Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΜΟΥ ΠΛΑΤΟ’ Category

 

 

 

joe-cocker-mad-dogs

JOE COCKER : MAD DOGS AND ENGLISHMEN (1971)

LABEL : A&M

Ασφαλώς το 1931 όταν κι έγραφε το Mad Dogs And Englishmen ο μεγάλος Noel Coward δεν φανταζόταν ποτέ ότι 40 χρόνια αργότερα θα αποτελούσε τον τίτλο ενός από τα ιστορικότερα διπλά ζωντανά άλμπουμς όλων των εποχών με καταπληκτικό εσώφυλλο που περιείχε πλήθος σχεδίων και φωτογραφιών.

Ο Joe Cocker είχε ξεράνει δυο χρόνια πριν το κοινό του Woodstock με την ανεπανάληπτη διασκευή του στο With A Little Help From My Friends, δεν έχουν και πολύ άδικο όσοι υποστηρίζουν πως η δική του διασκευή έρχεται στο μυαλό ταυτόχρονα με το πρωτότυπο διαμάντι των Beatles. Ο 25χρονος τότε τραγουδιστής είχε μετατρέψει μια pop μελωδία σε ένα blues gospel ορατόριο.Τραγουδούσε λες και τον χτυπούσε ηλεκτρικό ρεύμα ή σα να πάλευε να ξορκίσει κάποιους δαίμονες που έτρωγαν τη ψυχή του….ναι είχαμε να κάνουμε με κάποιο άλλο τραγούδι που είχε τον ίδιο τίτλο!!!!!!

Οι ζωντανές εμφανίσεις του αποτελούσαν εμπειρία, συχνά τραγουδούσε τύφλα στο μεθύσι αλλά δεν έχανε στίχο, ήταν αλάνθαστος και έμοιαζε να επικοινωνεί με κάποια πλάσματα έξω από αυτόν το κόσμο, μπορεί και να το έκανε δηλαδή.Η εποχή κατά την οποία προσπαθούσε να κάνει καριέρα με το ψευδώνυμο Vance Arnold είχε περάσει, μια φοβερή ομάδα μουσικών η Grease Band τον ακολουθούσε και η χημεία που είχαν ήταν μοναδική.Ξεκινούσαν blues-rock και κατέληγαν jazz και soul και όλα αυτά στο ίδιο τραγούδι. Ο τραγουδι- -στής είχε γίνει γνωστός κάνοντας επιτυχία με μία ακόμα διασκευή ,το Delta Lady του Leon Russell. Τα δύο πρώτα του άλμπουμς WITH A LITTLE HELP FROM MY FRIENDS και JOE COCKER (και τα δύο του 1969) γίνονται σχεδόν αμέσως χρυσά.Όπως προαναφέραμε όμως ,οι συναυλίες που έδινε ήταν αυτές που αποτελούσαν  ιεροτελεστία, καιρός λοιπόν για μια ζωντανή ηχογράφηση.Η περιοδεία στις ΗΠΑ, οι συναυλίες στο Fillmore East κι ένα ντοκυμαντέρ που γυρίζεται παράλληλα με τις ηχογραφήσεις.

Αποτέλεσμα, σχεδόν 80 λεπτά μουσικής πανδαισίας.Ο Joe σε απίστευτη φόρμα και οι μουσικοί που τον συνόδευαν οργίαζαν ειδικά ο Leon Russell, λίγα χρόνια αργότερα ο Cocker δήλωνε ,προς τιμήν του, ότι “είναι άδικο να λέμε ότι το Mad Dogs And Englishmen ήταν μόνο δικό μου άλμπουμ, ήταν και άλμπουμ του Leon“, είχε απόλυτο δίκιο διότι ο Russell όχι μόνο συμμετείχε σαν μουσικός αλλά είχε και τρία τραγούδια δικά του μέσα στ’αυλάκια του δίσκου.Τέσσερα μόνο ήταν τα κομμάτια από τα πρώτα άλμπουμς του Cocker τα υπόλοιπα ήταν διασκευές που ακούγονταν για πρώτη φορά.Rolling Stones, Bob Dylan, Leonard Cohen, Beatles ήταν κάποιοι από αυτούς που αισθάνονταν υπερήφανοι για τη συμπεριφορά του Cocker και της μπάντας του απέναντι στις συνθέσεις τους.Μια gospel αιθητικής χορωδία, μια ορχήστρα πνευστών, διάφοροι βιρτουόζοι στα υπόλοιπα όργανα έκαναν το Mad Dogs And Englishmen μία από τις ιστορικότερες ζωντανές ηχογραφήσεις όλων των εποχών.Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς, το Honky Tonk Woman;, το Feeling Allright; Ή τα “αλλού γι’αλλού” Cry Me A River και Let’s Go Get Stoned;

Έγραψα ήδη πολύ παραπάνω πράγματα απ’όσα πρέπει, αυτός ο δίσκος ακούγεται και μπαίνει εικόνισμα, τόσο απλά.Ο λόγος που φιλοξενήθηκε στο ΠΑΛΙΟ ΜΟΥ ΠΛΑΤΟ είναι γιατί από χθες ο Joe αφήνει άφωνους ακόμα και τους αγγέλους με την μοναδικής ομορφιάς βραχνάδα του.

 

 

 

Advertisements

Read Full Post »

220px-Teenage_Kicks_2

Όλα τα καλά πράγματα από ένα όνειρο ξεκινούν

Μιλώντας για μουσική θυμίζουμε πως το riff του Satisfaction προήλθε από ένα όνειρο του Keith Richards

Αλλά ας μη ξεφύγουμε άλλο,στο Μπέλφαστ ένας τύπος ονόματι Terri Hooley είχε διαπιστώσει πως το Ηνωμένο Βασίλειο γυρνούσε προκλητικά την πλάτη του στα punk συγκροτήματα της πατρίδας του της Ιρλανδίας.Μερικά από αυτά ήταν πολύ καλά για να αγνοηθούν,αλλά με το να φωνάζεις για την “αδικία” δε φτάνει,έπρεπε κάποιος να δράσει.Ο Hooley έδρασε, έκανε κάτι που σήμερα το λές και επιχειρηματική αυτοκτονία,για την ακρίβεια και τότε το έλεγες αλλά για πολλοστή φορά θα το επαναλάβουμε…άλλα χρόνια τότε.

