Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΜΟΥ ΠΛΑΤΟ’ Category

waxing

MALCOLM MIDDLETON : WAXING GIBBOUS (2009)

LABEL : FULL TIME HOBBY

Ο τύπος πολύ απλά δεν παίζεται

“Καλό είναι το άλμπουμ μου αλλά μπροστά στο Hysteria των Def Leppard μοιάζει ασήμαντο…και να σκεφτεί κανείς ότι στην εφηβεία μου θεωρούσα απαίσιο το Hysteria….δεν είμαστε καλά, προσπαθώ να διαφημίσω το άλμπουμ μου λέγοντας πως είναι χειρότερο από άλμπουμ των Def Leppard?”

Αυτά είπε ο Malcolm Middleton στα τέλη Μαϊου 2009 σε συνέντευξη τύπου γύρω από το άλμπουμ του WAXING GIBBOUS που ετοιμαζόταν να κυκλοφορήσει.Οι μέρες των ARAB STRAP είχαν περάσει πια και ο ίδιος είχε δηλώσει “πρέπει αυτή η τόσο δημιουργική φωνή να κάνει κάτι δικό της”

Μετά από την περιοδεία προώθησης του άλμπουμ δηλώνει πως δεν έμεινε καθόλου ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα και θα αποσυρθεί για να ξεκινήσει νέες καλλιτεχνικές περιπέτειες…βγάλτε άκρη!!!

WAXING GIBBOUS είναι το διάστημα από το 1/4 της σελήνης μέχρι και την πανσέληνο και ο λόγος που δόθηκε αυτός ο τίτλος είναι γιατί ο Σκωτσέζος τραγουδοποιός θεωρούσε ότι ωρίμαζε σταδιακά μέσα από τις ηχογραφήσεις των τραγουδιών.

Το πρώτο σινγκλ μέσα από το άλμπουμ ήταν το Red Travellin’ Socks το οποίο ο Middleton χαρακτηρίζει σαν “το δικό μου Bohemian Rhapsody και Don’t Fear The Reaper μαζί”

Οι στίχοι των τραγουδιών κόβουν σαν ξυράφι και ο προσεκτικός ακροατής δεν σταματάει ν’αναρωτιέται τι στην ευχή περνούσε μέσα από αυτό το μυαλό όταν έπιανε μολύβι και χαρτί.  Δύο σπουδαίοι μουσικοί συμπατριώτες του Middleton παίζουν σημαντικό ρόλο στις ενορχηστρώσεις του άλμπουμ o Barry Burns των Mogwai στο όργανο και ο μπασίστας Michael Scanlin ο τραγουδοποιός King Creosote συμμετέχει στα φωνητικά των περισσότερων τραγουδιών.

Επιτυχία όμως γνώρισε κι ένα άλλο κομμάτι το Kiss At The Station ενώ το Zero σε κάνει να κολλάς με τους πειραματισμούς του όσον αφορά την rhythm section μπάσσου και ηλεκτρονικών ντραμς.Διαβάζοντας τους στίχους του  Don’t Want To Sleep Tonight βεβαιώνεσαι πως ο Middleton είναι από τους λίγους που μπορούν να κάνουν την στεγνή μιζέρια τέχνη

“Everything I do is redundant, everything I see is a lie”

“I’ve gone and thrown another day away,”

Τέτοια άλμπουμς δίνουν άλλο χρώμα σε κάποια βράδια που σε κάνουν να νοιώθεις όπως ο Τσάρλυ Σην στο ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΡΑ και να χαμογελάς πικρά όπως ο Πατσίνο στο φινάλε του ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΑΡΛΙΤΟ.

Αλλά τι να περιμένει κανείς από κάποιον που κυκλοφόρησε Χριστουγεννιάτικο τραγούδι με τον τίτλο We’re All Going To Die

Ο λόγος για τον οποίο το  WAXING GIBBOUS φιλοξενήθηκε στο ΠΑΛΙΟ ΜΟΥ ΠΛΑΤΟ είναι γιατί σαν σήμερα το 1973 ο Malcolm Middleton – κατά την αγαπημένη του συνήθειακορόιδεψε έναν μαιευτήρα στο Filkirk της Σκωτίας και τον έκανε να πιστέψει πως έφερε στο κόσμο ένα “φυσιολογικό” παιδί

Καλή Χρονιά

Advertisements

Read Full Post »

phil ochs

 

 

 

Phil Ochs : Pleasures Of The Harbor (1967)

Label : A & M

 

Τα πάντα στη μουσική άλλαζαν, η φολκ έδινε το φιλί του αποχαιρετισμού στον Μπομπ Ντύλαν που γινόταν “ηλεκτρικός”,οι Beatles κήδεψαν την ποπ χύνοντας πολύχρωμα δάκρυα στο Sgt.Peppers Lonely Hearts Club Band, ένας μακρυμάλλης και σέξυ ροκ ποιητής με το όνομα James Douglas Morisson έκανε υπερήφανο τον Αρθούρο Ρεμπώ ενώ ο Miles Davis μένοντας ξερός απο το παίξιμο του Jimi Hendrix γυρίζει και λέει στο συγκρότημα του “μόλις διαπιστώσατε ότι η μουσική άλλαξε”

 

Ο Phil Ochs δεν μπορούσε να αλλάξει εντελώς, είχε έρθει σ’αυτόν το μάταιο κόσμο για να γίνει τραγουδοποιός διαμαρτυρίας.Αλήθεια τι διαφορετικό θα μπορούσε να κάνει ένας άνθρωπος που λατρεύτηκε για τραγούδια όπως τα One More Parade, Power and the Glory και Ι Ain’t Marching Anymore? O φίλος μας λοιπόν προσλαμβάνει τον παραγωγό Larry Marks (συνεργάτη του Lee Hazlewood ) και τον ενορχηστρωτή Ian Freebairn Smith που είχε κλασσικές σπουδές και μπορούσε να βοηθήσει τον Phil να βγάλει τον ήχο που είχε στο μυαλό του.

