Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘ΣΣΣΣΤ..ΑΡΧΙΖΕΙ’ Category

elle-258494210-large

 

ΕΚΕΙΝΗ (ELLE) – 2016

 

Σκηνοθεσία : Πολ Βερχόφεν

 

Πρωταγωνιστούν : Ιζαμπέλ Ιπέρ, Λοράν Λαφίτ, Ανν Κονσινί, Σαρλ Μπερλίν

 

Η Μισέλ Λεμπλάν, μια γυναίκα 50 ετών, πολύ πετυχημένη επαγγελματίας που ζει μόνη, δέχεται την επίθεση ενός αγνώστου ο οποίος την βιάζει. Εκείνη προσπαθεί να αντιμετωπίσει το γεγονός όσο πιο ψύχραιμα μπορεί όμως τα πράγματα περιπλέκονται όχι μόνο για την ίδια αλλά και για το περιβάλλον της.

 

Η αλήθεια είναι πως ο Πολ Βερχόφεν έπρεπε μάλλον να ξαναγυρίσει στην Ευρώπη για να βρεί τη φόρμα του, το Χόλλυγουντ είχε αρχίσει να τον κουράζει και να κουράζει και ο ίδιος με τις επιλογές του.Με το ΕΚΕΙΝΗ δοκιμάζει πάλι τις ικανότητές του στο καθαρόαιμο ψυχολογικό θρίλερ και μακρυά από αμερικανικές ευκολίες. Από πολύ νωρίς ο θεατής έχει μπεί σε ένα νοσηρό σύμπαν που δυσκολεύεται να καταλάβει. Σκηνοθέτης, πρωταγωνίστρια και σεναριογράφοι τον προσκαλούν κι εκείνος ακολουθεί σαν υπνωτισμένος. Η Μισέλ μοιάζει δυνατή και ψύχραιμη αλλά κάτι στο βλέμμα της προειδοποιεί, σχεδόν τρομάζει. Είναι το αφεντικό σε μία εταιρεία που βγάζει στην αγορά υπερβολικά βίαια βιντεοπαιχνίδια. Το γεγονός πως μια γυναίκα που μόλις έχει δεχθεί άγρια σεξουαλική επίθεση παρακολουθεί το ντέμο ενός παιχνιδιού με τον βιασμό και την  δολοφονία μιας γυναίκας από ένα τρομακτικό πλάσμα και δείχνει να απογοητεύεται από το “φτωχό” αποτέλεσμα αρχίζει να φέρνει τις πρώτες ανατριχίλες.

 

Η Μισέλ ζει μέσα σε έναν παράλογο, άρρωστο και βίαιο κόσμο. Εύκολο σεξ, σχέσεις του ξενοδοχείου για λίγες εβδομάδες, ανασφαλείς και νευρωτικοί συνεργάτες, οικογένεια χωρίς γερά θεμέλια, βία μέσω παιχνιδιών που πρέπει να γίνει ακόμα πιο φριχτή ώστε η εταιρεία να συνεχίσει να έχει μεγάλα κέρδη.Αναρωτιέται κανείς αν τελικά η Μισέλ πριν βιαστεί σωματικά έχει βιαστεί πρώτα ψυχολογικά κι έχει αποκτήσει κάποιες -ακατανόητες για τον μέσο θεατή- άμυνες. Προβληματιζόμαστε μήπως όλοι μας ίσως να βιαζόμαστε από διάφορες καταστάσεις στην καθημερινή μας ζωή, ο βιασμός στον οποίο εστιάζει η κάμερα του Ολλανδού είναι κυρίως ψυχολογικός! Αρκετοί από εμάς έρχονται καθημερινά σε επαφή, με ανυπόφορους συνεργάτες στο χώρο εργασίας, με γείτονεςς που αντιπαθούμε και μας αντιπαθούν, με μέλη της οικογένειας μας  που δεν έχουμε τίποτα κοινό  εκτός από το αίμα. Σίγουρα το φιλμ αναφέρεται σε ακραίες (?) καταστάσεις αλλά χωρίς τέτοιες δεν μπορεί να χτιστεί ένα καλό ψυχολογικό θρίλερ και το ΕΚΕΙΝΗ είναι ένα δείγμα σκηνοθετικής, σεναριακής και ερμηνευτικής μαεστρίας όσον αφορά το συγκεκριμένο είδος σινεμά.

