε συνεντευξή του ο Γκουέρσιο ενώ πρόσθεσε «με τον Κόνραντ (εννοεί τον Κόνραντ Χώλ τον κινηματογραφιστή της ταινίας) είχαμε διαφορές στο πως θα προσεγγίσουμε το θέμα της ταινίας εγώ ήθελα κάτι που θα έμοιαζε σε Τζών Φόρντ ενώ εκείνος ήθελε κάτι πιο εσωστρεφές,νομίζω απο τις διαφωνίες μας κάτι καλό προέκυψε».

Αξίζει να σημειωθεί βέβαια πως ο Χώλ είχε ήδη πάρει το όσκαρ φωτογραφίας 1969 για τη δουλειά του στην ταινία του Τζώρτζ Ρόυ Χιλλ ΟΙ ΔΥΟ ΛΗΣΤΕΣ (BUTCH CASSIDY AND THE SUNDANCE KID) ενώ θα ξανακερδίσει το αγαλματάκι 30 χρόνια μετά,το 1999 δηλαδή,για το AMERICAN BEAUTY του Σαμ Μέντεζ καθώς και το 2002 για το (THE ROADΟ ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ  (THE ROAD TO PERDITION) με τον Τομ Χάνκς που σκηνοθέτησε ο Μέντεζ και πάλι.

Εικαστικά το ELECTRA GLIDE IN BLUE στέκεται περίφημα χάρη στις κόντρες Γκουέρσιο και Χώλ και έχει κερδίσει με το σπαθί του μια ψηλή θέση στις λίστες με τις ταινίες που «έπρεπε να προσεχθούν πιο πολύ».

Όσο για τις Κάννες είχε την ατυχία να διαγωνιστεί με κάποια αριστουργήματα όπως ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΦΑΓΟΠΟΤΙ του Μάρκο Φερρέρι ,το O LUCKY MAN του Λίντσεϋ Άντερσον, ΤΟ ΣΚΙΑΧΤΡΟ του Τζέρρυ Σάτζμπεργκ και το ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΚΟΛΟΝΕΛΟΥΣ του Μάριο Μονιτσέλλι.Η σκηνή του τέλους της ταινίας συνοδεύεται απο το TELL ME ένα καταπληκτικό τραγούδι-θρήνο για μια χαμένη γενιά, σε μουσική του Γκουέρσιο και με την ερμηνεία του Τέρυ Καθ να θυμίζει κάτι μεταξύ Ray Charles και Joe Cocker.Ο γράφων πρωτοάκουσε το συγκεκριμένο τραγούδι το 1992 στο τελευταίο επεισόδιο του MIAMI VICE, ρώτησε ραδιοπαραγωγούς ,γύρισε δισκοπωλεία..κανείς δεν ήξερε τίποτα.Το είχε κρατήσει σε κασέτα άσχημα ηχογραφημένο αλλά 14 χρόνια αργότερα με το διαδίκτυο να απαντά σε όλα έμαθε τίτλο και καλλιτέχνη.Το παίδεμα δεν τελείωσε εδώ όμως διότι το σάουντρακ της ταινίας είχε καταργηθεί και χρειάστηκε πάλι επίμονο ψάξιμο για να μπορέσει να το αποκτήσει απο ένα δισκοπωλείο του Σαν Φρανσίσκο μέσω του e-bay φυσικά.

Είναι απο αυτούς τους δίσκους που τους αγοράζεις για ένα μόνο τραγούδι και είναι μια ταινία που για όλη αυτήν την ταλαιπωρία έχεις πεισμώσει να την δεις.Φυσικά ταινία και σάουντρακ είναι τελικά πολύ περισσότερα απο ένα τραγούδι.

 

Read Full Post »

RANCHO NOTORIOUS (Η ΣΕΙΡΗΝΑ ΤΟΥ ΚΑΜΠΑΡΕ)  1952

Σκηνοθεσία : Φριτζ Λάνγκ

Πρωταγωνιστούν : Μάρλεν Ντήτριχ,Αρθουρ Κέννεντυ,Μέλ Φερρέρ

Όπως λέει και το τραγούδι των τίτλων,έχουμε να κάνουμε με μια ιστορία εκδίκησης.Εκδίκηση ενός ανθρώπου που ψάχνει το δολοφόνο της μνηστής του.Λέξη κλειδί στο ψάξιμο είναι το Τσάκαλακ,τι σημαίνει όμως αυτή η περίεργη λέξη?Υστερα απο πολύ ψάξιμο και κάμποσα μπλεξίματα ο ήρωας(Άρθουρ Κέννεντυ) καταλήγει σε ένα ράντσο – καταφύγιο παρανόμων την διεύθυνση του οποίου έχει μια πρώην αρτίστα του καμπαρε(Μάρλεν Ντήτριχ).

Γουέστερν νουάρ?Όχι ακριβώς μια και ούτε ασπρόμαυρη φωτογραφία υπάρχει ούτε σκοτεινά πλάνα.Οι ήρωες πάντως είναι καταραμένοι,ο Βέρν που ψάχνει το φονιά της μνηστής του και δε μπορεί να ησυχάσει,η Άλταρ που θέλει να αφήσει πίσω της το παρελθόν του καμπαρέ να ξεμπερδέψει με το ράντσο και να ζήσει μια φυσιολογική ζωή και ο πιστολάς Φρέντσυ (Μέλ Φερρέρ) που θέλει να ζήσει για πάντα με την Άλταρ αλλα έχι το μπλέξιμο στο αίμα του.

Τι να πεί κανείς βέβαια για έναν απο τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες όλων των εποχών?Όταν εχεις σκηνοθετήσει αριστουργήματα του εξπρεσσιονισμού όπως τα Μ και METROPOLIS ,όταν έχεις δώσει μαθήματα θρίλλερ με τη τριλογία του Δρ.Μαμπούζε και όταν η καμερά σου έφτιαξε τα δράματα για σεμινάριο YOU ONLY LIVE ONCE ,FURY,MINISTRY OF FEAR και τόσα άλλα σίγουρα μια αυτοπεποίθηση στο είδος του γουέστερν θα την έχεις.

Ρυθμός καταιγιστικός ή αλλιώς “αυτό σημαίνει συνεχής δράση κυρίες και κύριοι”.Φυσικά ο Λάνγκ καταφέρνει παράλληλα να δουλέψει και τους χαρακτήρες του και να δώσει και λίγο παραπάνω βαθος στην ταινία.Δε φτάνει το επίπεδο άλλων του αριστουργημάτων αλλά έχει τρεις πρωταγωνιστές που λάμπουν!Η Ντήτριχ απολυτη κυρίαρχος του παιχνιδιού αλλά δε χάνει στιγμή τη θηλυκότητα της με όλους τους άντρες έτοιμους να τραβήξουν πιστόλι για χάρη της. Ο Άρθουρ Κέννεντυ εξαιρετική επιλογή στο ρόλο του φιλήσυχου που ο πόνος της απώλειας και το μίσος τον σκληραίνουν και ο Μέλ Φερρέρ στο ρόλο του σοφιστικέ γεμάτου σιγουρία πιστολά.

Το γουέστερν της δεκαετίας του 50 είχε κάποιους κανόνες που ο Λάνγκ δε τους αγνόησε, εντυπωσιακά κυνηγητά, αυτοδικία, βάρβαρους παράνομους και κανόνες μονομαχίας.Μπορεί να μην είναι η καλύτερη ταινία όπως είπαμε αλλά είναι ένα απολαυστικότατο γουέστερν με τη δική του σφραγίδα.

 

MAN OF THE WEST : Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ (1958)

Σκηνοθεσία : Αντονυ Μανν

Πρωταγωνιστούν : Γκάρυ Κούπερ,Τζούλυ Λόντον,Τζ.Λη Κομπ

Ο σκηνοθέτης Ζαν Λύκ Γκοντάρ είχε χαρακτηρίσει το MAN OF THE WEST  σαν “το καλύτερο γουέστερν του 1958″ και μια απο τις 15 καλύτερες ταινίες που είχε δει έως τότε.Γκοντάρ είναι αυτός και κάτι ξέρει παραπάνω αν και νομίζω πως σαν επαναστάτης του σινεμά που ήταν ο ίδιος αγάπησε τη ταινία επειδή κάποιοι κινηματογραφικοί κανόνες που αφορούσαν το γουέστερν εδώ πάνε περίπατο.Θα δείτε κάποιες ανταλλαγές πυροβολισμών και θα καταλάβετε τι εννοώ.