Οι ηχογραφήσεις του άλμπουμ  Pleasures Of The Harbor ξεκινούν και μαζί και οι καινοτομίες, αρχής γενομένης απο την διάρκεια των τραγουδιών αφού τα μισά τουλάχιστον ξεπερνούν τα οκτώ λεπτά.Οι στίχοι όχι ακριβώς αντιπολεμικοί αλλά τα μαχαίρια ακονίζονται,είπαμε και οι αλλαγές έχουν τα οριά τους,άλλωστε κάποιος “τρελλός” έπρεπε να κάνει την κιθάρα όπλο και να πολεμήσει. Το τελευταίο τραγούδι του άλμπουμ με τίτλο The Crucifixion έκανε πολλούς να πιστέψουν πως ήταν ένα είδος φόρου τιμής στον δολοφονημένο προ τετραετίας πρόεδρο Κέννεντυ κάτι όμως που ο ίδιος ο Ochs αρνήθηκε υποστηρίζοντας πως γράφτηκε για όσους πολιτικούς είχαν τ’άντερα να πάνε κόντρα στο σύστημα και τελικά πλήρωσαν το τίμημα.

Το Outside of a Small Circle of Friends που έμελλε να είναι και το πιο γνωστό τραγούδι από το άλμπουμ είχε στίχους που έσταζαν χολή και  αναφερόταν στην περίπτωση της άγριας δολοφονίας της νεαρής Κίττυ Τζενοβέζε η οποία μαχαιρώθηκε μπροστά στα εντελώς αδιάφορα μάτια πλήθους γειτόνων της και το περιστατικό συγκλόνισε τα ΜΜΕ.Το συγκεκριμένο τραγούδι κυκλοφόρησε και σαν σίνγκλ όπως άλλωστε και το υπέροχο Cross My Heart το οποίο μιλούσε για την προσπάθεια δημιουργίας ενός ειρηνικού και υγιή κόσμου όπου τα όνειρα θα μπορούν να πραγματοποιηθούν

“But I’m gonna give all that I’ve got to give, Cross my heart and I hope to live.”

Στο συγκεκριμένο τραγούδι φαίνονται και με το παραπάνω τα αποτελέσματα της κλασικής παιδείας του Ian Freebairn Smith. Το Pleasures Of The Harbor θεωρείται από τους περισσότερους μουσικοκριτικούς σαν το πιο φιλόδοξο άλμπουμ του καλλιτέχνη, κατά τη γνώμη μου είναι το καλύτερο του και δεν ξεπεράστηκε ποτέ.Στη κιθάρα θα βρούμε τον μεγάλο Warren Zevon ενώ στο πιάνο ένας εξαιρετικός μουσικός με σπουδές στην jazz και στην κλασσική, ο Lincoln Mayorga.

Μια μορφή της ψυχεδέλειας εκείνης της εποχής ο Joe Byrd ανέλαβε την ενορχήστρωση του Crucifixion.

Υπέροχο άλμπουμ και ο λόγος που βρέθηκε στο ΠΑΛΙΟ ΜΟΥ ΠΛΑΤΟ είναι γιατί σαν σήμερα το 1940 ακούστηκε η πρώτη διαμαρτυρία του Phil σε μορφή κλάματος στα χέρια ενός μαιευτήρα στο Ελ Πάσο του Τέξας

 

 

 

 

 

 

 

 

Read Full Post »

police and thieves

Junior Murvin : Police And Thieves (1977)

Label : Island

1976, Η Τζαμάϊκα ήταν μια χώρα που είχε και μια διαφορετική πλευρά από τον παράδεισο που παρουσίαζαν οι ταινίες του Τζαίημς Μποντ.Διεκδίκηση πολιτικών δικαιωμάτων, κοινωνικές αδικίες, φτώχεια, τεράστια εγκληματικότητα, αστυνομία που την σκανδάλη την είχε μάλλον εύκολη.

Η εποχή του ξένοιαστου Calypso είχε αρχίσει να αποτελεί παρελθόν, η reggae ήταν η κοινωνική και πολιτική συνείδηση με νότες.Ο Bob Marley και οι Wailers είχαν ανοίξει το δρόμο και αυτοί που ακολουθούσαν πάρα πολλοί.Ένας από αυτούς και ο Lee Scratch Perry ο άνθρωπος που έμελλε με τα ηχητικά του τερτίπια να γεννήσει το dub, αυτό το υπνωτιστικό ξαδελφάκι τις ρέγγε που μάγεψε ένα σωρό σπουδαίους μουσικούς.

Δε θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε πως ο Perry με την επανάσταση που έφερε στη παραγωγή και στην ενορχήστρωση των άλμπουμς που ανέλαβε θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί σαν ο Phil Spector της Τζαμάϊκα.

Όταν ο Junior Murvin με τη μπάντα του τους Upsetters μπήκαν στο περίφημο  Black Ark Studio του Perry είχαν αποφασίσει να γράψουν ένα άλμπουμ κοινωνικής διαμαρτυρίας που δε θα μασούσε τα λόγια του.Ο Murvin και ο Perry ξεχείλιζαν από ιδέες, ηχογραφούσαν το ένα τραγούδι μετά το άλλο αλλά είχαν σκαλώσει σε ένα στο οποίο ο Murvin είχε βρει την μουσική, αλλά μουρμούριζε κάτι ακατανόητους στίχους.