 

Το σενάριο, γραμμένο από τους Νταβίντ Μπιρκ και Φιλίπ Ντιζάν (βασισμένο στο μυθιστόρημα του δεύτερου) έχει πλάσει χαρακτήρες απόλυτα πειστικούς, άκρως ενδιαφέροντες και πολύ αινιγματικούς μέσα από την καθημερινότητά τους. Δεν είναι μόνο η Μισέλ αυτή που μας καθηλώνει, όλοι οι άνθρωποι με τους οποίους έρχεται σε επαφή έχουν το δικό τους σημαντικό κομμάτι στη ταινία.Κάποιοι από αυτούς υπήρξαν θύτες και θύματα, και τελικά αυτό είναι το δύσκολο παζλ που απλώνει στην οθόνη ο Βερχόφεν, ποιός είναι ο θύτης και ποιό το θύμα, πόσο δυνατή είναι η επιθυμία του θύματος να γίνει θύτης έτσι ώστε να πάρει την δική του έστω και άτυπη εκδίκηση, θέλει ένας θύτης να γίνει κι αυτός θύμα έτσι ώστε να “συγχωρεθεί” για τις δικές του αμαρτίες;

 

Η ταινία είναι ένα συνεχές μπαράζ αποκαλύψεων, σκοτεινών επιθυμιών, και μυστικών που όμως δεν δίνονται με καταιγιστικό ρυθμό κι αυτό γιατί ο ρεαλισμός κρατά τα ηνία. Συναντούμε τον Χίτσκοκ, τον Πολάνσκι και τον Χάϊνεκε αλλά υποκλινόμαστε στον Βερχόφεν γιατί ξαναέδωσε αξία σε ένα είδος κινηματογράφου που δεν περνούσε και την καλύτερη εποχή του. Χάρη στην αφήγηση του σκηνοθέτη γινόμαστε μέρος της ζωής της Μισέλ, αιχμαλωτιζόμαστε μαζί της σε έναν γκρίζο λαβύρινθο υγρό από αίμα αλλά κυρίως από ιδρώτα , κι εδώ γίνεται  αναφορά στη καταπληκτική φωτογραφία του Στεφάν Φοντέν (που υπήρξε και συνεργάτης του Τζάρμους).

 

Μαγική ερμηνεία από την Ιζαμπέλ Ιπέρ, αλλά αυτό που μας μένει είναι πως η Μισέλ της θα αποτελέσει μία από τις αξέχαστες ηρωίδες όχι μόνο του ευρωπαϊκού αλλά και του παγκόσμιου ψυχολογικού θρίλερ και το αξιοθαύμαστο είναι πως αυτό το καταφέρνει μέσα από ένα άκρως “ψύχραιμο” και “κυρίαρχο” πρόσωπο.

 

Μία από τις καλύτερες ταινίες για τη χρονιά που μας αφήνει, βραβείο Διεθνούς Σινεφίλ Κοινότητας στις Κάννες για πρωταγωνίστρια και σκηνοθέτη καθώς και άλλες έξι υποψηφιότητες

 

 

Read Full Post »

gui_lai

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ (GUI LAI) – 2014

Σκηνοθεσία : Ζανγκ Γιμού

Πρωταγωνιστούν : Γκονγκ Λι, Τσεν Νταομινγκ, Ζανγκ Χουιβέν

 

Ο Λου είναι για πολλά χρόνια πολιτικός κρατούμενος στην Κίνα του Μάο, καταφέρνει να δραπετεύσει και προσπαθεί να συναντήσει την γυναίκα του την Γιου και την κόρη του την Ντάνταν. Συλλαμβάνεται και πάλι όμως και όταν αποφυλακίζεται και επιστρέφει στο σπίτι του ανακαλύπτει πως η γυναίκα του δεν τον αναγνωρίζει.