Ο Γκάρυ Κούπερ σε ηλικία 56 ετών υποδύεται έναν νυν οικογενειάρχη τον Λίνκ με μυστήριο παρελθόν ο οποίος πέφτει θυμα ληστείας ενός τραίνου και μαζί με μια χορεύτρια (Τζούλυ Λόντον) και εναν περίεργο τυπάκο ξεμένουν στη μέση του πουθενά μέχρι που βρίσκουν καταφύγιο σε μια καλύβα η οποία φιλοξενεί μια συμμορία αρχηγός της οποίας είναι ο θείος του Λίνκ (Τζ.Λη Κόμπ) που δεν έχει ξεχάσει τη “προδοσία” του ανηψιού να εγκαταλείψει τη συμμορία!!!!

Το παρελθόν παλεύει συνέχεια με το “τώρα” και μοιάζει να κερδίζει.Η παρέα των τριών δείχνει να είναι έρμαιο στα χέρια της συμμορίας και ο θείος παίζει σα τη γάτα με το ποντίκι τον ανηψιό σε μια σειρά “εξετάσεων” οικογενειακής αφοσίωσης και τιμής.Ο Άντονυ Μανν έμπειρος σκηνοθέτης όσον αφορά το γουέστερν με τα THE MAN FROM LARAMIE και WINCHESTER 73 (και στα δύο πρωταγωνιστής ο James Stewart) εμπιστεύεται τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε έναν ηθοποιό που έχτισε τη καρριέρα του πάνω στο καθαρό και καλοσυνάτο προσωπό του.Λόγω ηλικίας ο Κούπερ ταιριάζει μια χαρά στο ρόλο του κουρασμένου πρώην ληστή ενώ το προσωπό του έχει συνεχώς την έκφραση “δε θέλω να θυμάμαι τι κάθαρμα υπήρξα“.Τη παράσταση κλέβει όμως ο “θείος” Κόμπ που αν και τότε ήταν 10 χρόνια νεώτερος απο τον Κούπερ πείθει απόλυτα σαν κηδεμόνας αρχηγός συμμορίας.Η Τζούλυ Λόντον ,σπουδαία τραγουδίστρια,τα παει κι αυτή καλά αλλα η ταινία κάνει που και που μερικές κοιλιές.

Όπως πιθανόν και ο Γκοντάρ δε θα μπορούσε να σκηνοθετήσει το EL CID ,το THE HEROES OF TELEMARK ή το THE FALL OF THE ROMAN EMPIRE που σκηνοθέτησε ο Μάνν έτσι και ο Μάνν δεν ήταν έτοιμος να γυρίσει ένα γουεστερν νουβελ-βαγκ που θα μπορούσε να γυρίσει ο Γκοντάρ. Όπως και νάχει στους κύκλους των γουέστερν σινεφιλς η ταινία έχει φανατικούς φίλους που τη θεωρούν αριστούργημα αλλα και φανατικούς εχθρούς που τη θεωρούν κακογυρισμένη και βαρετή.“Βαρετή” είναι μάλλον υπερβολικός χαρακτηρισμός μόνο και μόνο γιατί ο Μάνν καταφέρνει με επιτυχία να φτιάξει μια απειλητική ατμόσφαιρα μέσα στην οποία αναπνέουν οι ηρωές του.

Καλή Διασκέδαση

Read Full Post »

ΑΠΟΡΡΗΤΟΣ ΦΑΚΕΛΟΣ ΙΠΚΡΕΣΣ (THE IPCRESS FILE)

Σκηνοθεσία : Σίντνεϋ Φιούρι

Πρωταγωνιστούν : Μάικλ Κέην,Νάιτζελ Γκρήν,Γκάϊ Ντολμαν,Σου Λόυντ

Τον λένε Πάλμερ…Χάρρυ Πάλμερ.Πρώην στρατιωτικός με προυπηρεσία στο Δ.Βερολίνο όπου και κάποιο περίεργο συμβαν εκεί παραλίγο να τον στείλει φυλακή.Όμως ο Ταγματάρχης Ρος των Βρετανικών Μυστικών Υπηρεσιών τον γλυτώνει αλλα μόνο υπο τον όρο να δουλέψει στην ομάδα του..αλλιώς…ένα κελί θα τον περιμένει πάντα.Ο Πάλμερ είναι ο τύπος του κλασσικού φλεγματικού Βρετανού,ψυχρός ,ιδιοφυής,με χιούμορ και η δουλειά γι αυτόν δεν παρουσιάζει καμμιά απολύτως συγκίνηση και ενδιαφέρον απλα πρεπει να βγάλει το ψωμί του.Φοράει γυαλιά διοτι η μυωπία του είναι σχετικά μεγάλη,λατρεύει τη κλασσική μουσική και το μαγείρεμα.

1965 και στις κινηματογραφικές οθόνες ο Τζαίημς Μπόντ του Σών Κόννερυ έκανε θραύση.Ωστόσο ένας απο τους δυο παραγωγούς της σειρας του 007,ο Χάρρυ Σαλζμαν, γύρισε το νόμισμα απο την άλλη όψη.Δοκίμασε τον αντι-Τζαίημς Μποντ.Έναν κατάσκοπο που κοιμάται μόνος και με πυτζάμες άχαρες,που ξυπνά με ξυπνητήρι,δεν οδηγεί σπορ αυτοκίνητο,δε περιστοιχίζεται απο ωραίες γυναίκες και δεν χρησιμοποιεί κόλπα με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας. Όταν κάποιος σπουδαίος Άγγλος επιστήμονας απαγαγεται και επιστρέφεται πίσω με τον εγκέφαλό του “άδειο” ο Χάρρυ Πάλμερ πιέζεται να αναλάβει την υπόθεση.Ομως όσο πιο πολύ προχωράει το μπέρδεμα μεγαλώνει και το παιχνίδι γίνεται πολύ βρώμικο.Κλασσικό κατασκοπικό θρίλερ πανέξυπνη απάντηση στον σουπερ πρακτορα του Μπόντ.Όλη η δύναμη της ταινίας βρίσκεται στο καλοδουλεμένο σενάριο των Μπίλ Καναγουέη και Τζαίημς Ντόραν και στην μοναδική ερμηνεία του Μάικλ Καίην που δημιουργεί έναν αντιήρωα αξέχαστο.Ατμόσφαιρα βουτηγμένη στην υποψία και στο ψυχρό συμφέρον.

Όλοι είναι πολύτιμοι μέχρι να γίνουν αναλώσιμοι.Δράση ελάχιστη αλλα δεν γίνεται να αφαιρεθείς ούτε λεπτό απο τη παρακολούθηση της ταινίας γιατι κινδυνεύεις να χάσεις διαλόγους ζωτικής σημασίας.Σκηνοθέτης ο Σίντνευ Φιούρι που μέχρι τότε δεν είχε κάνει και σπουδαία πραγματα αλλα μετά πήρε λίγο τα πάνω του κι έκανε ταινίες όπως τα APPALOOSA με τον Μάρλον Μπραντο και το εξαιρετικό LADY SINGS THE BLUES με την Diana Ross στο ρόλο της Billie Holliday.

Στη παραγωγή και στο σχεδιασμό της ταινίας σχεδόν όλο το επιτελείο που δημιουργούσε τα φιλμς του Μπόντ και στο μουσικό θέμα φυσικά ποιός άλλος…..ναι ο John Barry!!!

Μια ταινία απο τις καλύτερες του είδους σχεδόν νοσταλγική μια και το είδος αυτό σιγά σιγά χάνεται.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ (FUNERAL IN BERLIN)

Σκηνοθεσία : Γκάϊ Χάμιλτον

Πρωταγωνιστούν : Μαίκλ Καίην,Πώλ Χαμπσμιτ,Οσκαρ Χομόλκα,Έβα Ρένζι

Κάποιος ανώτατος αξιωματικός του Σοβιετικού Στρατού υπεύθυνος για την ασφάλεια του τείχους του Βερολίνου ζητά απο την Βρετανική Μυστική Υπηρεσία να τον βοηθήσει να αυτομολήσει. Ο Χάρρυ Πάλμερ επιστρέφει στην ενεργό δράση για να πραγματοποιήσει την επιθυμία του Σοβιετικού,μόνο που ο Βρετανός κατάσκοπος δεν πιστεύει πως ο Σοβιετικός λέει την αλήθεια.