Και εγένετο Good Vibrations δηλαδή δισκοπωλείο και δισκογραφική εταιρεία ταυτόχρονα,σ’ενα κτίριο στην Great Victoria Street του Μπέλφαστ.Η πρώτη μπάντα που υπέγραψε στην εταιρεία ήταν οι Rudi που ήχογράφησαν ένα σινγκλ με τίτλο Big Time, ακολούθησαν οι Moondogs, οι Shapes ,οι Outcast και διάφοροι άλλοι ανάμεσα σε αυτούς ένα γκρουπ που δεν πολυάρεσε αρχικά στον Hooley, ο κόσμος τους γιουχάιζε όπου εμφανίζονταν και οι συναυλίες τελείωναν συνήθως με επεισόδια ,μάλιστα ο τραγουδιστής τους κάποιος Feargal Sharkey αντάλλασε συχνά ροχάλες με το κοινό.

Εκ πρώτης όψεως ήταν λάθος να εντάξεις στο δυναμικό της δισκογραφικής σοιυ εταιρείας αυτά τα παλαβά αγόρια που άκουγαν στο όνομα UNDERTONES. Να όμως που καμμιά φορά το ένστικτο καλά κάνει και πάει κόντρα στην όποια λογική, όση λογική χωράει στο rock βέβαια.Το συγκρότημα με αρχηγό και βασικό συνθέτη τον γεννημέμνο στο Ντέρι της Β.Ιρλανδίας John O’Neill θα έδινε στην Good Vibrations την απογείωση που χρειαζόταν.Ο O’Neill το καλοκαίρι του 1977 είχε γράψει ένα τραγούδι που για άγνωστο λόγο οι UNDERTONES δεν το έπαιζαν στις ζωντανές τους εμφανίσεις,όμως τον Ιούνιο του 1978 το γκρούπ ,έχοντας πια υπογράψει στην Good Vibrations,μπαίνει στο στούντιο και ηχογραφεί το τραγούδι,ο τίτλος TEENAGE KICKS

A teenage dream’s so hard to beat
Every time she walks down the street
Another girl in the neighbourhood
Wish she was mine, she looks so good

Απλό rock n’roll γι ‘αυτό και διαχρονικό! Ο πρώτος στίχος είναι η φράση που επιθυμούσε να γραφτεί στον τάφο του ο Μέγας John Peel (για όσους δεν γνωρίζουν ο Peel ήταν ένας από τους σπουδαιότερους ραδιοφωνικούς παραγωγούς που πέρασαν ποτέ, ίσως ο σπουδαιότερος).Το τραγούδι κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1978 κι όταν το άκουσε ο Peel το έπαιξε δυο φορές συνεχόμενα από την εκπομπή του στο ραδιόφωνο του BBC.Κάλεσε τους UNDERTONES στο ραδιοφωνικό στούντιο για τα περίφημα Peel Sessions (εκεί που οι καλεσμένοι καλλιτέχνες έπαιζαν ζωντανα και κατόπιν οι εμφανίσεις αυτές κυκλοφορούσαν και σε δίσκο).Για τον Peel το TEENAGE KICKS ήταν το καλύτερο τραγούδι που άκουσε από το 1978 κι έπειτα,ο μεγάλος παραγωγός έφυγε από τη ζωή το 2004.
Παρά το σπρώξιμο, εδώ που τα λέμε σ’αυτή τη περίπτωση το σπρώξιμο είναι  λάθος λέξη,του τραγουδιού από τον Peel η ψηλότερη θέση που θα καταλάβει στα τσαρτς είναι η 31η.Ο χρόνος όμως έκανε πάλι το θαύμα του, δεν υπάρχει punk συλλογή που να σέβεται τον εαυτό της και να μην το περιλαμβάνει,δεν υπάρχει σοβαρή ροκ εκπομπή που να μην το έχει μπαίξει έστω μία φορά.
Ένα διαμάντι της περίφημης γενιάς του punk, χτύπησε γρήγορα και θανατηφόρα και τα είπε όλα.Μίλησε στους έφηβους όπως δε μπορούσαν να μιλήσουν τότε τα περισσότερα κλασσικά ροκ σχήματα.Η γενιά αυτή διψούσε για δράση και ανατροπή, έβραζε το αίμα της,ποθούσε,μισούσε,ψαχνόταν.Τρία ακόρντα και στίχοι γεμάτοι αδρεναλίνη και σεξουαλικό πόθο έγιναν ευαγγέλιο.
Όλα τα παραμύθια δεν έχουν καλό τέλος και μερικά από αυτά δεν ήθελαν καλό τέλος, οι UNDERTONES στην ουσία κυκλοφόρησαν τρία καλά άλμπουμς και μάλιστα όταν είχαν φύγει πια από την Good Vibrations και είχαν πάει στην Sire, εκεί ξαναηχογράφησαν και το Teenage Kicks αλλά όπως λέει και ο Cat Stevens , The First Cut Is The Deepest και η κυκλοφορία του σινγκλ με την πρώτη εκτέλεση στην στέγη του Terri Hooley είναι αυτή που δικαιωματικά και με μερικές κλωτσιές παραπάνω πήρε τη θέση που της αξίζει στην rock n’roll ιστορία
 
Μια συζήτηση με μια φίλη για …κλωτσιές έδωσε την αφορμή για να φιλοξενηθεί το συγκεκριμένο τραγούδι στο ΠΑΛΙΟ ΜΟΥ ΠΛΑΤΟ
 