Ένας ικανότατος σκηνοθέτης τόσο στις επικές και εντυπωσιακές υπερπαραγωγές (ΗΡΩΑΣ, ΙΠΤΑΜΕΝΑ ΣΤΙΛΕΤΑ, Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΥ ΛΟΥΛΟΥΔΙΟΥ), όσο και στις βαθειά ανθρώπινες και συγκινητικές ιστορίες (ΣΗΚΩΣΕ ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΦΑΝΑΡΙΑ, Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ) καταφέρνει να πετύχει σε αυτό στο οποίο πάρα πολύ συνάδελφοί του αποτυγχάνουν επειδή χρησιμοποιούν εύκολες μελό μανιέρες με απώτερο σκοπό την “βιομηχανοποιημένη” συγκίνηση, τα εισιτήρια και γιατί όχι μια υποψηφιότητα στα όσκαρς.Ο Γιμού έχει αποδείξει ότι μπορεί να κάνει τα πάντα αν θέλει αρκεί να τον αγγίζει μια ιστορία,έχει όμως και το χάρισμα να μεταφέρει αυτό το “άγγιγμα” και στον θεατή. Παρόλο που το φιλμ τοποθετείται χρονικά στην εποχή του Μάο, τα κοστούμια και τα σκηνικά ελάχιστο ρόλο παίζουν ή δε δίνουν χρόνο στο θεατή για να τα παρατηρήσει.Οι κοινωνικές και ιστορικές αναφορές είναι ελάχιστες γιατί αυτό που ενδιαφέρει τον δημιουργό, και εμάς σε τελική ανάλυση, είναι οι σχέσεις των ηρώων.

Η αγάπη, η αφοσίωση, η αξιοπρέπεια, η προδοσία, η ιδεολογία, η τρυφερότητα, η επιμονή, όλα αυτά αποτελούν τον άξονα γύρω από τον οποίον περιστρέφεται αυτός ο κινηματογραφικός πλανήτης του Γιμού που στην ουσία είναι το σπίτι στο οποίο μένει η Γιου.Ο ρυθμός είναι αργός και κάποιες σκηνές ή κάποιοι διάλογοι επαναλαμβάνονται, πως μπορεί να κινηματογραφηθεί όμως διαφορετικά ένας συναισθηματικά ακρωτηριασμένος άνθρωπος που η μνήμη του τον έχει εγκαταλείψει; Πως μπορεί διαφορετικά να αποτυπωθεί στην οθόνη και στη ψυχή μας ο δύσκολος αγώνας ενός άντρα που παλεύει για να ξαναδώσει πίσω τις αναμνήσεις στην γυναίκα που αγαπά. Ο Λου μέσα από την μνήμη της γυναίκας του ζητάει τη ζωή του, τον εαυτό του,αν δεν τον αναγνωρίζει η Γιου εκείνος είναι σα να μην υπάρχει γιατί όταν φυλακίστηκε η κόρη του ήταν μωρό.

Έχω ξαναγράψει στο παρελθόν πως ο καλός σκηνοθέτης συγκινεί με απλές εκφράσεις προσώπου και με απλά όσο και αληθινά λόγια, γιατί στην απλότητα βρίσκεται και το αληθινό συναίσθημα.Ο Γιμού αποδεικνύεται για άλλη μια φορά μάστορας στο είδος,ο Τσεν Νταομινγκ μας χαρίζει έναν εξαιρετικό Λου συχνά μόνο με τα μάτια του και η Γιου της Γκονγκ Λι με τη σιωπή της η με την απορρημένη της έκφραση τσακίζει κόκκαλα! Η Ντάνταν είναι η γενιά που προσπαθεί να καταλάβει τι γίνεται γύρω της, προσπαθεί να ξεμπερδέψει τα ιδανικά και τα “πιστεύω” που έχουν μπλέξει στα γρανάζια του κομματικού μηχανισμού και μιας εξουσίας που χάνει τον αρχικό προσανατολισμό της.Το φιλμ δεν χτυπάει τον Μαοϊσμό, θα το αδικήσουμε αν μείνουμε εκεί,χτυπάει το ψυχρό πρόσωπο κάθε εξουσίας.

Η εικόνα του καθήκοντος απέναντι  στην εξουσία είναι ήδη θολή και θολώνει ακόμα περισσότερο όταν έρχεται να προστεθεί σ’αυτήν η λαχτάρα για να ξαναβρεθεί κάποιος μαζί με τους ανθρώπους που αγαπά.Ο Γιμού δεν παριστάνει ούτε τον ηθικολόγο, ούτε τον φιλόσοφο, εντυπωσιάστηκε από την δύναμη που βρήκε στις σελίδες του βιβλίου της Τζελινγκ Γιαν και αποφάσισε  αυτή τη δύναμη να την βγάλει σε εικόνες,το κατάφερε και με το παραπάνω.Ο θεατής με αίμα στις φλέβες του δεν κουράζεται με τον -κάποιες στιγμές- αργό ρυθμό αφήγησης όπως δεν κουράζεται και ο Λου να προσπαθεί να πάρει πίσω την οικογένεια και τη ζωή του.

