Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘ΧΑΝΚΜΟΥΝΤΥΤΙΔΑ’ Category

ΜΠΡΟΥΣ

Ο Μπρους (έτσι ονόμασα το discman μου) αγοράστηκε το 2012 ένα απόγευμα του Σεπτέμβρη στα Γιάννενα από το κατάστημα ενός πολυ αξιαγάπητου γεροντάκου. “Να το πάρεις είναι καλό, μη κοιτάς που δεν είναι μάρκα”, “οι μάρκες με έκαψαν” απάντησα “όλα έξι μήνες άντε ένα χρόνο ζωή το πολύ και χωρίς επισκευή”, “αυτό είναι καλό” ο γεροντάκος επέμεινε. Σε ένα κρεσέντο τριτοκλασσάτου συναισθηματισμού αντάλλαξα “ματιές” με τον Μπρους, “γιατί ρε φίλε δε με δοκιμάζεις; ” σα να μου έλεγε. Ούτε είκοσι ευρώ δεν κόστιζε και το πήρα απόφαση, στο κάτω κάτω άλλη μια χασούρα…η πιο φτηνή.
Περάσαν 5 χρόνια και ο Μπρους δεν με πούλησε ποτέ, διακοπές, δρομολόγια για τη δουλειά, μοναχικοί περίπατοι, “εμπνεύσεις στο μπαλκόνι”, σκέψεις στο κρεβάτι, επιστροφές με ΚΤΕΛ, εκεί παρών κι ετοιμοπόλεμος. Κατέληξε να γίνει ότι έγιναν και κάποια άλλα μηχανήματα στο σπίτι, ένα είδος φίλου μπιστικού!
Πριν ένα μήνα ένα ατύχημα κατέστησε το καπάκι του άχρηστο και διόρθωση δεν υπάρχει. Αλλά ο Μπρους δεν ήταν ένα απλό discman έστω και άχρηστο δεν ήθελα να τον αποχωριστώ (είπαμε τριτοκλασάτος συναισθηματισμός), τον κράτησα λοιπόν σε μια γωνία αλλά έστω κι έτσι εκείνος σα να επέμενε “μη πετάς φιλία πέντε ετών τόσο εύκολα”. Σήμερα πήγα να παραλάβω το καινούργιο discman με βαριά καρδιά, η μοίρα του μουσικόφιλου και ειδικά του βλαμμένου παίζει περίεργα παιχνίδια όμως, το καινούργιο μηχάνημα αποδείχτηκε καραμπινάτη πατάτα, “θα σας το αλλάξουμε και μπλα μπλα μπλα”, ο Μπρους στη γωνία ακόμα θλιμμένος, δεν το αντέχω, χρησιμοποιώ τα λίγα γραμμάρια φαιάς ουσίας που μου έχουν μείνει και αρπάζω δυο λάστιχα, τα προσαρμόζω όσο μπορώ καλύτερα στο καπάκι του Μπρους και πατάω το play, Artist Ταδε, Song Ταδε….ο Μπρους και πάλι εν δράση…”τι σου έλεγα;;;”. Καινούργιο discman θα αγοραστεί αλλά θα χρησιμεύει μονο σαν αναπληρωματικός ώστε να ξεκουράζεται το φιλαράκι μου που και που. Τώρα ο Μπρους φέρνει στ’αυτιά μου ένα πολύ σπάνιο άλμπουμ με τίτλο PHILWIT AND PEGASUS αλλά γι’αυτό θα μιλήσουμε άλλη ώρα, πρώτα χρωστάω μια συγγνώμη σε κάποιον.

Read Full Post »

 

 

walkover

Ζήσαμε γραμμένοι πάνω σε αυτοκόλλητα ανακοινώσεων

καθισμένοι σε αμφιθέατρα αλλοτινών καιρών

κρατούσαμε μια άδεια βαλίτσα στο ένα χέρι

κι ένα ακίνδυνο σπαθί στο άλλο

κάναμε τσουλήθρα πάνω σε υποσχέσεις που μας έδωσε

μια γριά τσιγγάνα νύχτα.