Read Full Post »

220px-Teenage_Kicks_2

Όλα τα καλά πράγματα από ένα όνειρο ξεκινούν

Μιλώντας για μουσική θυμίζουμε πως το riff του Satisfaction προήλθε από ένα όνειρο του Keith Richards

Αλλά ας μη ξεφύγουμε άλλο,στο Μπέλφαστ ένας τύπος ονόματι Terri Hooley είχε διαπιστώσει πως το Ηνωμένο Βασίλειο γυρνούσε προκλητικά την πλάτη του στα punk συγκροτήματα της πατρίδας του της Ιρλανδίας.Μερικά από αυτά ήταν πολύ καλά για να αγνοηθούν,αλλά με το να φωνάζεις για την “αδικία” δε φτάνει,έπρεπε κάποιος να δράσει.Ο Hooley έδρασε, έκανε κάτι που σήμερα το λές και επιχειρηματική αυτοκτονία,για την ακρίβεια και τότε το έλεγες αλλά για πολλοστή φορά θα το επαναλάβουμε…άλλα χρόνια τότε.

Και εγένετο Good Vibrations δηλαδή δισκοπωλείο και δισκογραφική εταιρεία ταυτόχρονα,σ’ενα κτίριο στην Great Victoria Street του Μπέλφαστ.Η πρώτη μπάντα που υπέγραψε στην εταιρεία ήταν οι Rudi που ήχογράφησαν ένα σινγκλ με τίτλο Big Time, ακολούθησαν οι Moondogs, οι Shapes ,οι Outcast και διάφοροι άλλοι ανάμεσα σε αυτούς ένα γκρουπ που δεν πολυάρεσε αρχικά στον Hooley, ο κόσμος τους γιουχάιζε όπου εμφανίζονταν και οι συναυλίες τελείωναν συνήθως με επεισόδια ,μάλιστα ο τραγουδιστής τους κάποιος Feargal Sharkey αντάλλασε συχνά ροχάλες με το κοινό.

Εκ πρώτης όψεως ήταν λάθος να εντάξεις στο δυναμικό της δισκογραφικής σοιυ εταιρείας αυτά τα παλαβά αγόρια που άκουγαν στο όνομα UNDERTONES. Να όμως που καμμιά φορά το ένστικτο καλά κάνει και πάει κόντρα στην όποια λογική, όση λογική χωράει στο rock βέβαια.Το συγκρότημα με αρχηγό και βασικό συνθέτη τον γεννημέμνο στο Ντέρι της Β.Ιρλανδίας John O’Neill θα έδινε στην Good Vibrations την απογείωση που χρειαζόταν.Ο O’Neill το καλοκαίρι του 1977 είχε γράψει ένα τραγούδι που για άγνωστο λόγο οι UNDERTONES δεν το έπαιζαν στις ζωντανές τους εμφανίσεις,όμως τον Ιούνιο του 1978 το γκρούπ ,έχοντας πια υπογράψει στην Good Vibrations,μπαίνει στο στούντιο και ηχογραφεί το τραγούδι,ο τίτλος TEENAGE KICKS

A teenage dream’s so hard to beat
Every time she walks down the street
Another girl in the neighbourhood
Wish she was mine, she looks so good

Απλό rock n’roll γι ‘αυτό και διαχρονικό! Ο πρώτος στίχος είναι η φράση που επιθυμούσε να γραφτεί στον τάφο του ο Μέγας John Peel (για όσους δεν γνωρίζουν ο Peel ήταν ένας από τους σπουδαιότερους ραδιοφωνικούς παραγωγούς που πέρασαν ποτέ, ίσως ο σπουδαιότερος).Το τραγούδι κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1978 κι όταν το άκουσε ο Peel το έπαιξε δυο φορές συνεχόμενα από την εκπομπή του στο ραδιόφωνο του BBC.Κάλεσε τους UNDERTONES στο ραδιοφωνικό στούντιο για τα περίφημα Peel Sessions (εκεί που οι καλεσμένοι καλλιτέχνες έπαιζαν ζωντανα και κατόπιν οι εμφανίσεις αυτές κυκλοφορούσαν και σε δίσκο).Για τον Peel το TEENAGE KICKS ήταν το καλύτερο τραγούδι που άκουσε από το 1978 κι έπειτα,ο μεγάλος παραγωγός έφυγε από τη ζωή το 2004.
Παρά το σπρώξιμο, εδώ που τα λέμε σ’αυτή τη περίπτωση το σπρώξιμο είναι  λάθος λέξη,του τραγουδιού από τον Peel η ψηλότερη θέση που θα καταλάβει στα τσαρτς είναι η 31η.Ο χρόνος όμως έκανε πάλι το θαύμα του, δεν υπάρχει punk συλλογή που να σέβεται τον εαυτό της και να μην το περιλαμβάνει,δεν υπάρχει σοβαρή ροκ εκπομπή που να μην το έχει μπαίξει έστω μία φορά.
Ένα διαμάντι της περίφημης γενιάς του punk, χτύπησε γρήγορα και θανατηφόρα και τα είπε όλα.Μίλησε στους έφηβους όπως δε μπορούσαν να μιλήσουν τότε τα περισσότερα κλασσικά ροκ σχήματα.Η γενιά αυτή διψούσε για δράση και ανατροπή, έβραζε το αίμα της,ποθούσε,μισούσε,ψαχνόταν.Τρία ακόρντα και στίχοι γεμάτοι αδρεναλίνη και σεξουαλικό πόθο έγιναν ευαγγέλιο.
Όλα τα παραμύθια δεν έχουν καλό τέλος και μερικά από αυτά δεν ήθελαν καλό τέλος, οι UNDERTONES στην ουσία κυκλοφόρησαν τρία καλά άλμπουμς και μάλιστα όταν είχαν φύγει πια από την Good Vibrations και είχαν πάει στην Sire, εκεί ξαναηχογράφησαν και το Teenage Kicks αλλά όπως λέει και ο Cat Stevens , The First Cut Is The Deepest και η κυκλοφορία του σινγκλ με την πρώτη εκτέλεση στην στέγη του Terri Hooley είναι αυτή που δικαιωματικά και με μερικές κλωτσιές παραπάνω πήρε τη θέση που της αξίζει στην rock n’roll ιστορία
 