Ο θρύλος λοιπόν λέει πως ο Perry τον κοίταξε αγανακτισμένος και του είπε “παίζεις κλέφτες κι αστυνόμους με τα λόγια…πάρε μια απόφαση!”. Αυτό ήταν, μόλις είχε δοθεί ο τίτλος σε ένα από τα σημαντικότερα reggae – dub τραγούδια όλων των εποχών, ένας αληθινός ύμνος, το περίφημο Police And Thieves. Ως δια μαγείας άρχισαν να ξεφυτρώνουν στίχοι και οι δύο φίλοι μέσα σε ένα απόγευμα είχαν ηχογραφήσει γύρω στις 7 διαφορετικές εκτελέσεις του τραγουδιού.Το υπέροχο φαλσέτο του Murvin έφερνε στο μυαλό έναν Marvin Gaye της καραϊβικής ενώ η μουσική έμοιαζε να σε στοιχειώνει καθώς οι ήχοι πολλαπλασιάζονταν και οι νότες θαρρεί κανείς πως πήδαγαν πάνω σε τραμπολίνο.

Το τραγούδι κυκλοφόρησε σαν σίνγκλ την ίδια χρονιά ενώ μέσα στο 1977 ολοκληρώνεται και το άλμπουμ με τον ίδιο τίτλο.Τζαμαϊκανοί ντι-τζέϊς που ταξιδεύουν στην Αγγλία παίρνουν μαζί το επτάϊντσο και τα Λονδρέζικα κλάμπς στην αρχή και κατόπιν και η υπόλοιπη Γηραιά Αλβιώνα μαγεύονται από τον ήχο των δύο φίλων.Το punk είναι γεγονός αλλά η reggae κερδίζει ολοένα και περισσότερο έδαφος, ας είναι καλά και οι Clash βέβαια διότι διασκευάζουν το συγκεκριμένο τραγούδι το οποίο περιλαμβάνεται στο πρώτο τους άλμπουμ..1977 και αυτό!

Ο Murvin δεν αντέχει την διασκευή των Clash και υποστηρίζει ότι προσέβαλαν τον ίδιο τον Jah έτσι όπως το έπαιξαν.Θα ήταν άδικο αν μέναμε μόνο στο Police And Thieves-τραγούδι διότι και το ομότιτλο άλμπουμ ήταν σπουδαίο με συνθέσεις σαν τα Root’s Train, Lucifer, Tedious, Rescue Jah Children.”Ατύχησε” να έχει ένα τραγούδι σύμβολο κι έτσι τα υπόλοιπα μπήκαν σε δεύτερη μοίρα αλλά αξίζει να επισημανθεί πως το εν λόγω άλμπουμ μαζί με τα Heart Of The Congos των Congos και War Ina Babylon του Max Romeo αποτελούν την Αγία Τριάδα των άλμπουμ διαμαρτυρίας στα οποία έκανε παραγωγή ο Lee Scratch Perry

Ο λόγος που το Police And Thieves φιλοξενήθηκε στο ΠΑΛΙΟ ΜΟΥ ΠΛΑΤΟ είναι γιατί χθες ο διαβήτης έκοψε το νήμα της ζωής του Junior Murvin που μόνο γι’αυτό το άλμπουμ μπορεί να περάσει στο πάνθεον των reggae καλλιτεχνών

Read Full Post »

david-bowie-scary-monsters-and-super-freaks

DAVID BOWIE : SCARY MONSTERS (AND SUPER CREEPS)  – 1980

LABEL : RCA

Ο Robert Fripp αν μη τι άλλο παραξενεύτηκε όταν άκουσε την προτροπή “δοκίμασε να παίξεις σαν να συναγωνίζεσαι τον B.B King και να προσπαθήσεις να παίξεις εσύ καλύτερα απ’ότι εκείνος τα δικά του κομμάτια”.Δεν ξέρω για το Μυαλό Του Τζών Μάλκοβιτς αλλά στο μυαλό του David Bowie δεν πιστεύω ότι πραγματικά έχει καταφέρει να μπεί κάποιος. Ποιός ξέρει λοιπόν τι σκεφτόταν αυτός ο χαμαιλέοντας της ροκ όταν έκανε αυτή την πρόταση στον κιθαρίστα των King Crimson.

Η Βερολινέζικη εποχή είχε λάβει τέλος, όπως είχε λάβει τέλος και ο Ziggy Stardust αλλά και ο Μajor Tom.Η Μ.Βρετανία τρανταζόταν από punk και new wave κραδασμούς, δύσκολοι καιροί για ροκ είδωλα της δεκαετίας του 70, με τη διαφορά ότι το συγκεκριμένο είδωλο δεν άφησε κανέναν μουσικογραφιά να το σφάξει με την πένα του ή να το δηλητηριάσει με το μελάνι του.Αυτό το είδωλο πρίν το χορτάσει το κοινό του “αυτοκτονούσε” ή καλύτερα άλλαζε….ο Βασιλιάς ξανά-πέθαινε και ξανα-ζήτω ο Βασιλιάς.

Ο David Bowie δεν προσαρμοζόταν ο David Bowie μεταμορφωνόταν, αιφνιδίαζε και δεν σκόπευε να γίνει κάτι άλλο απο αυτό που ήταν….αλλά τι στην ευχή ήταν???Ούτε ο ίδιος καλά καλά δεν ήξερε,βαριόταν σχετικά γρήγορα τις καλλιτεχνικές και όχι μόνο  περσόνες του και… εμπρός για νέες μουσικές και υπαρξιακές περιπέτειες.

Κάπως έτσι γεννήθηκε το SCARY MONSTERS (AND SUPER CREEPS), ο Bowie μπορεί να ήθελε να πει”αντίο” στο παρελθόν του και σε ένα τρόπο ζωής που του είχε αφήσει έντονα σημάδια (σωματικά και ψυχικά) αλλά ήθελε να το πει με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Ήθελε εν ολίγοις να συνδυάσει το ροκ και το glam της δεκαετίας του 70 με το Brian Eno Βερολινέζικο έπος των HEROES,LOW και STATION TO STATION.Στο κάτω κάτω αντικειμενικά να το δει κανείς όλα αυτά τα new wave γκρουπάκια που αυθαδίαζαν δικά του παιδιά ήταν οπότε για μερικά από αυτά λίγες φάπες για να φανεί ποιός ήταν το αφεντικό ήταν απαραίτητες.