Απο τις σπάνιες φορές που η συνέχεια μιας ταινίας είναι καλύτερη απο την πρώτη.Ο έμπειρος πια σκηνοθέτης Γκάι Χάμιλτον έχοντας το παρασημο του GOLDFINGER βρίσκεται πίσω απο τη κάμερα ενώ η πλοκή είναι σαφώς πιο πολύπλοκη απο αυτή της πρώτης ταινίας του Πάλμερ.Περισσότεροι χαρακτήρες,κατάσκοποι να ξεπηδούν απο παντού και όλο το σκηνικό να μοιάζει με σκακιέρα με πολύχρωμα πιονια.Ποιός είναι ο καλός και ποιός ο κακός?Ο Όσκαρ Χομόλκα είναι εξαιρετικός στο ρόλο του Στοκ του Σοβιετικού αξιωματικού και ώρες ώρες θυμίζει ένα Ρώσο Αλέξη Ζορμπά. Μεγάλο μέρος του φίλμ γυρίστηκε στο τότε Δυτικό Βερολίνο και μάλιστα όταν κάποιες σκηνές έπρεπε να λάβουν χώρα κοντα στα σύνορα με το Ανατολικό υπήρξε αυστηρός έλεγχος απο τους Ανατολικογερμανούς.Γυρισμένη το 1966 η ταινία ήταν η δεύτερη τεραστια επιτυχία για τον Μάικλ Καίην  εκείνη τη χρονιά μαζί με τον Alfie.

Σεναριογράφος αυτή τη φορα ο Evan Jones που είχε γραψει τα σενάρια των πολύ καλών THE DAMNED, KING AND COUNTRY,MODESTY BLAISE. Η αφήγηση είναι ότι καλύτερο για ταινία τέτοιου είδους και τα έξυπνα ευρήματα που οδηγούν σε εκπληκτικές ανατροπές βάζουν το κερασάκι στη τούρτα.Δικαιότατα θεωρείται ένα απο τα καλύτερα “κατασκοπικά” φιλμς όλων των εποχών και όσο κι αν σας φανεί απίστευτο είναι εντελώς μα εντελώς αντιψυχροπολεμικό

Η ΜΠΑΛΛΑΝΤΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΑΣΚΟΠΟΥ (BILLION DOLLAR BRAIN)

Σκηνοθεσία : Κέν Ράσσελ

Πρωταγωνιστούν  : Μαίκλ Καίην,Κάρλ Μάλντεν,Όσκαρ Χομόλκα,Φρανσουαζ Ντολρεάκ

Πόσο αντι-Τζαίημς Μπόντ μπορεί να είναι κανείς?Όπως αποδείχτηκε όχι πολύ!Το BILLION DOLLAR BRAIN γυρισμένο το 1967 πλησίασε πολύ τις ταινίες του 007 κι εκει τη πάτησε. Όχι οτι δεν είναι καλή ταινία αλλα με τη φιγούρα του Χάρρυ Πάλμερ δεν πήγαιναν περιπέτειες τέτοιου είδους.Ο συγγραφέας Λεν Ντέϊτον,ο δημιουργός του Χάρρυ Πάλμερ,δεν έμεινε καθόλου ευχαριστημένος απο τη μεταφορά του βιβλίου του στην οθόνη.

Παρανοικός Τεξανός στρατηγός και φανατικός αντικομμουνιστής ετοιμάζεται με τη βοήθεια ενός τεράστιου ηλεκτρονικού υπολογιστή και κάποιων ιών που μεταφέρονται σε ….αυγά να εισβάλλει στη Σοβιετική Ένωση μέσω Λιθουανίας και να εξαφανίσει για πάντα τη “κόκκινη απειλή”!Η συγκεκριμένη ταινία βέβαια έχει το πιο πολύ χιούμορ απ’όλες της τριλογίας ενω παρα την εποχή που γυρίστηκε αφήνει πολύ αιχμηρα υποννούμενα για την αντικομμουνιστική υστερία του Δυτικού κόσμου.Ήθελε πολλά κότσια να γυρίσεις ένα φίλμ όπου στην ουσία οι καλοί ήταν οι Σοβιετικοί και οι παραφρονες οι Τεξανοί “πατριώτες”.Αλλα είπαμε αυτή τη φορά η δράση είναι περισσότερη και λειτουργεί εις βάρος της σεναριακής δύναμης.Ξαναβρίσκουμε τον Στρατηγό Στοκ της προηγούμενης ταινίας,το ιδιο απολαυστικό,τον έμπειρο Κάρλ Μάλντεν σε ένα ρόλο γρίφο και την Φρανσουαζ Ντολρεάκ (αδελφή της Κατρίν Ντενεβ και μοντελο του Κριστιάν Ντιορ) στο ρόλο της μοιραίας γυναίκας.Ο ρόλος όμως που κερδίζει τις εντυπώσεις είναι αυτός του Τέξανου Στρατηγού με νοοτροπία Χίτλερ ερμηνευμένος μοναδικά ,αν και με δόση μαύρου χιούμορ,απο τον Εντ Μπέγκλευ(βραβευμένος με όσκαρ β ανδρικού ρόλου το 1962 για το ΓΛΥΚΟ ΠΟΥΛΙ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ) δευτεραγωνιστή που διέπρεψε στο σινεμά και στη τηλεόραση

Σκηνοθέτης ο γνωστός μας απο τα ΤΟΜΜΥ, ΝΥΧΤΕΣ ΤΗΣ ΤΣΑΪΝΑ ΜΠΛΟΥ, ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ, Κέν Ράσσελ ο οποίος δε τα πάει καθόλου άσχημα αλλα αργότερα δήλωσε πως δεν ήθελε να γυρίσει τη ταινία αλλά αναγκάστηκε.Ο Μάικλ Καίην δεν έμεινε και πολύ ικανοποιημένος και παρόλο που είχε συμβόλαιο για άλλες δυο ταινίες  Πάλμερ ήθελε να αποχωρησει ,ο παραγωγός Χάρρυ Σάλζμαν τον αποδέσμευσε.Ο Καίην επέστρεψε στο ρόλο 30 χρόνια αργότερα με άλλα δυο φίλμς αλλα μάλλον υστερούν κατα πολύ των προηγούμενων.

Αν σκεφτούμε πως με εξαίρεση κάποιες παλιές ταινίες τα σινεμά δε προσφέρουν τίποτα αυτό το καιρό και πως η τυπική διασκέδαση κοντεύει να καταντήσει είδος πολυτελείaς ίσως να μην είναι τόσο κακή ιδέα ένα άραγμα στο καναπέ συνδιασμένο με μερικές απολαυστικές ταινίες σε dvd

Καλή Διασκέδαση

Τυφώνας Ελ Νιόνιο

Read Full Post »

MANXATTAN

Σκηνοθεσία : Γούντυ Άλλεν

Πρωταγωνιστούν : Γούντυ Άλλεν, Νταϊαν Κήτον,Mάικλ Μέρφυ,Μαριελ Χεμινγουέη, Μέριλ Στρήπ

Ασπρόμαυρη φωτογραφία έργο τέχνης…ολόκληρος ο κόσμος.Το RHAPSODY IN BLUE του Gershwin σκίζει σα κεραυνός την ησυχία,ενω ο Άιζακ προσπαθεί να περιγραψει τι σημαίνει γι αυτόν η πόλη του.Εικόνες παντού….μια εικόνα χίλιες λέξεις,ίσως γι αυτό ο ηρωάς μας δε μπορεί να βρει τα “κατάλληλα” λόγια.

Τι είναι τελικά το ΜΑΝΧΑTΤΑΝ?Ένα μικρό ντοκυμαντερ μεταμφιεσμένο σε ταινία?Ένας φόρος τιμής ενός τεραστιου δημιουργού στη πόλη που τον έκανε αυτό που είναι?Μηπως τελικά το ΜΑΝΧΑTΤΑΝ είναι κάτι σαν την ΙΘΑΚΗ του Καβάφη,μήπως υπάρχει ένα για τον καθέναν απο μας?Άνθρωποι ανασφαλείς γεμάτοι απο υπαρξιακά ,ερωτικά,επαγγελματικά αδιέξοδα.Σύγχρονοι άνθρωποι της μεγαλούπολης που μοιάζει να τους υπαγορεύει εκείνη το τρόπο σκέψης τους, τον τρόπο ζωής τους.Πρωταγωνιστής η πόλη λοιπόν?Όπως το παρει κανείς.Το σίγουρο είναι πως σπάνια θα δεις έναν κινηματογραφιστή να “χαιδεύει” με τόση τρυφερότητα το μέρος που ζεί.Να το στολίζει με μοναδικές μελωδίες και να το ντύνει με ενα θεικό ασπρόμαυρο κοστούμι.