Μια συζήτηση με μια φίλη για …κλωτσιές έδωσε την αφορμή για να φιλοξενηθεί το συγκεκριμένο τραγούδι στο ΠΑΛΙΟ ΜΟΥ ΠΛΑΤΟ
 

Read Full Post »

blues-creation-demon

BLUES CREATION : DEMON AND ELEVEN CHILDREN (1971)

LABEL : DENON RECORDS

Με το τέλος του Β Παγκοσμίου πολέμου και τη συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας η μοίρα άρχισε να κρατά σημειώσεις.Σε λίγα χρόνια η χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου θα είχε την τύχη που είχε και η επίσης κατακτημένη απο τις ΗΠΑ Γερμανία, θα ερχόταν δηλαδή σε επαφή μέσω των στρατιωτικών σταθμών με το rock n roll.Η Ιαπωνική νεολαία άλλαζε και άρχιζε να γυρίζει ολοένα και περισσότερο την πλάτη της στην παράδοση, είχε κι αυτή ανάγκη να κάνει τη δική της επανάσταση.

Αν κάποτε έλεγες “Ιαπωνικό Ροκ” θα ακουγόταν τόσο φυσιολογικό όσο το “Μπανάνες Ανταρκτικής”, κι όμως στη δεκαετία του 60,στα τέλη κυρίως, αλλά και σε αυτή του 70 οι Ιάπωνες φαίνεται πως αγάπησαν ιδιαίτερα τόσο το acid rock όσο και την γκαραζοψυχεδέλεια, αργότερα δε τόλμησαν να διασχίσουν και progressive χωράφια.Ο Kazuo Takeda ήρθε σε αυτή τη ζωή για να παίξει μουσική κι από μικρό παιδί στο σχολείο προσπαθούσε να μαζέψει συμμαθητές για να φτιάξει συγκρότημα.Τα ακούσματά του?Κυρίως blues αλλά όπως καταλαβαίνει ο καθένας δεν έμεινε απρόσβλητος από τον ιο των Beatles και των Stones.Είχε μάθει να παίζει καλή κιθάρα αλλά μελετούσε συνέχεια από δίσκους.

Φτάνουμε γύρω στο 1968 όπου και ξεκινάει ένας μεγάλος έρωτας με το περίφημο βρετανικό λευκό blues και ο Takeda σκάει από ζήλια ,όπως κάθε ερωτευμένος, για τον τρόπο που έπαιζαν τα είδωλά του, κατόπιν γίνεται και η γνωριμία μετον Jimi Hendrix….ε πόσο ν’αντέξει ένας άνθρωπος?

Την ίδια χρονιά βρίσκει για συνοδοιπόρους τρείς μακρυμάλληδες τύπους με πολύχρωμα πουκάμισα και ροκ συνείδηση.Fumio Nunoya (φωνή), Takayuki Noji (μπάσσο) και Shinichi Tashiro (ντραμς) οι BLUES CREATION ήταν γεγονός.Δεν τολμούν να παίξουν δικές τους συνθέσεις κι έτσι αποφασίζουν να διασκευάσουν κάποιους blues γίγαντες όπως Otis Rush, Blind Willie Johnson, John Mayall, Wille Dixon, Memphis Slim. Το άλμπουμ κυκλοφορεί το 1969 έχει τίτλο το όνομα του γκρουπ και τραβάει την προσοχή των αμερικάνων d.js που έκαναν εκπομπές στις στρατιωτικές βάσεις στην Ιαπωνία. Μολονότι ο δίσκος δεν πήγε άσχημα η διαφορετική μουσική φιλοσοφία βγαίνει πολύ νωρίς στην επιφάνεια κι έτσι ο Takeda που είχε αρχίσει να λατρεύει τους Iron Butterfly , τους Zepellin και τους Black Sabbath χωρίζει τα τσανάκια του με τους υπόλοιπους και ψάχνει για νέο πλήρωμα. Δε δυσκολεύτηκε να βρεί κι αυτό διότι στους ροκ κύκλους της Ιαπωνίας (ναι σύμφωνοι ,δεν ήταν και τόσοι πολλοί) είχε πάρα πολύ καλό όνομα και ήταν αρκετοί αυτοί που ήθελαν να παίξουν μαζί του.

Έχουμε και λέμε λοιπόν Hiromi Osawa (φωνή), Masashi Saeki (μπάσσο), Akiyuki Higuchi (ντραμς).Οι προσανατολισμοί κοινοί, acid κιθαριστικά σόλα του θανατά, rhythm section από άλλο ηλιακό σύστημα και φωνητικά -φόρος τιμής στα μουσικά πρότυπα.Το άλμπουμ ξεκινά με το εκπληκτικό psych-blues ATOMIC BOMBS AWAY διότι η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι αιμοραγούσαν ακόμα και ο τρόπος που το συγκρότημα έπαιζε θύμιζε έντονα βομβαρδισμό,ενώ στο MISSISSIPPI MOUNTAIN BLUES προσπαθούν να φανούν όσο Αμερικάνοι γίνεται αλλά τα καταφέρνουν μόνο μουσικά διότι η προφορά συχνά μοιάζει αταίριαστη με το είδος.Το SORROW είναι ένα καταπληκτικό κομμάτι που σε αιφνηδιάζει κι ενώ το νομίζεις εντελώς Sabbath σε αρπάζει και σε πετάει μέσα σε ένα jazz-prog πηγάδι ενώ παράλληλα διατηρεί το ροκ ύφος του.Το ONE SUMMER DAY μια ψυχεδελική βόλτα μόλις δυόμισι λεπτών και το άλμπουμ κλείνει με δύο έπη , το SOONER OR LATER και το DEMON AND ELEVEN CHILDREN ,το πρώτο δείχνει με τον καλύτερο τρόπο την κιθαριστική δεινότητα του Takeda ενώ το δεύτερο διάρκειας άνω των εννέα λεπτών παντρεύει με μαεστρία όλα τα είδη που αγάπησε το γκρουπ, ένα μικρό αριστούργημα που μάλλον δεν το έκανε ευρύτερα γνωστό η χώρα προέλευσής του.