10 καινούργια τραγούδια του πιο ισορροπημένου Bowie που είχαμε ακούσει μέχρι τότε” θα γράψει ο βιογράφος του David Buckley. Για την ακρίβεια τα τραγούδια που είχε γράψει ο David ήταν 9 το KINGDOM COME ήταν σύνθεση του Tom Verlaine (Television).Πρώτο σίνγκλ το ASHES TO ASHES,προπομπός του άλμπουμ και ο επικήδειος λόγος για το “αμαρτωλό” παρελθόν

Do you remember a guy that’s been
In such an early song
I’ve heard a rumour from Ground Control
Oh no, don’t say it’s true

Όλοι κατάλαβαν πως αναφερόταν στον Tom του Space Oddity μετά γίνεται ακόμα πιό σκληρός με τον ήρωά του

Ashes to ash and funk to funky
We know Major Tom’s a junkie
Strung out in heaven’s high
Hitting an all-time low

O καλλιτέχνης ήθελε να δώσει μια ειρωνική χροιά στα φωνητικά και υπήρχαν στιγμές που νόμιζες πως άκουγες παιδικό τραγουδάκι,αν και αυτή η πουτάνα η ενορχήστρωση που είχε κάνει έκοβε και έραβε ένα κομμάτι από τα πιο χαρακτηριστικά της νέας μουσικής δεκαετίας που μόλις είχε ανατείλει.Το παλιό του φιλαράκι ο Chuck Hammer ανέλαβε να παίξει συνθ-κιθάρα ενώ η  rhythm section των George Murray (μπάσο) και Dennis Davis (κρουστά) άνοιγε τις πόρτες για τα κλάμπς.Το Up the Hill Backwards γράφτηκε για τα σχόλια που είχαν γίνει γύρω από το διαζύγιο του με την Άντζελα, άλλη μια ειρωνεία για το πόσο δίκοπο μαχαίρι αποδεικνύεται η διασημότητα κάποιες φορές.Αυτό ήταν το 4ο σινγκλ του άλμπουμ και το τελευταίο που ηχογράφησε ο Bowie για λογαριασμό της RCA.

Στις κιθάρες εκτός από την ιδιοφυία που ακούει στο όνομα Robert Fripp συμμετείχαν ο παραγωγός και στενός φίλος από τα παλιά ο Tony Visconti ,ένας μουσικός που συνέδεσε το όνομα του με την Bowie δεκαετία του 70 ο Carlos Alomar καθώς και ο μεγάλος Pete Townsend.Στα “Teenage Wildlife”, “Ashes to Ashes” and “Up the Hill Backwards” πιάνο παίζει ένα παλιό μέλος της E-Street Band του Bruce Springsteen ο Roy Bittan που έμελλε αργότερα να γίνει ένας πολύ σημαντικός session μουσικός για σπουδαία ονόματα που ηχογράφησαν άλμπουμς την δεκαετία του 80 αναμεσά τους οι Stevie Nicks,Peter Gabriel,Ian Hunter.

H σταδιακή πορεία μιας γυναίκας προς την τρέλα αποτυπώνεται με μοναδικό τρόπο στο Scary Monsters και η κιθάρα του Fripp είναι σήμα κατατεθέν ενώ για άλλη μια φορά ο Bowie μοιάζει να εξορκίζει τα κακά πνεύματα και να έχει διακόψει την επικοινωνία του με τον έξω κόσμο.Ο Fripp όμως αξίζει και τα εύσημα για το Fashion ένα τραγούδι με την ενορχήστρωση του οποίου ο Bowie τα είχε βρει μπαστούνια. “Έτσι όπως το κάνεις ακούγεται σαν το 1984″ του είπε ο Fripp ,για να συμπληρώσει “άσε με να του δώσω ένα πιο reggea – funk χρώμα, ας βάλουμε μια διαφορετική bassline” ,όπερ και εγένετο.

Φαρμάκι για κάποιους καλλιτέχνες της τότε post-punk σκηνής στάζει το 7λεπτο Teenage Wildlife και ο βασικός στόχος όπως έδειχναν τα πράγματα ήταν ο Gary Newman.To πιο new -wave κομμάτι του δίσκου είναι το Scream Like A Baby όπου οι πρωταγωνιστές του είναι πολιτικοί κρατούμενοι σε φυλακές του μέλλοντος.Το τραγούδι είχε ξεκινήσει να γράφεται από το 1973 αλλά τότε στον Bowie δεν άρεσε ο ήχος που έβγαινε.

Συνοψίζοντας το Scary Monsters ήταν το τελευταίο αριστούργημα που έβγαλε ο μεγάλος αυτός καλλιτέχνης,ακολούθησαν καλά,κακά και αξιοπρεπή άλμπουμς αλλά η καλύτερη περίοδος ήταν πια παρελθόν και αποχαιρετίστηκε με μεγαλειώδη τρόπο γιατί κακά τα ψέμματα μόνο ο Bowie μπορούσε να ξορκίσει το παρελθόν του με ένα τέτοιο μουσικό διαμάντι.

Ο λόγο που το  Scary Monsters φιλοξενήθηκε στο ΠΑΛΙΟ ΜΟΥ ΠΛΑΤΟ είναι γιατί σαν σήμερα το 1980 το Ashes To Ashes βρέθηκε στο Νο 1 του καταλόγου των σίνγκλς της Μ.Βρετανίας.