Ζήσαμε τις Κυριακές του περιπλανώμενου

μέσα σε μισογκρεμισμένα σπίτια

σπίτια που είχαν προλάβει να τα στοιχειώσουν ασπρόμαυρα παραμύθια.

Ζήσαμε με τον κραδασμό του μολυβιού που ανταμώνει

το τρελό όραμα ενός λευκού χαρτιού.

Χαράξαμε τα σύνορά μας ένα πρωί στην Πατησίων

και στείλαμε την μοίρα μας στο διάολο

με ένα και μόνο ανεκδίηγητο ποίημα.

Ζήσαμε μέσα σε ηχηρές επιστροφές και σε σιωπηλές απώλειες,

δεχτήκαμε το “κατηγορώ” μιας πουτάνας ανελέητης επιτυχίας,

γίναμε φυσαλίδες που πέρασαν μέσα από το σπασμένο τζάμι

ενός παραθύρου κι αφού πρώτα έσκασαν πάνω σε έναν βρώμικο καθρέφτη

έγιναν άγνωστα σε μας πρόσωπα και τον έπλυναν με τα δάκρυά τους

….Ζήσαμε

 

*Η φωτογραφία είναι από την τανία WALKOVER (1965) σε σκηνοθεσία Γέρζι Σκολιμόφσκι

 

 

 

 

Read Full Post »

resized-I_vitelloni__ph._Ampelio_Ciolfi_

Ωραία έχει καλό καιρό….

Είχε πει για βροχές όμως…

Και τα μαγαζιά είναι ανοιχτά…

Είχαν πει θα μείνουν κλειστά όμως…..

Και γεμάτα κόσμο που βγαίνει με τσάντες…

Είχαν πει ότι δεν έχουν λεφτά όμως….

Πολύς κόσμος στη πλατεία…..

Ναι δεν έχει που να κάτσεις…..

Μουσική, τραγούδια, τα παιδιά παίζουν και το βράδυ θα παίξει ο Σαββόπουλος…

Έλα μωρέ κι αυτός,αμαν….

Έλα ρε εντάξει ποιόν να σου φέρουν…

Γκαρσόνια πέρα δώθε,ατέλειωτοι καφέδες και παγωτά,τι γιορτάζουμε;

Πότε έχει απεργία ξέρεις;

Δεν έχουν πει;

Ε τους πούστηδες να ταλαιπωρούν το κόσμο

Τι διαβάζεις εκεί;

Nα εδώ λέει για το ασφαλιστικό

Τους αλήτες μας έχουν σκίσει σα δε ντρέπονται

Άμα τους κυνηγάμε με τις πέτρες θα σου πω εγώ, τι θα πάρεις;

Έναν φραπέ μέτριο με γάλα,τελικά ο μαλάκας τον ανέβαλε το χθεσινό τελικό ε;

Α στο διάολο μια χαρά είχαμε και μας την κόψανε κι αυτή

Όπως το’πες θα τους κυνηγάμε με τις πέτρες,ψωνίσατε τίποτα;

Ένα ζευγάρι αθλητικά εγώ και η Μαρία καλλυντικά,ρίχνουν και τις τιμές ανοίγουν τις Κυριακές έτσι είναι, άμα θέλουν να ψωνίσει ο κοσμάκης και να κάνουν τζίρο…

Ε ναι ρε έχουμε χρόνο τις άλλες μέρες…

Α ρε πούστηδες αυξήσατε και το αφορολόγητο…

Τι άλλα ρε…

Καλά μωρέ, έτσι λέμε δηλαδή, είναι κανένας καλά..ε να στον αγώνα όπως όλοι

 

*Η φωτογραφία είναι από την ταινία ΟΙ ΒΙΤΕΛΟΝΙ (Il Vitelloni)του 1953 σε σκηνοθεσία Φεντερίκο Φελίνι

(more…)

Read Full Post »

cruyffbrac-2116795

 