Το άλμπουμ DEMON AND ELEVEN CHILDREN κυκλοφόρησε το 1971 και παρόλο που πήρε καλές κριτικές και το εκτίμησαν  γνωστά γκρουπς όπως οι Blue Oyster Cult και οι Cactus δεν γνώρισε την επιτυχία που του άξιζε,οι BLUES CREATION αφού μετονομάστηκαν σε CREATION κυκλοφόρησαν κάποιες δουλειές που έμειναν στην αφάνεια.Ο χρόνος όμως κάποια στιγμή δικαιώνει, αρκετά Ιαπωνικά γκρούπς ανάλογου ύφους με αξιόλογες δουλειές βλέπουν τα άλμπουμ τους να επανεκδίδονται και μερίδα του μουσικού τύπου να ασχολείται μαζί τους.

Το Παλιό Μου Πλατό απέκτησε πρόσφατα το DEMON AND ELEVEN CHILDREN και θεώρησε πρέπον να του χαρίσει λίγες λεξούλες

 

Read Full Post »

albumcoverSongForMyFather

 

Horace Silver : Song For My Father (1965)

Label : Blue Note

“Κάτι λείπει”, αυτό σκεφτόταν ο Horace Silver όταν άκουγε τις ηχογραφήσεις της προετοιμασίας του καινούργιου του άλμπουμ.Δεν είχε πρόβλημα με την εταιρεία,την Blue Note,δεν είχε πρόβλημα με τον παραγωγό, τον Alfred Lion, διάολε ούτε και με το κουιντέτο του είχε θέμα….τι στην ευχή ήταν λάθος.

Αυτό το κάτι που βασανίζει το μυαλό και την ψυχή μιας καλλιτεχνικής ιδιοφυίας και παρόλο που είναι μπροστά στα μάτια της δεν μπορεί να το δεί.Ο Silver ήταν πρωτοπόρος μουσικός, από τα ιδρυτικά “στελέχη” του κινήματος hard bop, εν συντομία του παντρέματος της προπολεμικής be-bop jazz με το rhythm n’blues.Η εταιρεία τον συμβούλεψε να σταματήσει για λίγο τις ηχογραφήσεις και να ηρεμήσει, ω ναι υπήρχαν κάποτε εταιρείες που αγαπούσαν τους καλλιτέχνες τους.Ο Οράτιος αποφασίζει να κάνει ένα ταξιδάκι μέχρι την Βραζιλία…ε αυτό ήταν, μαγεύεται απο την samba και από την bossa nova κι όλα ξεκινούν από την αρχή.Ο ήχος ήθελε αλλαγή, το όραμα είχε βρει το μουσικό του όχημα αλλά υπήρχε και το δύσκολο μέρος της ιστορίας…έπρεπε να αλλαχθεί και το συγκρότημα.

Η μόνη ηχογράφηση που ικανοποιούσε τον Silver με το παρόν κουιντέτο ήταν το Lonely Woman κι έτσι το κράτησε, πλήρωσε τους μουσικούς, τους είπε ότι θα τους χρειαστεί κάποια άλλη φορά κι έψαξε για άλλη ομάδα, δε δυσκολεύτηκε βέβαια, τον εκτιμούσε όλος ο jazz κόσμος.Έχουμε και λέμε

Carmell Jones – τρομπέτα

Joe Henderson – τενόρο σαξόφωνο

Teddy Smith – μπάσσο

Roger Humphries – ντραμς

Ο Horace φυσικά στο πιάνο.

Οι ηχογραφήσεις ξεκινούν και η μαγεία απλώνεται στο στούντιο, απίστευτο δέσιμο, απόλυτη ελευθερία στα σόλα, ανταλλαγές απόψεων, τα πάντα πάνε κατ’ευχήν!!!!!! Μουσικά χρώματα απ’όλο τον κόσμο, το άρωμα ανατολής που βγάζει το Calcutta Cutie, τα λάτιν Que Pasa? και Song For My Father , μία εκπληκτική σύνθεση του Joe Henderson με τίτλο The Kicker…μην πολυλογούμε ένα απο τα σπουδαιότερα hard bop άλμπουμς ήταν γεγονός.

1965 δύο χρόνια αναμονής και καλλιτεχνικής κάθαρσης έφεραν στα δισκοπωλεία το SONG FOR MY FATHER. Το άλμπουμ που έλιωναν οι Steely Dan κι έγιναν συγκρότημα, ακούστε το Rikki Don’t Lose That Number και θα καταλάβετε. Οι Earth Wind And Fire και ο Stevie Wonder ομολόγησαν πως έχουν ψιλοκλέψει αποσπάσματα απο τα πνευστά του εν λόγω δίσκου σε τραγούδια τους.Ναι τέτοιας σημασίας δίσκος ήταν

Όσο για το εξώφυλλο, ο πατέρας του Horace o John Tavares Silver με το πουράκι του φωτογραφίζεται μπροστά στο φακό του μέγιστου Francis Wolff .

Ο λόγος που το SONG FOR MY FATHER φιλοξενήθηκε στο ΠΑΛΙΟ ΜΟΥ ΠΛΑΤΟ είναι γιατί χθες 18/6/2014 ο Horace Silver πήρε το πιάνο του και τράβηξε για το μεγάλο ταξίδι.