 

Read Full Post »

9image_-if-i-could-only-remember-my

David Crosby : If I Could Only Remember My Name  (1971)

Label : Atlantic

Έχεις υπάρξει μέλος ενός συγκροτήματος που άλλαξε την πορεία της folk-rock μουσικής μπολιάζοντας τον ήχο της με την “τρισκατάρατη” ηλεκτρική κιθάρα (Byrds) οι John Lennon και Paul McCartney ερχόμενοι σε επαφή μαζί σου δεν θα ήταν ποτέ πια οι ίδιοι.Καταφέρνεις μαζί με τους κυρίους Graham Nash και Stephen Stills να γράψεις ουράνιες μελωδίες που τις συνοδεύουν επίσης ουράνιες φωνητικές αρμονίες (Crosby,Stills And Nash). Το γλυκό έδεσε όταν έμπλεξε μαζί σας και ο Καναδός (Crosby,Stills, Nash And Young)….κι όμως κάτι σου λείπει!

Η γνωστή ιστορία του ανήσυχου και ταλαντούχου μουσικού που δεν μπορεί να περιοριστεί σε ένα συγκρότημα.Άγριοι και περιπετειώδεις καιροί την δεκαετία του 60 και τα ταξίδια με τα ναρκωτικά στην ημερήσια διάταξη της ροκ – ψυχεδελικής κοινότητας. Ο David Crosby δεν βασάνιζε μόνο την κιθάρα του, βασάνιζε το μυαλό και την ψυχή του δοκιμάζοντας σχεδόν ότι παραισθησιογόνο έβρισκε μπροστά του με ιδιαίτερη αδυναμία στο LSD.Αλλά οι καταχρήσεις δεν σταματούσαν εκεί, πολλά μεθύσια στα όρια της λιποθυμίας, όργια με πανέμορφες θαυμάστριες αλλά η ικανοποίηση πουθενά…μόνο ίσως στη μουσική.

Βλέποντας τους φίλους και συνεργάτες του να ηχογραφούν σόλο δουλειές και μάλιστα πολύ ποιοτικές τις οποίες μάλιστα λάτρεψαν κριτικοί και κοινό ο Crosby έμοιαζε να αναρωτιέται “γιατί στην ευχή δεν έχω βγάλει ακόμα προσωπικό άλμπουμ?” Πως να βγάλει όμως…συλλήψεις για κατοχή ναρκωτικών, περίοδοι έντονης κατάθλιψης και απομόνωσης με συνέπεια  ακόμα και όσα τραγούδια έγραφε για ιδία χρήση να καταλήγουν στο πυρ το εξώτερον.

Το 1969 αποφασίζει να κόψει τις καταχρήσεις και να παλέψει σκληρά για το πρώτο του άλμπουμ, τόσο ο Neil Young όσο και η Joni Mitchell αποφασίζουν να τον βοηθήσουν.Η μοίρα όμως τον είχε βάλει στο μάτι, σε τροχαίο δυστύχημα κόβεται το νήμα της ζωής της Christine Hinton που ήταν η σύντροφος του Crosby για αρκετό καιρό και όπως φαίνεται ήταν και η γυναίκα που αγάπησε όσο καμία άλλη.

Με την τρέλα από την ξαφνική απώλεια να του χτυπάει την πόρτα αποφασίζει να απαλύνει τον πόνο του με τις γνωστές ουσίες.Οι φίλοι όμως στα δύσκολα φαίνονται και ο αυτοκαταστροφικός David –τυχερός μέσα στην ατυχία του- είχε πολλούς εκείνη την περίοδο.Σχεδόν όλοι οι Grateful Dead, μέλη των Jefferson Airplane, o Neil Young ,η ,Joni Mitchell οι Stills και Nash αποτελούν έναν ροκ-Στρατό Σωτηρίας

Στα τέλη του 1970 η παραπάνω παρέα μπαίνει στο στούντιο αλλά ο Crosby είναι κάθετος , την παραγωγή και την όλη επίβλεψη θα την αναλάβει ο ίδιος.Αυτό αρχικά προξένησε- και μάλλον δικαιολογημένα- κάποιους φόβους.Όμως προς ευχάριστη έκπληξη όλων ο David δεν δοκίμασε κανενός είδους “βοήθημα”, τα τραγούδια που είχε γράψει ήταν απλά υπέροχα,άμεσα και προϊόντα ενός θρήνου.Είχε πενθήσει τον άδικο χαμό της  Christine μόνο όπως αυτός ήξερε.

Music Is Love…αυτό ήταν το πρώτο τραγούδι του άλμπουμ και τα λέει όλα!!!! Ο Crosby ξεκινά με την ακουστική του κιθάρα για να πλαισιωθεί αργότερα από τους Neil Young και Graham Nash ώστε να έρθει ένα είδος λυτρωτικής απογείωσης. Το τραγούδι ήταν επίσης και το πρώτο σινγκλ από αυτό το LP.Το πονεμένο βλέμμα του τραγουδοποιού σε συνδυασμό μ’ένα μαγευτικό ηλιοβασίλεμα αποτέλεσαν ένα από τα πιο κινηματογραφικά εξώφυλλα που αγκάλιασαν δίσκο,το περιεχόμενο δε ανταποκρινόταν απόλυτα στην υπέροχη αυτή “βιτρίνα”. Μια και ο λόγος για κινηματογράφο το οκτάλεπτο Cowboy Movie που ακολουθούσε ήταν μια ονειρική συνύπαρξη του Crosby με τους Grateful Dead…τζαμαρίσματα, κιθαριστικές μαγκιές από τον Jerry Garcia ενώ το ντέφι του Bill Kreutzmann δήλωνε πως τους χίππυς δεν τους είχε πατήσει ακόμα το τραίνο.