Ιούλιος 1974

Η γειτονιά της Ευαγγελίστριας στον Πειραιά έχει πάρει φωτιά.Ανάμεσα στα ακαταλαβίστικα πολιτικά γίνεται κουβέντα και για ποδόσφαιρο.Ένα πολύ μικρό αγόρι ακούει διάφορα για μια Ολλανδία,έναν Άγιαξ κι έναν Κρόϊφ.Και στο Πασαλιμάνι τα ίδια,κάποια μεγαλύτερα παιδιά παίζουν ποδόσφαιρο με μια πλαστική μπάλα στη πλατεία και μιλάνε πάλι γι’αυτή την Ολλανδία, μα τι έχει αυτή η Ολλανδία τελικά και όλοι τη συμπαθούν;

“Να τους σκίσει τους πούστηδες τους Γερμανούς”,ο Γιώργος Τσαντίλας κουρέας στο επάγγελμα κρατάει ψαλίδι και περιμένει ένα παιχνίδι πως και πως, “σκάσε ρε σε ακούει και το παιδί”,ο πατέρας του μικρού αγοριού γελάει καθώς κάνει παρατήρηση στον κουρέα “όχι να μάθει από μικρός να εκτιμάει την καλή μπάλα” επιμένει ο Τσαντίλας, λίγα λεπτά αργότερα το αγόρι μαθαίνει πως κάποιος συγγενής του Τσαντίλα εκτελέστηκε από τους Γερμανούς,αλλά και πως όλος ο Πειραιάς είχε υποφέρει στο πόλεμο…εκδίκηση λοιπόν!

Το αγόρι ήταν πολύ μικρό για να ξέρει ιστορία αλλά στο μυαλό του αυτή η Ολλανδία θα επέβαλε την δικαιοσύνη.Τελικός Παγκοσμίου Κυπέλλου…τρείς λέξεις άκρως εντυπωσιακές,Παγκόσμιο….όπως ο παγκόσμιος πόλεμος και στο καφενείο ΕΛΛΑΣ επί της τότε Βασ.Σοφίας τώρα Γρηγορίου Λαμπράκη η προθέρμανση είχε ξεκινήσει από τα ξύλινα ποδοσφαιράκια, φωνές από τους παίχτες, γέλια και πειράγματα, όμως νικητές και χαμένοι του ξύλινου υποστήριζαν μία ομάδα, Ολλανδία… και τα περίμεναν όλα από έναν άνθρωπο…Κρόϊφ!Το αγόρι που μεχρι τότε θαύμαζε μόνο τον Ταρζάν κατάφερε να στριμώξει στο κεφάλι του κι έναν άλλο ήρωα έστω κι αν δεν τον είχε δει ποτέ.

“Γιατί είναι Δυτική Γερμανία; Υπάρχει Ανατολική Βόρεια και Νότια; Ποιοί Γερμανοί βομβάρδισαν τον Πειραιά αυτοί που παίζουν με τους Ολλανδούς;” κακό είναι που θέλει να μάθει το παιδί;

“Πατήστε τους τους μπινέδες”,ο Στέφανος κολλητός φίλος του πατέρα του αγοριού, “τι πα να πει μπινές;”…”σσσσσ!”

Απο κει και πέρα η μνήμη φέρεται πολύ σκληρά στο μικρό αγόρι.Κάτι φωνές και πανηγύρια στην αρχή, “ποιός είναι ο Κρόϊφ μπαμπά;”, “Γκοοοολ γαμώ τη Γερμανία σας”, “πάψε ρε Γιώργο…τα παιδιά”, “δε πειράζει άντρες είναι”.Αργότερα τίποτα,ένα γκρίζο πέπλο,οι μαρτυρίες κάτι λένε για ύπνο,πάντως το Πασαλιμάνι,η Ευαγγελίστρια και η Τερψιθέα έχουν βαρύ πένθος για τις επόμενες μέρες.Η Ολλανδία είχε χάσει,ο Κρόϊφ δεν τα είχε καταφέρει….το αγόρι απογοητευμένο.