 

Read Full Post »

the_stooges

THE STOOGES : THE STOOGES (1969)

LABEL : ELEKTRA

Ένας περίεργος τύπος ονόματι James Newell Osterberg γυρίζει μέρα νύχτα στους δρόμους της περιοχής του Ann Arbor του Μίτσιγκαν με μιά έμμονη ιδέα στο μυαλό του…να φτιάξει ένα πρωτοποριακό blues συγκρότημα.Ο επίμονος αυτός έφηβος τα καταφέρνει τελικά δημιουργώντας πρώτα τους IGUANAS και κατόπιν τους PRIME MOVERS τα υπόλοιπα μέλη των οποίων δίνουν στον Ostergberg το παρατσούκλι Iggy λόγω του πρώτου του γκρουπ.Ο Iggy πάιζει ντραμς και τα πάει καλά με το συγκρότημα μεν αλλά κάτι λείπει απο το μουσικό του όραμα δε.Τα πράγματα παίρνουν τελικά το δρόμο τους όταν ο Iggy φτάνει στο Ντητρόιτ,εκεί γνωρίζει έναν κιθαρίστα που του κάνει εξαιρετική εντύπωση, το όνομα αυτού Ron Asheton, πάιζει στους Chosen Few ,”μέχρι τότε δεν είχα συναντήσει έναν μουσικό που να κουβαλάει αυθεντική βρωμιά και αρρώστια, ο Ron ήταν ο πρώτος” θα δηλώσει χρόνια αργότερα ο Iggy.Ο Ron έχει έναν αδελφό τον Scott που παίζει ντραμς μ’ένα στυλ που επίσης θα εντυπωσιάσει τον Iggy και η τετράδα θα κλείσει με τον μπασσίστα Dave Alexander με λίγα λόγια γεννιούνται οι Stooges. Όλα αυτά εν έτει 1967 και μετά απο μία συναυλία των φοβερών και τρομερών MC5 ο Iggy αποκτά κι επίθετο παρατσούκλι…Pop λόγω της ομοιότητας του με κάποιον ντόπιο που σύχναζε στα μπαράκια της περιοχής.Δεν έχουν μεγάλο κοινό αλλά όσοι τους παρακολουθούν μένουν με το στόμα ανοιχτό αφού μια αδύνατη φυσιογνωμία που θυμίζει κινούμενο σχέδιο τραγουδά μ’έναν εντελώς ακραίο τρόπο και χρησιμοποιεί οικιακές συσκευές (μπλέντερ και ηλεκτρικές σκούπες ανάμεσα σε άλλα) για να εμπλουτίσει τον ήδη σχεδόν avant-garde ήχο του συγκροτήματος, όχι οι Stooges δεν έπαιζαν blues αλλά σε τελική ανάλυση τι να την κάνεις μια ακόμα blues μπάντα.Πολλές συναυλίες τους τελειώνουν με άγριους καυγάδες αφου κάποιοι απο το κοινό δεν είναι προετοιμασμένοι για το είδος της μουσικής που θα ακούσουν και αντιδρούν άκομψα.  “Αυτό που θ’ακούσετε θα μοιάζει με γαμημένο αεροπλάνο που προσγειώνεται σε ένα γαμημένο δωμάτιο” φωνάζει ο Iggy και γίνεται ένας ηχητικός και όχι μόνο χαμός.

Με τους MC5 γίνονται φιλαράκια και μάλιστα στα περισσότερα κλαμπς που παίζουν μαζί οι αφίσες τους ονομάζουν Psychedelic Stooges γιατί κάποια ταυτότητα έπρεπε να έχει η μουσική τους.Οι ζωντανές εμφανίσεις του γκρουπ γίνονται ολοένα και πιο άγριες, ο Iggy κολλάει κομμάτια κρέατος στο κορμί του το οποίο συχνά χαρακώνει με ξυραφάκια ή γυαλί (ακούγεται βέβαια πως τις περισσότερες φορές το χαράκωμα ήταν τρυκ) και δείχνει και τα γεννητικά του όργανα στα εκστασιασμένα κορίτσια.Κανείς δεν θέλει να τους πάρει στη δισκογραφική του εταιρεία αν και έχουν μερικά ενδιαφέροντα τραγούδια όπως τα I WANNA BE YOUR DOG, NO FUN και 1969 τα οποία το κοινό υποδέχεται με ιδιαίτερο ενθουσιασμό. Τελικά η Elektra αποφασίζει να πάρει το ρίσκο και να τους εντάξει στο δυναμικό της ύστερα κι απο την παρότρυνση του John Cale που φαίνεται να τους πιστεύει πολύ ή τουλάχιστον αρκετά για να αποφασίσει να γίνει παραγωγός στο πρώτο τους άλμπουμ.Ωστόσο για να υπογράψουν συμβόλαιο θα έπρεπε να φέρουν περισσότερα τραγούδια απο τα 4 που είχαν….”έχουμε άλλα 5-6″ απαντά ο Iggy κάτω απο τα απορημένα βλέμματα των υπολοίπων.Ο θρύλος λέει λοιπόν πως το βράδυ πριν να μπουν στο στούντιο για τις ηχογραφήσεις έγραψαν άλλα τέσσερα τραγούδια.Ο Ron παίζει μερικά εκπληκτικά riffs και το funky wah wah που κάνει η κιθάρα του μαγεύει,η δε rhythm section που φτιάχνουν οι Alexander και Scott Asheton θυμίζει συχνά ένα πάντρεμα rockabilly και boogie blues…..ήταν ο δικός τους ήχος και ότι και να γράφουμε εμείς κανείς δεν έπαιζε σαν τους Stooges….σπάνια το ωμό ήταν και τόσο όμορφο.Το rock n’roll έμοιαζε κάπως απροετοίμαστο για να υποδεχθεί αυτούς τους αντιήρωες.