Σενάριο πάνω στο αγαπημένο θέμα του Άλλεν,τη πολυπλοκότητα των ανθρωπίνων σχέσεων, μια εικαστική αλλα και σεναριακή αναφορα στον  Ιγκμαρ Μπέργκμαν κι ένα χιούμορ που τσακίζει κόκκαλα και που εγκαταλείπει τον σουρρεαλισμό των πρώτων του ταινιών.Ο ιδιοφυής γυαλάκιας συνεχίζει εκει που τελείωσε το Annie Hall.Aυτοκριτική,αυτοβιογραφικό(τη περίοδο των γυρισμάτων ο Γούντυ έβγαινε με μια κοπέλλα πολύ νεώτερη του  όπως και ο ήρωας της ταινίας) αλλα κυρίως κάθαρση!Αυτό που πρεπει να είναι για τον καλλιτέχνη το δημιουργημά του δηλαδή.

Ο συγγραφέας με τους δυο αποτυχημένους γάμους που βλέπει τη τελευταία πρώην συζυγό του να γίνεται λεσβία και να γράφει βιβλίο για την φτωχή σε συγκινήσεις σεξουαλική ζωή τους, η κρίση μέσης ηλικίας του σαραντάρη που ζητά επιβεβαίωση σε μια σχέση με ένα νεαρό κορίτσι, η “αναζωογόνηση” των παντρεμένων μέσα απο μια σύντομη σχέση που σπάει τη ρουτίνα μεν αλλα….

Μπορει να τα χουμε ξαναδει  αλλα το’χουμε πει ο Γουντυ Άλλεν είναι απο τους λίγους αν όχι ο μόνος κινηματογραφιστής που μπορει να πει πολλές φορες το ίδιο πραγμα αλλα κάθε φορα να νομίζεις πως βλέπεις κάτι διαφορετικό…και βλέπεις γαμώ το!!!!Το ΜΑΝΧΑTΤΑΝ είναι μέσα στις 100 αγαπημένες ταινίες μου για πολλούς λόγους,ο κυριώτερος είναι οι αναφορές του σε μεγάλους σκηνοθέτες όπως ο Κάπρα και ο Μπέργκμαν κι ενας άλλος η μουσική του επένδυση.

Η σκηνή του ξημερώματος που βρίσκει τον Γούντυ και την Νταιάν Κήτον στο παγκακι να κοιτούν τη γέφυρα ανήκει σε αυτό που λέμε “ανθολογία για σινεφιλ”

Αν μη τι άλλο μπορει μετα το τέλος του φιλμ να δειτε κι εσείς τη πόλη σας με άλλο μάτι κι όταν λέω τη πόλη σας δεν εννοώ απαραίτητα αυτή στην οποία ζείτε…

Καλή Διασκέδαση

Τυφώνας Ελ Νιόνιο

Read Full Post »

EΝΑΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΦΙΛΟΣ

Σκηνοθεσία: Βίμ Βέντερς

Πρωταγωνιστούν : Ντέννις Χόπερ,Μπρούνο Γκάνζ,Ζεράρ Μπλέν

Ο Τζόναθαν Ζίμμερμαν έχει ένα εργαστήριο κατασκευής κορνίζας στο Αμβούργο και πάσχει απο μια αρρώστια στο αίμα.Ο “ταλαντούχος” κύριος Ρίπλευ ασχολείται με το εμπόριο πινάκων ζωγραφικής μέσω δημοπρασιών αποτραβηγμένος απο το αμαρτωλό παρελθόν του ζώντας μια ήσυχη μοναχική ζωή.Αυτοί οι δυο άντρες θα γνωριστούν σε μια απο τις δημοπρασίες και μια ιδιαιτερη σχέση θα αναπτυχθεί μεταξύ τους.

Κάποιος γκαγκστερ,γνωστός του Ρίπλευ απο τα παλιά θα εξαπατήσει τον Ζίμμερμαν πειθοντας τον ότι η αρρώστια του του δίνει ελάχιστο χρόνο ζωής και για να κερδίσει  ένα πολύ μεγάλο χρηματικό ποσό που θα εξασφαλίσει όμως το μέλλον της γυναίκας του και του παιδιού του θα πρέπει να κανει έναν πολύ απλό σε εκτελεση…φονο!

Τι σχέση όμως έχει ο Ρίπλευ με όλα αυτά?Θα μπορέσει ο Ζίμμερμαν να γίνει φονιάς?Έχει τα κατάλληλα “προσόντα”?

Βασισμένο στο μυθιστόρημα της Πατρίτσια Χάισμιθ “ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΡΙΠΛΕΥ” το φίλμ είναι ένα υπέροχο χρωματιστό νουάρ ευρωπαικού τύπου.Όπως οι πίνακες που εμπορεύεται ο Ρίπλευ έτσι και η κάθε σκηνή της ταινίας είναι γεμάτη απο εντονα χρώματα.Αφαιρετικά πλάνα που τονίζουν την μοναξιά των ηρώων, του απελπισμενου Τζόναθαν που βλέπει το τέλος να πλησιάζει και του Ρίπλευ που ακόμα ψάχνει να βρει ποιός είναι ενω η “τέχνη” του φόνου φαίνεται να τον ακολουθεί παντού και πάντοτε και να μην τον αφήνει σε ησυχία.

“Δε φοβάμαι τίποτα εκτός απο το φόβο” μουρμουρίζει ο Ρίπλευ στο μαγνητόφωνο που χρησιμοποιεί σαν ημερολόγιο.Ο Ντεννις Χόπερ δεν είναι ο γοητεύτικος Ρίπλευ του Ματ Ντέιμον ή του Αλαίν Ντελόν που γνωρίσαμε σε προηγούμενες ταινίες παραμένει όμως το ίδιο αιφνιδιαστικά επικίνδυνος και διαβολικά ψυχρός όταν “πρέπει”.Ο Μπρούνο Γκανζ είναι για άλλη μια φορα εξαιρετικός στο ρόλο του(Ζίμμερμαν) και δεν είναι τυχαίο που ξανασυνεργάστηκε  με τον μεγάλο Γερμανό σκηνοθέτη.Οι κανόνες του φίλμ νουάρ στην ουσία αναιρούνται,δεν υπάρχουν σκοτεινά πλάνα,ημιφωτισμένα πρόσωπα,μουσικά κρεσέντα,διάλογοι που κόβουν σαν ξυράφι,μοιραίες γυναίκες ή καθαρτήριο με σφαίρες και δάκρυα.Ο Βέντερς έδωσε μια κλωτσια στη Χολλυγουντιανή φιλοσοφία κι έκανε δική του σχολή.Ναι υπάρχουν αντιήρωες αλλα μάλλον πιο καθημερινοί, υπάρχει η μοναξία αλλά αυτή που βλέπεις σε μια σύγχρονη μεγαλούπολη, υπάρχουν τα διλήμματα οι “δεύτερες” σκέψεις αλλα είναι αυτά που θα δεις σε πρωταγωνιστές της καθημερινότητας και όχι τόσο του σινεμά.

Σαν γκεστ-σταρς εμφανίζονται δυο σπουδαίοι Αμερικανοί σκηνοθέτες,ο Σάμουελ Φούλερ και ο Νίκολας Ρέι δυο απο τους μεγάλους δασκάλους του νουάρ κινηματογραφου τους οποίους τιμά ο Βέντερς με τον τρόπο του.Ο αφηγηματικός ρυθμός του πρώτου μέρους είναι σαφώς πιο αργός και έδειχνε που περίπου θα βάσιζε ο Βέντερς το περίφημο “σινεμα -περιπλάνησης” που τον έκανε γνωστό και αγαπητό.Στο δεύτερο μέρος το βάρος πέφτει στη δραση και στο ξεκαθάρισμα των λογαριασμών,κι όμως δεν είναι ακριβώς αστυνομικό φίλμ αλλα πιο πολύ ταινία χαρακτήρων και υπαρξιακού δραματος.

Η ταινία ξαναγυρίστηκε απο την Λίλα Καβάνι με τον Τζών Μάλκοβιτς στο ρόλο του Ρίπλευ και με τίτλο αυτόν του μυθιστορήματος ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΡΙΠΛΕΥ.

(more…)

Read Full Post »

Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ (I CONFESS)

Σκηνοθεσία : Άλφρεντ Χίτσκοκ

Πρωταγωνιστούν : Μοντγκόμερυ Κλίφτ,Ανν Μπάξτερ,Κάρλ Μάλντεν

Η πινακίδα “ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ” δειχνει μια άλλη πινακίδα με την ίδια ένδειξη που δειχνει μια άλλη πινακίδα με την ίδια ένδειξη και η τελευταία παρόμοια πινακίδα δειχνει ένα ανοιχτό παραθυρο κι ένα πτώμα.Λίγα λεπτα αργότερα κάποιος εξομολογείται το φόνο σε έναν καθολικό ιερέα (Μοντγκόμερυ Κλίφτ) ο οποίος έχει δώσει τον όρκο σιωπής με αποτέλεσμα να μη μπορει να απευθυνθεί στην αστυνομία,ο νόμος του Θεού πάνω απο τον νόμο του ανθρώπου…

Ένα ιδιοφυές κινηματογραφικό ξεκίνημα απο τον αξεπέραστο Χιτς με την μουσική του Ντιμίτρι Τιομκιν να συνοδεύει την ανακάλυψη του πτώματος, την εξομολόγηση του φονιά,και την φοβερα δύσκολη θέση του ιερέα.Ο δολοφόνος μιλά στο ημίφως και εξηγεί πως πήγε να κλέψει και ο φόνος ήταν ατύχημα,ο ιερεας τον ακούει με το πρόσωπο να φωτίζεται και τα μάτια του να λάμπουν έτσι ώστε να θυμίζει τον Ιησού.Άλλο ένα σημαντικότατο σκηνοθετικό μάθημα απο τον άνθρωπο που πήγε το φιλμ αγωνίας έτη φωτός μπροστά.Αλλα όπως συμβαίνει σχεδόν σε όλες τις ταινίες του Χίτσκοκ τα πραγματα δεν είναι πάντα τόσο απλά,ο πάτερ Λόγκαν κρύβει κι αυτός μυστικά,η γυναίκα ενός πολιτικου προσώπου της πόλης(Ανν Μπάξτερ) το ίδιο,και κάποιες σατανικές συμπτώσεις οδηγουν τον αστυνομικό επιθεωρητή Λαρου(Καρλ Μαλντεν) να συμπεράνει πως ο βασικός υποπτος για το φόνο είναι ο ιερεας!

Ο Χίτσκοκ έλεγε κάποτε “για να γίνει μια καλή ταινία τρια πραγματα χρειάζονται α) ένα καλό σενάριο, β)ένα καλό σενάριο και γ)ένα καλό σενάριο”.Ολες του οι ταινίες τα είχαν αυτά τα “τρια” χαρακτηριστικά και αυτός πίσω απο τη κάμερα μπορούσε να κανει θαυματα.Η ταινία χωρίς να έχει σχεδόν καθόλου δραση κυλάει γρήγορα και σε παρασέρνει με την αφηγησή της.Το ρυθμό της θα ζήλευαν πάρα πολλές αστυνομικές ταινίες ενω ο διχασμός του ιερεα αναμεσα στο απόρρητο της εξομολόγησης και στο καθήκον προς τη δικαιοσύνη πνίγουν πρωταγωνιστή και θεατές,μπορει ο πάτερ Λόγκαν να γίνει κάτι σαν μοντερνος Ιησούς και να καταδικαστεί για έγκλημα που διέπραξε άλλος?

Για το  εξαιρετικό σενάριο της ταινίας,βασισμένο στο ομόνυμο θεατρικό εργο του Paul Anthelme συνεργαστηκαν οι George Tabori και William Archibald ενω η μαγευτική φωτογραφία ανήκει στον Robert Burks συνεργάτη του Χίτσκοκ στα NORTH BY NORTHWEST,VERTIGO,REAR WINDOW και DIAL M FOR MURDER.

Ο Μοντγκόμερυ Κλίφτ έχει το απαραίτητο “βιβλικο” πρόσωπο για το ρόλο ενω η Ανν Μπάξτερ είναι απόλυτα πειστική σαν η  συναισθηματικά καταπιεσμένη γυναίκα.Τα μακρινά πλάνα σκέτα αριστουργήματα κι όταν η μουσική σκεπάζει τα λόγια ο θεατής νοιώθει πως το “κακό” δε θα αργήσει να έρθει.Προσπαθώ να σκεφτώ αν μια τετοια ιστορία θα είχε τύχη στα χέρια καποιου απο τους σύγχρονους σκηνοθέτες αλλα αδυνατώ να βρω ποιός θα μπορουσε να δώσει τετοιο μεγαλείο στο πανί.1953 η χρονιά που κυκλοφόρησε η ταινία και κανεις δε μπορει να βρει έστω κι ένα σημείο που να την κάνει να μοιάζει ξεπερασμένη.

Καλή Διασκέδαση

Τυφώνας Ελ Νιόνιο

Read Full Post »

SORRY,WRONG NUMBER (ΣΤΟΝ ΙΣΚΙΟ ΤΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ)

Σκηνοθεσία : Ανατόλ Λίτβακ

Πρωταγωνιστούν : Μπάρμπαρα Στάνγουικ,Μπάρτ Λάνκαστερ,Ανν Ρίτσαρντς

Η πλούσια κληρονόμος Λεόνα Στήβενσον άρρωστη στο κρεβάτι καλεί καθε λίγο και λιγάκι το γραφείο του συζύγου της Χένρυ ο οποίος θα έπρεπε να έχει επιστρέψει απο ώρα στο σπίτι αλλα η γραμμή είναι μόνιμα απασχολημένη πραγμα μάλλον περίεργο.Η νοσοκόμα που θα τη φρόντιζε λείπει με άδεια που της έδωσε ο σύζυγος αφου αυτός θα αναλάμβανε τη φροντίδα της γυναίκας του.Μια απο τις πολλές φορές που δοκιμάζει να βρει τον Χένρυ πέφτει πανω σε μια συνομιλία δύο ανδρών που σχεδιάζουν ένα φόνο!

Απο κει και πέρα τα πραγματα περιπλέκονται όλο και πιο πολύ,η αστυνομία χωρίς στοιχεία δε μπορεί να κάνει τίποτα και σαν να μην έφτανε αυτό ο Χένρυ συνεχίζει να είναι άφαντος και το τηλέφωνο της Λεόνα θα αρχίσει να χτυπάει πολύ συχνά μια και κάποιοι θα  την πληροφορούν για πραγματα που δε θα της αρέσουν καθόλου.

Πρωταγωνιστής..το τηλέφωνο, απο εκεί αρχίζουν κι εκει τελειώνουν ολα!Κάθε τηλεφώνημα ένα φλασ μπακ ζωτικής σημασίας για την εξέλιξη αυτής της καλογραμμένης ιστορίας που σε κρατάει καθηλωμένο όπως κραταει καθηλωμένη και την πρωταγωνίστρια η ασθενειά της.Όπως ο Τζαίημς Στιούαρτ έχει σαν σύμμαχο το τηλεσκοπιό του στο REAR WINDOW του Χίτσκοκ αφου έχει σπάσει το πόδι και δε μπορει να κινηθεί έτσι και η Μπαρμπαρα Στανγουικ έχει σαν όπλο το τηλέφωνο.Οι αποκαλύψεις διαδεχονται η μία την άλλη και τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται,κανείς δεν είναι εντελώς αθώος.Γυρισμένο το 1948 το SORRY,WRONG NUMBER είναι αυτό που λέμε “κλασσικό φιλμ νουάρ” που θα πρεπε να διδάσκεται σε σεμινάρια.

Καταπληκτικό σενάριο,σκηνοθεσία με μαστοριά που προλαβαίνει να εμβαθύνει στους χαρακτήρες σε ελάχιστο χρονικό διάστημα και αφήγηση τόσο προτοτυπα δοσμένη που ίσως να έχεις αναγκη ένα μικρό διάλειμμα για να συνδέσεις τα κομμάτια του παζλ.