Πολλούς μήνες αργότερα άνοιξη 1975 η Μπαρτσελόνα από την Ισπανία αντιμετωπίζει την Λιντς από την Αγγλία και να που οι δρόμοι του αγοριού με τον Κρόϊφ ξανασυναντιούνται αφού ο Ολλανδός παίζει στην Μπαρτσελόνα.Πρώτο επίσημο “ξενύχτι” του αγοριού μέχρι το ημίχρονο.Η Λίντς κερδίζει 1-0 αλλά δε μπορεί ο Κρόϊφ θα κάνει το θαύμα του…δεν το έκανε, την επόμενη μέρα ο πατέρας του αγοριού ανακοινώνει το πικρό 2-1!Έχουμε ρεβανς, δευτερο ξενύχτι αλλά εκεί το αγόρι δε βγάζει ούτε το μισό ημίχρονο και πάλι η Λιντς 1-0…και πάλι το επόμενο πρωί “δυστυχώς 1-1, αποκλειστήκαμε από τον τελικό”. Κι όμως θα έρθει η ώρα που ο Κρόϊφ θα εκδικηθεί!!! Το αγόρι έχει γίνει Μπαρτσελόνα και μάλιστα φανατικός.Ο Παππούς του το πληροφορεί ότι η Μπαρτσελόνα χτυπήθηκε από “αυτόν τον πούστη τον Φράνκο”αυτό ήταν!

H εκδίκηση του Κρόϊφ δεν ήρθε ούτε στο Subbuteo, το αγόρι διάλεγε Μπάρτσα και Ολλανδία αλλά έχανε από καλύτερους παίχτες.1978,Παγκόσμιο κύπελλο στην Αργεντινή.Η Ολλανδία παρούσα αλλά….ο Κρόϊφ απών! Δε θα αγωνιζόταν σε μια χώρα με δικτατορικό καθεστώς! Ανεβαίνει στα μάτια του αγοριού κι άλλο.Άλλος ένας χαμένος τελικός για τους Ολλανδούς αλλά “αν έπαιζε ο Κρόϊφ….”

Εκεί τελειώνει τυπικά μια “ερωτική” σχέση ανάμεσα σε οπαδό και ποδοσφαιριστή,ουσιαστικά δεν τέλειωσε ποτέ.Τα χρόνια πέρασαν το αγόρι βελτιώθηκε πολύ στο Subbuteo αλλά ο Κρόϊφ είχε αποσυρθεί. Η μετέπειτα ιστορία γύρω από τον Κρόϊφ  είναι γνωστή,υπήρξαν ντοκυμαντέρς, βινταιοταινίες, dvd και βέβαια youtube οπότε μπορούσε και το “αγόρι” να δικαιωθεί για την αγάπη του προς τον Ολλανδό παικταρά τον οποίον ελάχιστα είχε δει με μια εξαίρεση…στο σινεμά ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ στην Καλλιθέα λίγο πριν τη προβολή μιας παιδικής πειρατικής ταινίας το αγόρι μαζί με τον μεγαλύτερο ξάδελφό του είχε τη χαρά να δει αποσπάσματα από εκείνον τον τελικό του 74, οι πορτοκαλί φανέλλες, η εντυπωσιακή αργή κίνηση και οι υπότιτλοι να μεταφράζουν τα αγγλικά του εκφωνητή “Από τις φορές που η καλύτερη ομάδα δεν πήρε το κύπελλο αλλά στο μυαλό και στις καρδιές των περισσοτέρων φιλάθλων οι Ολλανδοί ήταν οι Παγκόσμιοι Πρωταθλητές”, ο Κρόϊφ είχε δικαιωθεί και σε μια σκοτεινή αίθουσα!

 

Read Full Post »