Στο Tamalpais High (At About 3) οι φωνητικές αρμονίες των Nash και Crosby ηχογραφήθηκαν πρώτα και αργότερα τα κιθαριστικά μέρη πέρασαν απο πάνω, ιδέα του Crosby και μάλιστα μεγαλοφυής.Για να είμαστε δίκαιοι όμως τα ωραιότερα φωνητικά του άλμπουμ τα βρίσκουμε στο Laughing που έκλεινε την πρώτη πλευρά. Εδώ έχουμε και την συμμετοχή της Joni Mitchell η οποία δεν σήκωνε κουβέντα και ήθελε οπωσδήποτε μερίδιο στο μικρόφωνο.

Το What Are Their Names είναι ένα ανάθεμα για τον κίτρινο και κατευθυνόμενο τύπο με την Αγία Τριάδα Της Κιθάρας (Crosby,Garcia, Young) και με κερασάκι στην τούρτα τα φωνητικά της Grace Slick!

Song With No Words (Tree With No Leaves)…Τραγούδι Δίχως Λόγια (Δέντρο Χωρίς Φύλλα), αναφέραμε παραπάνω αρκετά πράγματα οπότε τα σχόλια περιττεύουν γύρω από τον τίτλο.Πολύ καλή διασκευή στο παραδοσιακό Orleans (δεύτερο σινγκλ) ενώ στο a capella I’d Swear There Was Somebody Here ο Crosby λέει το δικό του “ευχαριστώ” στους αγαπημένους του φίλους για την βοήθειά τους.

Το If I Could Only Remember My Name κυκλοφόρησε στις 22/2/1971 κι έφτασε μέχρι το Νο 12 στις ΗΠΑ. Οι περισσότεροι μουσικοκριτικοί το λάτρεψαν και ο μόνος που το ψιλοέθαψε ήταν ο Lester Bangs του Rolling Stone (τρανή απόδειξη ότι ακόμα και οι κορυφαίοι κάνουν λάθη).

Το LP στην ουσία ήταν το δημιουργικό ζενιθ του Crosby, δυστυχώς δεν μπόρεσε ποτέ να επαναλάβει αυτόν τον άθλο αλλά συμμετείχε σε πολύ καλά άλμπουμς φίλων του ενώ κάποιες φορές ξανάσμιξε με τους Nash και Stills ηχογραφώντας πολύ αξιόλογες δουλειές

Κάποιοι από τους φιλοξενούμενους του If I Could Only Remember My Name

Laura Allan – άρπα,φωνητικά

Jack Casady (Jefferson Airplane)μπάσο 

David Freiberg (Jefferson Airplane)φωνητικά

Jerry Garcia (Grateful Dead)κιθάρες,φωνητικά

Mickey Hart (Grateful Dead)ντραμς

Paul Kantner (Jefferson Airplane)φωνητικά

Jorma Kaukonen (Jefferson Airplane)κιθάρες

Bill Kreutzmann (Grateful Dead)ντέφι,κρουστά

Phil Lesh (Grateful Dead)-μπάσο

Joni Mitchell –φωνητικά

Graham Nash –κιθάρες,φωνητικά

Gregg Rolie (Santana)- πιάνο

Michael Shrieve (Santana)ντραμς

Grace Slick (Jefferson Airplane)φωνητικά

Neil Youngκιθάρα,μπάσο,βιμπράφωνο,κονγκας,φωνητικά

Στα χρόνια που ακολούθησαν ο φίλος μας συνελήφθει κάμποσες φορές για κατοχή και χρήση ναρκωτικών καθώς και για οπλοκατοχή,αλλά όπως φαίνεται απλά προσπαθούσε να πετύχει την συλληψή του….αφού ποτέ δεν καβγάδισε και δεν χρησιμοποίησε όπλο.Η μανία αυτοκαταστροφής ή αν θέλετε αυτοτιμωρίας τον ξαναθυμήθηκε να και τώρα όλα δείχνουν πως είναι πια καθαρός.

Ο λόγος που το Παλιό Μου Πλατό ξαναθυμήθηκε το όνομα του David Crosby και το άλμπουμ If I Could Only Remember My Name είναι γιατί σαν σήμερα το 1941 ο μικρούλης David θα ξεκινούσε την πολυτάραχη ζωή του

Read Full Post »

communique

Dire Straits : Communiqué (1979)

Label : Vertigo

Δύο πολύ έμπειροι παραγωγοί και 15 μέρες ηχογραφήσεων (29/11-12/12/1978) χρειάστηκαν για το λεγόμενο “δύσκολο” δεύτερο άλμπουμ ενός συγκροτήματος που είχε τραβήξει την προσοχή κοινού και κριτικών με τους τελευταίους να ακονίζουν μαχαιροπίρουνα διότι ας μην ξεχνάμε ήταν 1979 και ζούσαμε στην εποχή του punk και των αρχών του new-wave.

Οι Barry Edward Beckett και Jerry  Wexler (αυτοί ήταν οι δύο παραγωγοί που προαναφέραμε) ελάχιστα νοιάζονταν για εποχές και απαιτήσεις μουσικοκριτικών κι εδώ που τα λέμε πάρα πολύ καλά έκαναν.Όταν ο δεύτερος είχε σχεδόν εφεύρει τον όρο rhythm n’blues και είχε αναδείξει ονόματα όπως η Aretha Franklin ή είχε την απόλυτη εμπιστοσύνη των Ray Charles και Wilson Pickett , όταν οι Allman Brothers τον θεωρούσαν “Θεό των στούντιος” και η Dusty Sprinfield ηχογράφησε υπό την καθοδηγησή του ένα από τα καλύτερα άλμπουμς όλων των εποχών (το Dusty In Memphis) ποιός έδινε φράγκο για το τι θα έγραφαν κάποια νιάνιαρα με στήλη σε μουσικά περιοδικά?

Οι ηχογραφήσεις έλαβαν χώρα στα  Compass Point Studios του Νασάου και τόσο οι παραγωγοί όσο και το συγκρότημα ήταν απόλυτα ικανοποιημένοι απο το αποτέλεσμα.