Η μουσική του Franz Waxman να παίζει το σημαντικό ρόλο που καλείται να παίζει σε κάθε ταινία του είδους και δυο πρωταγωνιστες στα καλύτερά τους,η Στανγουικ εξαιρετική στο ρόλο της κακομαθημένης και νευρωτικής Λεόνα και ο Μπαρτ Λάνκαστερ μαγικός ως “φυλακισμένος” και μπουχτισμένος σύζυγος που χάνει τον έλεγχο.Βασισμένο σε ένα πολύ πετυχημένο ραδιοφωνικό έργο του 1943 το φιλμ αυτό παίχτηκε στην Ελλάδα με τον τίτλο ΣΤΟΝ ΙΣΚΙΟ ΤΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ και ίσως με αυτό το τίτλο το βρείτε και σε κάποιο καλό dvd club.Όσο για τον σκηνοθέτη Άνατολ Λίτβακ θυμηθείτε δυο ακόμα εξαιρετικές ταινίες του τη ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΗΓΩΝ με τους Ομαρ Σαριφ και Πήτερ Ο Τουλ καθώς και το THE LONG NIGHT με τον Χένρυ Φόντα και την Μπαρμπαρα Μπελ Γκεντες.

(more…)

Read Full Post »

Αναζητώντας Ένα Φιλί τα Μεσάνυχτα

Σκηνοθεσία:Αλεξ Χολντριτζ

Πρωταγωνιστούν:Σκοτ Μακνάιρυ,Σαρα Σιμμοντς,Μπράϊαν Μαγκουάϊρ

Υπόθεση

Ο Γουίλσον είναι ένας λιγάκι ηττοπαθής και καταθλιπτικός συγγραφέας ο οποίος αποφασίζει να μετακομίσει στο Λος Αντζελες για να πουλήσει ένα σενάριο που έχει γραψει κι έτσι να “πιάσει τη καλή”

Τα πραγματα όμως δεν έρχονται όπως τα θέλει και γρήγορα ανακαλύπτει πως το Λος Αντζελες δεν είναι ακριβώς η Πόλη Των Αγγέλων ούτε βέβαια και το ιδανικό μέρος για να ζει και να δουλεύει κανείς.

Έχοντας χωρίσει με τη κοπέλα του και μη βρίσκοντας δουλειά έχει πέσει σε μελαγχολία και όλη του τη μέρα τη περνάει στο σπίτι ενός φίλου του, με τον οποίο ζουν μαζί, παρέα με την αυτολυπησή του.Ο φίλος του λοιπόν του προτείνει να γνωρίσει κάποια κοπέλα μέσω διαδικτύου.Ο Γουίλσον, μια και έχει ακούσει διάφορα για το ίντερνετ, στην αρχή αρνείται αλλα τελικά υποχωρεί και αναζητα γνωριμία.

Παραμονή πρωτοχρονιάς λοιπόν το τηλέφωνο του χτυπάει.Eίναι η Βίβιαν μια κοπέλα μάλλον κακότροπη, μάλλον μισάνθρωπος και βιαστική να τελειώνει γρήγορα με τέτοιου είδους ραντεβου γιατι όπως λέει η ίδια “μέσα σε 5 λεπτα θα ξέρω αν μου κάνεις”

Ο Γουίλσον αποφασίζει παρα τους δισταγμούς του να τη συναντήσει.Η συνάντηση δε ξεκινά και με το καλύτερο τρόπο αλλα……τα πραγματα μάλλον δεν είναι όπως φαίνονται

Αν κάτι μας έμαθε ο Γούντυ Άλλεν είναι το ότι εκμεταλευόμενος το ντεκορ μιας μεγαλούπολης (εκείνος αυτό της Ν.Υόρκης,εδώ αυτό του Λ.Αντζελες),δημιουργώντας “δικούς” μας χαρακτήρες ανθρώπους που πάνω κάτω τους συναντάμε καθημερινά,γράφοντας έξυπνες ατακες για χιλιοειπωμένα ζητήματα όπως η μοναξιά στη πόλη,ο έρωτας,οι ανθρωπινες σχέσεις γενικότερα και έχοντας και μια ασπρόμαυρη φωτογραφία υπόδειγμα ε τοτε μπορεις να κάνεις ένα μικρό κινηματογραφικό διαμαντάκι.

Το “Φιλί” μοιάζει αρκετα σε κινηματογραφική φιλοσοφία με το Μανχάτταν του Γούντυ αλλα μη φανταστειτε καμμιά αντιγραφή.Οι χαρακτήρες είναι εντελώς σύγχρονοι , ανασφαλείς , απελπισμένοι , μοναχικοί , αναποφάσιστοι.

Ζουν σε μια αφιλόξενη πόλη που τους καταπίνει και περιμένει να τους απιρρίψει,προσέχτε πόσο υπέροχα αποθανατίζει ο φακός τους έρημους δρόμους του Λ.Α παραμονή πρωτοχρονιάς,όση ερημιά υπάρχει λοιπόν στους δρόμους υπάρχει και στις ζωές των δύο κυρίως ηρώων μας του Γουίλσον και της Βίβιαν.

Η ιστορία εκτυλίσεται κατα τη διάρκεια μιας μόνο μέρας αλλα είναι υπεραρκετό το διάστημα.

Πολύ καλογραμμένο σενάριο και κυρίως μαεστρία στο “χτίσιμο” των χαρακτήρων που αναπτύσονται κατα τη διάρκεια αυτής της μέρας.

Οι κωμικές υπερβολές δεν ενοχλούν καθόλου αντίθετα μάλιστα προσθέτουν ακομα μεγαλύτερο ενδιαφέρον σε μια φαινομενικά πάναπλη ιστορία.Μαύρη κωμωδία?Σύγχρονη ηθογραφία? Δεν έχει σημασία ,το σίγουρο είναι πως κάπου,κάπως θα σας αγγίξει,ειδικά αν σας έχει τύχει γνωριμία απο το ίντερνετ κι αν μάλιστα  αυτή η γνωριμία σας έχει αφήσει στιγμές για να τις θυμάστε ε τοτε βρήκατε ένα απο τα αγαπημένα σας φιλμ για πάρα πολύ καιρό.

Ασπρόμαυρη φωτογραφία για έκθεση που παίζει μάλιστα καθοριστικό ρόλο στη ποιότητα της ταινίας.Υπέροχο σάουντρακ με συμμετοχές καλλιτεχνών σα τους Okkervil River και Shearwater και με μια πανέξυπνη εναλλακτική ροκ διασκευή σε μπαλλαντα του WINDS OF CHANGE των Scorpions.

Τελικά το ανεξάρτητο Αμερικανικό σινεμά κρύβει πολλούς άσσους στο μανίκι του και μια και η κινηματογραφική φτώχεια των τελευταίων μηνών μας κούρασε καλό θα ήταν να πεταχτείτε μέχρι το dvd club της γειτονιάς σας για το πρωτοχρονιάτικο φιλί.

Οι ερωτικές ιστορίες λίγο πολύ πάντα συγκινούσαν αλλα ειδικά αυτές που φέρνουν μαζί τους το “αληθινό” το “φρεσκο” στο σινεμα των επαναλήψεων και των κλισέ έχουν το κάτι παραπάνω.

Η σκηνοθεσία βαδίζει παραλληλα με την εξελικτική δουλειά του σεναρίου πάνω στους ήρωες (διοτι σκηνοθετης και σεναριογραφος είναι το ίδιο πρόσωπο ευτυχώς εδώ). Οι ρυθμοί γρήγοροι αλλά όχι εξωφρενικοί και τα όποια αργα και μακρινα πλάνα δίνουν μαθήματα για το πως μπορει κανείς αντι να κάνει το θεατή να χασμουρηθεί να τον συγκινήσει.

Ταινία ταλέντων δηλαδή,ταλέντα που ευχόμαστε να τα ξαναδούμε σύντομα όπως και αναλογης ποιότητας ταινίες.

Είμαι σίγουρος πως κάποια στιγμή θα τη ξαναδώ τη ταινία βλέπετε είναι απο αυτές που σε κάποιες στιγμές παίζουν το ρόλο του “φαρμακου”

Καλή Διασκέδαση

Τυφώνας Ελ Νιόνιο

Read Full Post »

ΤΟ ΚΟΡΑΚΙ

Σκηνοθεσία:Ανρί Ζωρζ Κλουζό

Πρωταγωνιστούν: Πιέρ Φρενέ, Ζινέτ Λεκλέρκ, Πιέρ Λαρκέ, Μισελίν Φρανσέ

Υπόθεση

Σε μια φαινομενικά ήσυχη μικρή γαλλική επαρχιακή πόλη κάποιος με το ψευδόνυμο “Το Κορακι” μοιράζει επιστολές που σκοπό έχουν να βγάλουν τα άπλυτα καποιων αξιοσέβαστων ανθρώπων στη φόρα.Το Κοράκι φαίνεται να γνωρίζει με κάθε λεπτομέρεια πρόσωπα και πραγματα και να βρίσκεται παντου τη κατάλληλη στιγμή ωστε να αφήνει ένα γραμμα που θα φέρει τα πάνω κάτω.