film-la-regle-du-jeu19

Ήπια τα κρίματά μου πάνω σε άγριο βράχο

θρηνώντας το γυρισμό ενός κόκκινου πρωϊνού

όσο οι λαθεμένες ψυχές ακούν τη μουσική των δέντρων

όσο οι παντοτινά απώντες σαλιόνουν ξεχασμένα γραμματόσημα

Κάπου εκεί ένα γέρικο ριζικό

σέρνεται βαριακούει και βρίζει

όσο ένα παιδί ψάχνει το σπίτι του στο κρύο

όσο μια καψωμένη μούσα αποζητά το ποτό μιας μνήμης

Κάπου εκεί θα με βρεις να γράφω

κάπου εκεί θα με δεις να ζητιανεύω

για ένα κομμάτι τύψης παραπάνω

και για το σφύριγμα ενός λαθραίου ανέμου

Μέσα σε βραδιές ντροπιαστικών καρναβαλιών

θα δίνονται και θα ξεχνιούνται όρκοι αγάπης

και πετώντας πλαστικά μπουκάλια στο κύμα

θα βαφτίζουμε τα μπασταρδεμένα μας αύριο

θα ποντάρουμε αθώα χρόνια πάνω σε σχισμένη τσόχα

και θα κρατάμε σφιχτά αόρατα χέρια για γούρι

ξορκίζοντας αδελφομένους εφιάλτες κάτω από ένα τρεμάμενο φως

υφαίνοντας το δικό μας μακελειό από λέξεις

Η φωτογραφία είναι από την ταινία Ο ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ (LA REGLE DU JEU) του 1939 σε σκηνοθεσία Jean Renoir

Read Full Post »

ΙΟΥΛΗΣ

Desert-1

Οι μνήμες μου είναι ντυμένες μ’ένα μαύρο σεντόνι

νοτισμένο από αρμύρα και απόσταση

τραγουδούν παρέα με κύματα και φόβους

και το βλέμμα τους τρέμει σαν κοιτάζει πίσω

οι μνήμες μου είναι παιδιά που χάνουν το δρόμο τους

στέκονται πάνω σένα ύψωμα κι εκεί κοιμούνται

πίνουν ψέμματα κι άρρωστα όνειρα

για να σταθούν στα πόδια τους

κι αγκαλιάζουν φωτιές που ζεσταίνουν παραμύθια

οι μνήμες μου παίζουν κρυφτό με σκονισμένα τραγούδια

και χορεύουν ένα κουτσό βαλς

κάτω από ένα φανοστάτη που ξεψυχά

οι μνήμες μου βάφουν τα χείλη τους μωβ

και φιλούν ντροπαλά λουλούδια

ταξιδεύουν σε κρύες πλατείες

κι αρπάζουν ερημιές

διαλέγουν υπονόμους αντί για συντριβάνια

για να ρίξουν μέσα τις ευχές τους

οι μνήμες μου είναι μολυβένια στρατιωτάκια

από παλιό παιχνιδάδικο της Τερψιθέας

κάθε φορά που χάνουν έναν πόλεμο

γιορτάζουν τη νίκη τους.

Η φωτογραφία είναι από την ταινία ΚΟΚΚΙΝΗ ΕΡΗΜΟΣ (IL DESERTO ROSSO) του 1964 σε σκηνοθεσία Μικελάντζελο Αντονιόνι

και

Read Full Post »

Γράφουμε για όσα αγαπάμε στην άκρη ενός αντίο

ρίχνουμε τ’ άρρωστα ζάρια μας στις ράγες μιας βραδιάς

ξαναζούμε πόνους και χαρές σε μιάς γωνιάς το κάθισμα

κι ακόμα μπορούμε ν’αγκαλιάζουμε καρφιά και φόβους

 

Το τέλος μας φεύγει και ξανάρχεται μ’ενα ποτήρι ένοχου αλκοόλ

και το ίδιο χαμόγελο χρόνια τώρα μας κοροϊδεύει μέσα από δανεικές γρίλιες

δύο μονάχα γράμματα αρκούν για να σκοτώσουν

κι ένα κίτρινο φως στη σκάλα ίσως να’ναι για κάποιους ο ήλιος μιας ακρωτηριασμένης μέρας

 

πόσο όμορφο κι αθώο μοιάζει αυτό το μηδέν που μας ακολουθεί

πόσο απαραίτητο γίνεται αυτό το άδοξο τίποτα ενός μοναχικού έπους

φτιάχνω ζωές σε νυσταγμένη οθόνη μασουλώντας κρυμμένα παραμύθια

δεν είναι θάνατος αυτό μωρό μου, μοιάζει μ’ ένα ακόμα δειλό ξημέρωμα

 

Read Full Post »

Older Posts »