Κάποιοι βιάστηκαν να πουν ότι απλά οι Dire Straits πάτησαν στα σίγουρα και δεν ξέφυγαν από τον ήχο του πρώτου τους άλμπουμ.Ε και? Ξέφυγαν ποτέ γκρουπς όπως οι Ramones? Ξέφυγαν ποτέ οι πιονέροι του rock n’roll , της soul? Ξέφυγαν ποτέ οι θρύλοι του blues? Oι Straits είχαν έρθει να παντρέψουν τον ήχο της pub-rock με τα κιθαριστικά νυχτοπερπατήματα του J.J Cale νοσταλγώντας και λιγάκι τα delta – blues.

Αν μη τι άλλο το βρετανικό συγκρότημα ήταν τίμιο και με το κοινό του και με τον εαυτό του.Μη ξεχνάμε ότι μόλις 9 μήνες είχαν περάσει από την λαίλαπα του Sultans Of Swing , του Down To The Waterline και του Water Of Love από το πρώτο άλμπουμ τους.Όπως και να’χει το στοίχημα κερδήθηκε διότι παρά τις όποιες ομοιότητες με το ντεμπούτο το Communiqué πιστοποιούσε την ικανότητα του κιθαρίστα -συνθέτη Mark Knopfler να γράφει ωραίες ιστορίες που ταξίδευαν πάνω σε χορδές.Τα σόλα του  Mark δεν διακατέχονταν από την νοοτροπία του “ακούστε με πόσο καλά παίζω” έμοιαζαν να λένε “άκου τι έχει να σου πει η κιθάρα μου”.

Απίστευτο παίξιμο,πολύ καλές συνθέσεις και στίχοι που αναφέρονταν ακόμα και στη στην ενδο-οικογενειακή βία (Where Do You Think You’re Going?) αλλά αυτό που μένει κυρίως από τα τραγούδια του άλμπουμ είναι ένα είδος περηφάνιας και περιπετειώδους πνεύματος.Οι ήρωες των τραγουδιών δεν το βάζουν κάτω ποτέ με την βοήθεια και της rhythm section (John Illsley μπάσσο και Pick Withers ντραμς)

Το single του άλμπουμ ήταν το Lady Writer μια ροκιά εμπνευσμένη από μια συγγραφέα που γνώρισε μέσω της τηλεόρασης ο Knopfler κυκλοφόρησε ένα μήνα μετά τον δίσκο στις 15/7/1979.Νο 1 σε Γερμανία, Ν. Ζηλανδία και Σουηδία ενώ στην Μ.Βρετανία έφτασε στο Νο5 και στις ΗΠΑ στο Νο 11.

Το άλμπουμ ξεκινούσε με τον ορισμό της pub-μπαλάντας το θρυλικό Once Upon The Time In The West ενώ τελείωνε με άλλα δυό κοσμήματα, το Dylan-ικό Portobello Belle και το Single Handed Sailor που νομίζεις πως η κιθάρα περπατά γρήγορα και σταματά απότομα κάθε φορά που “βλέπει” κάτι ενδιαφέρον.

Ο γράφων από την πλευρά του θυμάται έναν πιτσιρίκο που αραγμένος πάνω στην άμμο μιας παραλίας του Ν.Ευβοϊκού μέσα από την ταινία μιας μπλε κασέτας και τα ηχεία ενός Sanyo έμαθε να τραγουδά

“Yes it’s no use saying that you don’t know nothing
It’s still gonna get you if you don’t do something
Sitting on a fence that’s a dangerous course
Ah, you could even catch a bullet from the peace-keeping force
Even the hero gets a bullet in the chest
Oh yeah, once upon a time in the west “

O πιτσιρικάς αυτός έπαιρνε τότε τα πρώτα βαπτίσματα πυρός σε κινηματογράφο και μουσική….η αρχή μιας χαμένης περίπτωσης.

Ο λόγος που το Communiqué φιλοξενήθηκε στο Παλιό Μου Πλατό είναι γιατί σαν σήμερα το 1949 στην Γλασκώβη ο Mark Knopfler πρωτοκούνησε τα δαχτυλάκια του…ίσως από τότε έψαχνε να βρει μια κιθάρα

 

Υ.Γ  : Το εξώφυλλο του άλμπουμ σχεδιάστηκε από το διαφημιστικό πρακτορείο Grant Advertising UK και το περιοδικό ΝΜΕ το βράβευσε σαν το καλύτερο εξώφυλλο του 1979

Read Full Post »

GratefulDead1967LP

THE GRATEFUL DEAD : THE GRATEFUL DEAD (1967)

LABEL : WARNER BROS.

Και τίθεται το ερώτημα , αν είσαι δισκογραφικός παραγωγός με όραμα, “πως μπορεί να ενσωματωθεί ο αυτοσχεδιασμός το σήμα κατατεθέν ενός συγκροτήματος σε ένα στούντιο άλμπουμ?”

Κάτι τέτοια “ανόητα” ζητήματα βασάνιζαν πολλά χρόνια πριν κάποιους ανθρώπους πίσω απο τις κονσόλες και τις ηχογραφήσεις σε ένα μουσικό γαλαξία πολύ πολύ μακρυά. Ο David Hassinger ήταν ένας από αυτούς τους ανθρώπους και πως να μην ήταν αφού είχε συνεργαστεί με ονόματα όπως οι Rolling Stones , οι Love , οι Monkees , οι Jefferson Airplane και οι Crosby Stills Nash And Young. Tο άλλο δύσκολο κομμάτι για την ηχογράφηση ήταν να πείσει ένα συγκρότημα γέννημα θρέμμα του Σαν Φρανσίσκο να έρθει στο Λος Άντζελες. Οι Grateful Dead (ναι το κατάλαβα ότι το καταλάβατε ποιούς εννοούμε) τελικά πείστηκαν να ηχογραφήσουν στην πόλη των Αγγέλων μια και ο Hassinger τους διαβεβαίωσε ότι η γενέτειρα τους δεν είχε τόσο καλά στούντιος για να μπορέσουν να αιχμαλωτίσουν τον μοναδικής ομορφιάς ήχο τους.