“So messed up I want you here
In my room I want you here
Now we’re gonna be face-to-face
And I’ll lay right down in my favorite place
And now I wanna be your dog
Now I wanna be your dog
Now I wanna be your dog
Well c’mon”

H τρέλα,η παράφορη σαρκική επιθυμία που χτυπάει κατευθείαν στο μυαλό, το άγριο σεξ, η ερωτική υποταγή…όλα αυτά μαζί με τον Iggy να εκληπαρεί και να διατάζει ταυτόχρονα...I Wanna Be Your Dog ένας απίστευτος κιθαριστικός ύμνος αλλά με τη βοήθεια και του Cale στο πιάνο, μια μεγαλειώδης στιγμή της ροκ μουσικής που αποστομώνει όσους επιμένουν να υποστηρίζουν πως το πανκ γεννήθηκε με τους Sex Pistols ,αυτό που τώρα ονομάζουμε εναλλακτικό ροκ πιθανότατα δε θα ήταν όπως το ξέρουμε αν οι Stooges δεν έγραφαν αυτό το διαμάντι.Ένας νέος 21 ετών κοροιδεύει την κουλτούρα των καιρών του παιδιαρίζοντας με τους στίχους κάτω απο κιθαριστικούς καλπασμούς,η στιχουργική “ανοησία” των πρώτων ροκ τραγουδιών γνωρίζει το σκοτεινό alter -ego της….1969.Όταν οι χορδές μπάσσου και κιθάρας χάνουν κάθε έλεγχο ή αν θέλετε αποφασίζουν να πάρουν τον έλεγχο τότε γράφονται συνήθως και τραγούδια – σύμβολα,ειδικά όταν αναφερόμαστε στη ροκ, όπερ και εγένετο… No Fun, μπορεί το “σκυλάκι” να ήταν ευφυέστατη σύνθεση αλλά το No Fun έκανε κάποιους να ανακαλύπτουν νέους χορούς, το κομμάτι δάγκωνε, άγχωνε και υποσχόταν ταυτόχρονα,ξεσήκωνε…μια μουσική επανάσταση γεννιόταν, οι Stones έγραφαν ακόμα σπουδαίους δίσκους αλλά κάποιοι πιτσιρικάδες ένοιωθαν πιο κοντά σε άτομα σαν τους Stooges που δεν κυκλοφορούσαν με λιμουζίνες ούτε με απίστευτα ωραίες γκόμενες, είχαν όμως τσαμπουκαλεμένες κιθάρες και μιλούσαν κατευθείαν στην καρδιά τους…”no fun my baby…no fun” ,οι κάθε είδους απορριφθέντες άκουγαν επιτέλους κάποιους να λένε τα πράγματα με το ονομά τους, η ουτοπία των hippies τελείωνε κι αυτό που άφηνε πίσω ήταν ένας φόβος για το άγνωστο.Η πλήξη παρέα με την αμφισβήτηση και με το μεσαίο δάκτυλο να υψώνεται κάπως ταλαιπωρημένο συνεχίζονται στο mid-tempo του Real Cool Time …. “Can I come over tonight?” απλά γιατί δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω..η κιθάρα περιφέρεται μπουχτισμένη χέρι με χέρι με τον ήρωα του τραγουδιού.Κάποιος κάτι θέλει αλλά κανείς δε μπορεί να τον βοηθήσει, τίποτα δε μοιάζει κατάλληλο για να σε βγάλει απο μια εφιαλτική γκρίζα ρουτίνα,έχεις ηττηθεί αλλά δε φοβάσαι να το παραδεχτείς, δε μουρμουρίζεις αισιόδοξες μαλακίες για να φτιάξεις τη δική σου ψευδαίσθηση αλλά δεν είναι και σωστό να συνηθίζεις τα σκατά…Not Right.

Βαριά και ασήκωτη η rhythm section του τελευταίου τραγουδιού του Little Doll..ένα blues με το μπάσσο να στηρίζεται σε δύο νότες και τα ντραμς να μοιάζουν σαν απο τελετή βουντού που φτάνει στην κορύφωση της…έχεις χαθεί αλλά λίγο σε νοιάζει μέχρι που το κιθαριστικό φινάλε θα σου θυμίσει γιατί αυτό το ρημάδι το άλμπουμ σου άλλαξε τη ζωή!!!Άφησα το χάος για το τέλος...We Will Fall δέκα και πλέον λεπτά Ελευσίνιο Μυστήριο, η εμπνευσή του, μια νύχτα που ο Iggy περίμενε τη Nico στο Chelsea Hotel..αν εκείνη πήγε ποτέ ή τι έγινε όταν πήγε κανείς δεν έμαθε ως τώρα, μείναμε μόνο με τα μουρμουρητά αγωνίας ενός ανθρώπου που περιμένει το αντικείμενο του πόθου του και με τη βοήθεια της μουσικής αρχίζει να παραληρεί, να προσεύχεται και να στοιχειώνεται, η βιόλα του Cale συμπληρώνει με τον καλύτερο αυτή την ανατριχήλα.“όταν αποφασίσω να βιάσω ένα τραγούδι το κάνω για τα καλά και το κάνω σε κάθε άλμπουμ μου,αυτός ήταν ο πρώτος μου βιασμός” δήλωσε για το τραγούδι ο Iggy.

Τι άλλο να γράψει κανείς γι’αυτό το άλμπουμ σταθμό?

Πωλήσεις? Θέσεις σε λίστες περιοδικών? Πόσα συγκροτήματα το έχουν στα 10 αγαπημένα τους…..τι νόημα έχει?