Η ζωή στη πόλη αναστατώνεται και ο καθένας μοιάζει ύποπτος άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο μια και λίγο πολύ όλοι κάτι έχουν κάνει και όλοι κάποιο μυστικό κρύβουν.

Ταινία γυρισμένη το 1943 στα χρόνια της Γερμανικής κατοχής αποτελει σταθμό σε αυτό το είδος κινηματογραφου που ονομάζουμε “ψυχόδραμα”

Ο Κλουζό είναι υπεύθυνος για δυο αριστουργήματα που σημάδεψαν όχι μόνο το γαλλικό αλλά και τον παγκόσμιο κινηματογράφο για τα ΟΙ ΔΙΑΒΟΛΟΓΥΝΑΙΚΕΣ και ΤΟ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ.Το Κορακι προηγείται και των δύο αλλα είναι ισάξιας αν όχι μεγαλύτερης καλλιτεχνικής αξίας.Μια ηθογραφία πάνω στον “άλλο μας εαυτό”,πάνω στην υποκρισία και στις κατα συνθήκη σχέσεις,επαγγελματικές ή προσωπικές.

Οι επιστολές απο το Κορακι δεν αργούν να ρίξουν τις μάσκες που φορούν οι κάτοικοι της πόλης.Δεν αργεί ο ένας να στραφεί ενάντια στον άλλον,η διχόνοια κυριαρχεί και τα μαχαίρια βγαινουν.Δημοτική αρχή εναντίον αστυνομίας,γιατρός εναντίον γιατρού,σύζυγος εναντίον συζύγου.

Μεγάλη σκηνοθετική μαεστρία απο τον Κλουζό χωρίς τις χολλυγουντιανές συνταγές της εποχής και με πολύ λιγότερα μέσα στη διαθεσή του φέρνει στην οθόνη μια φοβερα σκοτεινή ταινία.Πόσο σκοτεινή είναι η ανθώπινη ψυχή?Πόσο σκοτεινό είναι το μυαλό του καθενός μας?

Πόσο καλα ξερουμε ακόμα και τον ίδιο μας το σύντροφο?Πόσο εύκολα φυτρώνει ο σπόρος της αμφιβολίας όταν το έδαφος είναι πρόσφορο?

Σε καποια σκηνη ο ψυχίατρος της πόλης κουναει μια λάμπα μονο και μονο για να δείξει στο συναδελφό του γιατρο-και βασικό στοχο των επιστολών του Κορακιού-ότι το σκοτάδι και το φώς αλλάζουν συχνά θέσεις.Σε άλλη πάλι σκηνή ο ιερέας υψώνει κατα τη διάρκεια του κυρηγματός του τα χέρια πρός τον ουρανό και κάνει έκκληση για θεία δικαιοσύνη,εκείνη τη στιγμή πέφτει μια επιστολή απο το Κοράκι…κατι σα θεία παρέμβαση!!!

Δεν είναι οι μόνες αξιομνημόνευτες σκηνές της ταινίας φυσικά υπάρχουν πολλές άλλες που θα τις τοποθετήσετε στη προσωπική σας συλλογή.

Απο το κριτικό βλέμα του Κλουζό δε ξεφεύγει ούτε το πλήθος που γίνεται άγριος όχλος όταν ο φόβος,η απειλη,ο θυμός θολώνει τα νερά και βρίσκονται ένοχοι απο το πουθενά γιατι απλά κάποιος πρεπει να τιμωρηθεί εις το όνομα μιας λύτρωσης πλασματικής.Η αρχέγονη βαρβαρότητα του ανθρώπου θέλει απλά ένα ερεθισμα για να βγει απο το σκοταδι και να έρθει στο φώς.

Ο περίεργος,ο κουτσομπόλης που έχουμε μέσα μας λαχταραει να έρθει στην επιφάνεια και να ικανοποιήσει τη περιεργειά του,λαχταρα να κακίσει τους γύρω του για να δώσει στον ιδιο του τον εαυτό το πιστοποιητικό αγνότητας μονο και μόνο γιατι ο διπλανος του φορτώνεται με πιο πολλά “αμαρτήματα”.

Μια εξαιρετική ταινία αληθινό σεμινάριο πάνω στη ψυχολογία της κλειστής(?)κοινωνίας.

Υ.Γ  Η ταινία βασίζεται σε αληθινή ιστορία που συνέβει το 1933 στη πόλη Τιλ



Η ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΗ ΟΜΑΔΑ

Σκηνοθεσία:Τομ Χούπερ

Πρωταγωνιστούν:Μαικλ Σην,Κολμ Μήνυ,Τίμοθυ Σπολ

Υπόθεση

Η αληθινή ιστορία σχετικά με τη περίοδο που ο περίφημος Άγγλος προπονητής Μπραιαν Κλάφ ανέλαβε τη ποδοσφαιρική ομάδα της Λήντς.Μια περίοδος που διήρκεσε μόλις 44 μέρες.

Αυτό που λέμε στην Ελλάδα “ήταν στραβο το κλίμα το φαγε και ο γαιδαρος” είναι ότι ακριβώς συνέβει στον Κλαφ εκείνες τις 44 μέρες του 1974.

Απο τη Λήντς αποχωρει ο λατρεμενος απο οπαδους, παίκτες και διοικηση προπονητής Ντον Ρεβι μια και θα αναλάβει τη τεχνική ηγεσία της εθνικής Αγγλίας. Στη θεση του θα έρθει ο Μπραιαν Κλαφ νέος και πολλά υποσχόμενος τεχνικός αφού ανέλαβε τη Ντερμπυ απο το πάτο της Β’Εθνικής κατηγορίας και την έφερε στη πρώτη για να κατακτήσει το πρωταθλημα απο τη μεγάλη αντίπαλο τη Λήντς.

Ο Κλαφ δήλωνε πάντα πολέμιος του “βρωμικου”-όπως ισχυριζόταν ο ίδιος- τρόπου παιχνιδιού της Ληντς και ο σκοπός του ήταν η νέα του ομάδα να “καθαρίσει” στους αγωνιστικούς χώρους και να αποβάλει τη νοοτροπία Ρέβι.Η πρώτη του τηλεοπτικη συνέντευξη είναι γεμάτη υπονοούμενα τόσο για τον προκατοχό του όσο και για τους παίκτες που θα αναλάβει να προπονήσει.

Με αρκετα φλασμπακς η ταινία θα μας δειξει τις αιτίες της κόντρας Κλαφ -Ρέβι αλλα και την ανυπόφορη ώρες ώρες-ειδικά για τους γύρω του-φιλοδοξία του Κλάφ.

Ο Κλαφ δε δισταζε να εκφράζει τη γνώμη του και μάλιστα με ιδιαίτερα αλαζονικό και σκληρό τρόπο ακομα και για τη διοίκηση της ομάδας για την οποία εργαζόταν.

Ειρωνευόταν αντιπάλους,μερικές φορες καθόλου άδικα,δε χαιδευε βεντέτες και πίστευε πως το καλό αποτελεσμα έρχεται με συνεχή δουλειά και ομαδικότητα.

Στη Λήντς όμως τον είχαν ήδη αντιπαθήσει πριν να πατήσει εκει το πόδι του. Οι παίκτες τον υποδεχτηκαν εχθρικά,του φέρθηκαν με απίστευτη αγένεια,αδιαφορούσαν για τις οδηγίες του και απλά περίμεναν να τον διώξει η διοικηση και να ξαναέρθει ο Ρέβι.

Ο Κλαφ αρνήθηκε να καλοπιάσει κανέναν και όντας πεισματαρης,εγωιστής και φιλόδοξος δε συμβιβάστηκε.

Στο φιλμ βλέπουμε και τη σχέση “εξάρτησης” που είχε με το στενό φίλο και βοηθό του Πητ Ταίηλορ, σχεση πολύ σημαντική για τη καριέρα και των δύο,ο ένας ένοιωθε ορφανός χωρίς τον άλλον.

Μια ταινία λιγάκι βιογραφική ως ένα σημείο βασισμένη στο μυθιστόρημα του Νταιηβιντ Πης που χωρίς να είναι τίποτα σπουδαίο βλέπεται άνετα κυρίως όμως απο ποδοσφαιρόφιλους.Καλος ο Μάικλ Σην στο ρόλο του Κλαφ αλλα η σκηνοθεσία είναι λιγάκι τηλεοπτική.Θα μπορούσε να είναι καλύτερη.