Οι Dead είχαν ήδη κάνει όνομα με τις ζωντανές τους εμφανίσεις και οι απίστευτες κιθαριστικές περιπλανήσεις του  Jerry Garcia σε συνδυασμό με την rhythm section των Bill Kreutzmann (ντραμς) και Phil Lesh (μπάσο) έστελναν το κοινό σε τόπους μαγικούς και ονειρεμένους.Αλλά μήπως μπορούσε να ξεχάσει κανείς και τα μπασίματα του επίσης κιθαρίστα Bob Weir ή το οργανάκι και την φυσαρμόνικα του Ron “Pigpen” McKernan ? Οι δύο τελευταίοι μάλιστα εκτός απο ιδρυτικά μέλη του γκρουπ περνούσαν ώρες ατελείωτες με τον Garcia για το πώς έπρεπε να βγαίνει ο ήχος.Αυτές τους οι κουβέντες, όσο κι αν μοιάζει υπερβολικό, έβγαιναν μουσικά πάνω στη σκηνή…..καημένε Hassinger τι σου μελε να πάθεις!!!

Tα προβλήματα δεν άργησαν να φανούν, τα τραγούδια ξεκινούσαν για τετράλεπτη διάρκεια και κατέληγαν εικοσάλεπτα, οι Dead δεν ήταν απείθαρχοι απλά δυσκολεύονταν πολύ να προσαρμοστούν στις στουντιακές επιταγές.Οι άνθρωποι της Warner είχαν όλη την καλή θέληση να βοηθήσουν το γκρουπ αλλά και το γκρουπ από τη μεριά του συνειδητοποίησε πως αν ήθελε να ανέβει ψηλά έπρεπε να καταλάβει τη διαφορά μεταξύ ζωντανών εμφανίσεων και στούντιο ηχογραφήσεων. Τέλος καλό όλα καλά, στα μέσα Μαρτίου του 1967 τα ράφια των δισκοπωλείων υποδέχτηκαν το THE GRATEFUL DEAD. Τα μουσικά περιοδικά έγραψαν κολακευτικά λόγια ενώ κάποιος κριτικός σημείωνε “αν αυτό τον καιρό χρωστάμε κάτι στην Warner είναι το ότι μας γνώρισε τους Grateful Dead”

Ωστόσο τα ραδιόφωνα εκτός Σαν Φρανσίσκο δεν έσπρωξαν το LP από την αρχή, χρειάστηκε να περάσουν περίπου 3 μήνες μέχρι να μάθουν και οι υπόλοιπες ΗΠΑ πως κάποια ιδιαίτερα ταλαντούχα παιδιά είχαν έρθει για να αφήσουν την σφραγίδα τους.Όπως και σε πάρα πολλά ντεμπούτα εκείνων των καιρών αρκετά απο τα τραγούδια ήταν διασκευές,εδώ για την ακρίβεια ήταν τα περισσότερα, αλλά τι διασκευές!!!! Ποιος αναγνώριζε το Good Morning Little Schoolgirl του Sonny Boy Williamson έτσι όπως το είχε μεταλλάξει ο Ron “Pigpen” McKernan με το αρμονιό του ή το Beat It On Down The Line που η ψυχεδελική του φορεσιά του έδινε εντελώς διαφορετική όψη? Σαν να μην έφταναν όλα αυτά ο μπαξές είχε απο country παραδοσιακές μπαλλάντες να προσαρμόζονται άψογα στο χίππικο ύφος (New, New Minglewood Blues) και φολκ διαμάντια φιλτραρισμένα για ροκ μύστες (Morning Dew).

Μόνο δύο τραγούδια είναι συνθέσεις των μελών του γκρουπ, τα The Golden Road (To Unlimited Devotion)  και Cream Puff War έκαστο όχι παραπάνω απο 3,30 λεπτά.

Βέβαια το ότι οι Dead είχαν κάνει τις υποχωρήσεις τους αυτό δεν σημαίνει ότι κάποια στιγμή δεν θα πέρναγε και το δικό τους.Το κομμάτι Viola Lee Blues (τραγούδι του country καλλιτέχνη Noah Lewis)που έκλεινε το άλμπουμ είχε διάρκεια 10 λεπτά!

Αναφέραμε παραπάνω για συζητήσεις και ανταλλαγές απόψεων κατά την διάρκεια των ηχογραφήσεων,ίσως να νομίσει κανείς ότι όλη αυτή η διαδικασία κράτησε μήνες… τέσσερεις μόλις μέρες ήταν αρκετές!!!

Στην αυτοβιογραφία του ο Ron  McKernan θα γράψει πως “το Viola Lee Blues ήταν το μόνο τραγούδι που ηχογραφήθηκε όπως ακριβώς θέλαμε εμείς”

Το 1971 οι Dead επεξεργάζονται το άλμπουμ και όλα τα κομμάτια είναι πλέον σε στερεοφωνική ηχογράφηση διότι στην πρώτη έκδοση κάποια ήταν ηχογραφημένα μονοφωνικά.

Ο λόγος που αυτό το ντεμπούτο φιλοξενήθηκε στο Παλιό Μου Πλατό είναι γιατί σαν σήμερα το 1995 ο Jerry Garcia ξεκίνησε να μυεί τους αγγέλους στη μουσική του. Μην επαναπαύεστε όμως για τους Grateful Dead θα μας δωθεί πάλι η ευκαιρία να πούμε κι άλλα πράγματα στο μέλλον.

 

Read Full Post »

« Newer Posts - Older Posts »