Δεν έχει πλάκα πια…No Fun το ακούς το ξανακούς και το λατρεύεις

Το συγκεκριμένο ντεμπούτο φιλοξενήθηκε στο ΠΑΛΙΟ ΜΟΥ ΠΛΑΤΟ  γιατί προχθές στις 15/3/2014 ο ντράμερ Scott Asheton μας άφησε σε ηλικία 64 ετών.Ο τρόπος που έπαιζε τα ντραμς  επηρέασε πάρα πολλούς μετέπειτα μουσικούς, δεν ήταν εκρηκτικός σαν τον Keith Moon, ή ψαγμένος σαν τον John Bonham αλλά ήταν από εκείνους που διατήρησαν την επαναστατικότητα και την εφηβική φρεσκάδα στο ροκ ήχο σε εποχές που η εν λόγω μουσική περνούσε τα δικά της υπαρξιακά προβλήματα!

Y.Γ….αν και δεν έχει καμία σημασία είναι μέσα στη λίστα με τα 10 αγαπημένα μου άλμπουμς, οπότε συγχωρέστε μου τον ενθουσιασμό

Read Full Post »

paul revere

Ο Eric Burdon είπε ένα μεγαλοπρεπέστατο “όχι” στους Barry Mann και Cynthia Weil όταν οι δύο τελευταίοι αποφάσισαν να δώσουν το τραγούδι Kicks στους Animals για να το ερμηνεύσουν.Η ψυχεδελική κουλτούρα των “ταξιδιών” του μυαλού είχε ξεκινήσει και ένα τραγούδι κατά της επίδρασης των παραισθησιογόνων έμοιαζε πολύ καθωσπρέπει για τον Eric.

1966 κι ενώ η χίππικη επανάσταση ήταν προ των Πυλών ένα ποπ συγκρότημα που άκουγε στο όνομα Paul Revere And The Raiders αποφασίζει να πάει κόντρα στο ρεύμα και να ηχογραφήσει αυτό το μάλλον συντηρητικό τραγούδι.“Το κοινό δεν ξέρει τι θέλει” είχε πει κάποτε ένας ραδιοφωνικός παραγωγός του BBC και στην περίπτωση του αμερικανικού κοινού της δεκαετίας του 60 είχε μάλλον δίκιο αφού σε μια εποχή που οι Beatles και οι Stones σάρωναν τα πάντα με την αντισυμβατικότητα τους το Kicks φτάνει στο Νο 1 του Καναδά και στο Νο 4 των ΗΠΑ.Έμοιαζε αταίριαστο με το πνεύμα των καιρών αλλά ήταν ένα πολύ καλό ποπ τραγούδι πέρα από τα όποια μηνύματα.

Ο Τerry Melcher εκτός από μοναχοπαίδι της Doris Day ήταν κι ένας παραγωγός που έβλεπε μπροστά, η συνεργασία του με τους Byrds και τους Beach Boys το πιστοποιούσαν,ακούγοντας λοιπόν το We Gotta Get Out Of This Place που είχαν τραγουδήσει οι Animals και ήταν κι αυτό δημιουργία των Mann-Weil προσπαθούσε να πείσει το συνθετικό δίδυμο να γράψει και τραγούδια για τους Paul Revere And The Raiders αλλά το γκρουπ δεν αποτελούσε την πρώτη επιλογή του διδύμου, έπρεπε να αρνηθεί ο Burdon για να ξεκινήσει η συνεργασία.

Ο Melcher είχε ήδη αρχίσει να κάνει γνωστούς και αγαπητούς τους Paul Revere And The Raiders  χάρη σε ένα τηλεοπτικό σόου αλλά κυρίως χάρη σ’ένα πολύ καλό άλμπουμ του 1966 το Just Like Us που ήταν και το τέταρτο κατά σειρά του συγκροτήματος.Οι ραδιοσταθμοί και τα μουσικά περιοδικά αρχίζουν να δίνουν λίγη σημασία παραπάνω σε αυτά τα παιδιά.Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί το Midnight Ride που περιείχε και το Kicks αλλά για πρώτη φορά εκτός από τον Paul Revere και τον Mark Lindsay τραγούδια γράφουν και τα άλλα μέλη .Το Kicks ήταν η μεγαλύτερη μέχρι εκείνη τη στιγμή επιτυχία του συγκροτήματος αλλά από κάποιους το Midnight Ride δεν θεωρήθηκε άξιος διάδοχος του Just Like Us και φάνταζε πολύ ελαφρύ για μια νεολαία που έψαχνε την αλλαγή στα μουσικά δρώμενα, ωστόσο ήταν άλμπουμ σταθμός από μία άποψη γιατί από αυτό το σημείο και μετά το συγκρότημα παρόλο που υπέστη πολλές αλλαγές  θα ηχογραφούσε πολύ καλές δουλειές όπως τα Revolution (1967) , Hard And Heavy (1969) και φυσικά το Indian Reservation (1971) ενώ θα συναγωνιζόταν σε πωλήσεις πολύ μεγάλα ονόματα.

Κι όλα αυτά χάρη στο Kicks στο οποίο ο  Mark Lindsay γινόταν όσο πιο r n’b μπορούσε ενώ με την βοήθεια του οργάνου και της κιθάρας ο ήχος ήταν όμοιος με αυτόν των Yardbirds και των Animals.Όχι οι Paul Revere And The Raiders δεν έφτασαν το επίπεδο των γκρουπς της άλλης πλευράς του Ατλαντικού στα οποία ήθελαν και να μοιάσουν αλλά ήταν αν μη τι άλλο αξιοπρεπέστατοι και συνέβαλαν σημαντικά στην εικόνα της ποπ εκείνης της εποχής που μας στοιχειώνει ακόμα.

Ο λόγος που το Kicks και οι  Paul Revere And The Raiders φιλοξενήθηκαν στο ΠΑΛΙΟ ΜΟΥ ΠΛΑΤΟ είναι γιατί σαν σήμερα το 1938 στο Harvard της Nebraska o Paul Revere έβγαλε τις πρώτες ποπ κραυγές του

Read Full Post »

Older Posts »