Ο ΠΡΩΤΟΓΟΝΟΣ

Σκηνοθεσία:Μαικλ Κατλμαν

Πρωταγωνιστούν:Ντομινικ Πουρσελ,Ορλαντο Τζόουνς,Μπρουκ Λαγκτον,Γιουργκεν Προκνοφ

Υπόθεση

Η περιοχή γύρω απο τη λίμνη Ταγκανίκα στο Μπουρούντι της Αφρικής είναι το βασίλειου του Γουστάβου ενός γιγάντιου κροκοδειλου μήκους περίπου 9 μέτρων και βαρους πάνω απο ένα τόνο.Ο Γουστάβος έχει κατασπαράξει περισσότερους απο 300 ανθρώπους τα τελευταία 50 χρόνια.Ένα αμερικάνικο τηλεοπτικό κανάλι αποφασίζει πως η ιστορία έχει ψωμί,ειδικά ύστερα απο τη δολοφονική επίθεση του Γουστάβου σε εκπρόσωπο του ΟΗΕ στη περιοχή,και στέλνει εκει ένα συνεργείο όχι μόνο για να κινηματογραφήσει τον κροκόδειλο αλλά και να τον συλλάβει με τη βοήθεια ενός έμπειρου βιολόγου και ενός κυνηγού.

Το Μπουρουντι όμως έχει και άλλα προβλήματα,εμφύλιο πόλεμο 12 ετων και παραστρατιωτικές ομάδες που ληστεύουν και σκοτώνουν κόσμο.

Ο βιολόγος και ο κυνηγός έρχονται σε σύγκρουση μια και ο δεύτερος πιστευει πως ο Γουστάβος δε πιάνεται ζωντανός και πρεπει να εξοντωθεί.Το συνεργείο αρχίζει να καταλαβαίνει πως εκτός απο το κροκόδειλο θα έχει πρόβλημα και με τις συμμορίες της περιοχής.Τελικά το υποψήφιο θηραμα αποδεικνυεται πολύ πιο έξυπνο απ’ότι νόμιζαν και ξεφεύγει απο τις παγίδες κυνηγού και συνεργείου.Αλλα όπως φαίνεται κάποιοι που “βοηθούν” την ομάδα δεν είναι ακριβώς άτομα εμπιστοσύνης.

Εν μέρη αλήθινή ιστορία μια και ο Γουστάβος υπάρχει και όντως κάποιο συνεργειο είχε παει στη Ταγκανικα για τη κινηματογραφιση και τη συλληψή του.Τα θυματα του πραγματι ξεπερνούσαν τα 300 αλλα η ταινια προφανώς έχει και μπόλικη μυθοπλασία.

Θα μπορούσε να είναι ένα καλό θρίλερ αλλα δυστυχώς δε ξεφεύγει απο τις play-station “φιλοσοφίες”,κροκόδειλος που τρεχει στη μέση της ζούγκλας σα σπρίντερ,κάνει άλματα σα δελφίνι και άλλες πολλές σεναριακές υπερβολές.Δεν είμαι αντίθετος,για ταινία τρόμου μιλάμε, αλλα χωρίς κάποιες σκηνές τραβηγμένες απο τα μαλλιά και με πιο έμπειρο σκηνοθετη ίσως είχαμε κάτι καλύτερο και όχι ένα φιλμ σειρας.

Ιδου ο πραγματικός Γουστάβος

Το τραιηλερ της ταινίας

Τυφώνας Ελ Νιονιο




Read Full Post »

SANTANA LIVE IN DORTMUND 1980

Υπάρχει μια κατηγορία απο κιθαρίστες που συμπαθώ ιδιαίτερα για τον εξής λόγο. Επειδή καταφέρνουν να δίνουν στη κιθάρα τους ήχο αναγνωρίσιμο.

Ποιός δε θα καταλάβει αν σε ένα κομμάτι παίζει κιθάρα ο Mark Knopfler,ή ο Jimmy Page ή ο Brian May ή ο Eric Clapton ή ο Hendrix..ή ..ή…???

Στη παραπάνω κατηγορία ανηκει και ο Carlos Santana.Ο ήχος της κιθαρας του γίνεται αντιληπτός αμέσως.Αυτο το τόσο πετυχημένο πάντρεμα του latin ήχου με τη ροκ,της salsa και του mambo με το blues…nobody does it better όπως τραγουδούσε και η Carly Simon.

Δεν τον είδα όταν είχε έρθει πριν ένα χρόνο στο ΟΑΚΑ για συναυλία με τη δικαιολογία πως εδώ και χρόνια έχει παψει να με πολυενδιαφέρει η δουλειά του και προσπερνάω σχεδόν όλα του τα άλμπουμς απο το 1985 και μετα.Απο την άλλη μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 70 “σαρωνε” με τους δίσκους του.

Δε ξέρω αν έκανα καλά που δε πήγα αλλοι μου λένε πως η συναυλία ήταν σαλονάτη και άλλοι μου λένε πως ανατρίχιασαν.Όσοι ανατρίχιασαν ήταν απο 55 και πανω και αυτοί που βαρέθηκαν ήταν απο 30-45.Παίζει ρόλο η ηλικία?Μπορεί.

Πριν μια βδομάδα έπεσε στα χέρια μου ένα dvd με τη συναυλία του “Καρλίτο” στη πόλη του Ντόρτμουντ στη Γερμανία,έτος 1980.

Ήμουν βέβαιος πως θα την απολάμβανα διοτι ο Santana ήταν σε φοβερες φόρμες τότε αλλα και η μπαντα που τον συνόδευε άφηνε τι καλύτερες εντυπώσεις.

Μετα απο 2 ώρες και 10 λεπτα περίπου διαπίστωσα πως είχα παρακολουθήσει μια πολύ καλύτερη συναυλία απο αυτή που περιμενα.

Μουσικοί που την είχαν καταβρει με αυτό που έκαναν,δέσιμο που ξεκίναγε με ματιές να ανταλλάσονται και με σόλα να σου παίρνουν το μυαλό,ο Carlos κάθε φορα που ξεκινούσε το κιθαριστικό του κρεσεντο άνοιγε το στόμα και κουνούσε το κεφάλι λες και βρισκόταν στο τελείωμα ερωτικής πράξης….θα μου πεις το παίξιμο της κιθαρας γι’αυτόν τετοιου είδους ηδονή είναι, τα congas τα bongos τα τυμπανα και τα ντραμς να παίρνουν φωτιά,το μπάσσο να φυλάει τα μετώπισθεν και τα πλήκτρα να “οργώνουν”.

Απόλυτα εξωτικός και ερωτικός ήχος,δοκιμάστε να το ακούσετε με τον,την συντροφό σας και θα δειτε πως θα αισθανθείτε.Το κοινό να χοροπηδάει αφηνιασμένο στα OYE COMO VA,SOUL SACRIFICE(τολμώ να πω πως βρήκα την εκτελεση τόσο καλή όσο αυτή του Γουντστοκ) και JINGO.

Νομιζες πως έβλεπες μια θρησκευτική τελετή όταν ακούστηκαν τα πρώτα ριφφς του BLACK MAGIC WOMAN,μελαγχόλησες αθελά σου όταν άκουσες το παραπονο στο EUROPA.Εκανες βόλτα σε latin σοκάκια με το SAMBA PA TI.

Δεν ήθελες να τελειώσει,ούτε εσυ ούτε το κοινό το οποίο απαίτησε και κέρδισε με το σπαθί του 3 encore σε ενα εκ των οποίων ακούστηκε μια υπέροχη εκτελεση του SHE’S NOT THERE των ZOMBIES.Στο τελευταίο encore εκαναν και την εμφανισή τους δύο απο τους Wailers του Bob Marley κι εκεί πια χάθηκε η μπάλα!!!!

Το καλό με τα dvds είναι ότι δε μενεις μόνο με τις όμορφες αναμνήσεις μιας συναυλίας αλλα μπορείς να τη ξαναδεις όποτε θες.

Κάτι μου λέει πως σε λίγες μέρες θα μπω πάλι στο πειρασμό να απολαύσω τα GYPSY QUEEN και INCIDENT AT NESHABUR…

Mέχρι τότε….i ‘ll try to change my evil ways…baaaby

Τυφώνας Ελ Νιόνιο

Read Full Post »

Older Posts »