 

 

 

Read Full Post »

share

 

Café Society (2016)

Σκηνοθεσία : Γούντυ Άλλεν

Πρωταγωνιστούν : Τζέσσυ Άϊζενμπεργκ, Κρίστεν Στιούαρτ, Στηβ Καρέλλ, Τζίνυ Μπερλίν

Ο νεαρός Μπόμπυ αφήνει τη γενέτειρα του τη Ν.Υόρκη για να να συναντήσει τον πετυχημένο ατζέντη θείο του και να κυνηγήσει το όνειρό του στο λαμπερό Χόλλυγουντ της δεκαετίας του 30. Αρχικά ξεκινά να κάνει το παιδί για όλες τις δουλειές αλλά τα πράγματα θα γίνουν περίπλοκα όταν θα ερωτευτεί την Βόνι, τη γραμματέα του θείου του.

Ξανά κάποιες εμμονές του Γούντυ Άλλεν; Σίγουρα, ο νεαρός πρέπει να είναι συνεσταλμένος, Εβραίος, να μην έχει κατασταλάξει στο τι ακριβώς θέλει από τη ζωή, ενώ η ηρωϊδα πρέπει να είναι μπερδεμένη, ερωτικά ανασφαλής με διλήμματα. Λειτουργούν εις βάρος της ταινίας; Καθόλου, αφού δεν έχουμε τον πρωταγωνιστή ο οποίος κατά βάθος έχει συγγραφικό ταλέντο, ούτε την πρωταγωνίστρια που πρέπει να παίρνει κάποιο χαπάκι για να καταπολεμήσει την αϋπνία ή τις ημικρανίες της.

Όπως και στον ΝΕΥΡΙΚΟ ΕΡΑΣΤΗ ο Γούντυ Άλλεν παίζει ανάμεσα σε δύο πόλεις και σε δύο διαφορετικές κουλτούρες και φιλοσοφίες ζωής, Νέα Υόρκη και Χόλλυγουντ (στο Νεύρικο Εραστή είχαμε να κάνουμε με το Λος Άντζελες αλλά στην ουσία η αναφορά ήταν γύρω από τη βιομηχανία θεάματος και εκεί).Εδώ όμως οι Νεοϋορκέζοι δεν είναι νευρωτικοί και παγιδευμένοι στο σύγχρονο τρόπο ζωής, δεν πέφτουν “θύματα” του παλιού καλού δηλητηριώδους χιούμορ του Γούντυ. Επίσης δεν έχουμε την εικόνα “αρρωστημένων νάρκισσων” σταρ που φέρονται άθλια στους γύρω τους και παίζουν πινγκ-πονγκ με τους δαίμονές τους. Η σατιρική ματιά του σκηνοθέτη πάνω στο Χόλλυγουντ εκείνης της εποχής δεν είναι διεισδυτική, το χιούμορ είναι μάλλον “ακίνδυνο” ενώ τα πισωμαχαιρώματα και οι λυκοφιλίες προσπερνούνται συνειδητά. Ο Γούντυ Άλλεν θέλησε να κάνει μια ερωτική κομεντί και να δώσει μεγάλο βάρος σε δύο τομείς, στα χρώματα και στη φωτογραφία. Στο δεύτερο κομμάτι βέβαια είχαμε δει θαύματα στο παρελθόν, ποιός μπορεί να ξεχάσει το Μανχάτταν ή το Μεσάνυχτα Στο Παρίσι; Αλλά εδώ η μαγεία έχει λάμψη ενώ τα έντονα χρώματα αιχμαλωτίζουν, ακόμα και οι “τρύπες” ή τα “καταγώγια”, όπως ονομάζουν οι δύο κεντρικοί ήρωες τα στέκια τους- έχουν έντονο χρώμα και φως! Θυμηθείτε το φωτισμό και τα χρώματα που είχαν τα τζαζ κλαμπς στο Bird του Clint Eastwood και κάντε τη σύγκριση με τα μικρά κλαμπ του Cafe Society.

Η ταινία δεν βγάζει νοσταλγία και δεν είναι αγιογραφία μιας εποχής, βγάζει όμως ξενοιασιά, ανεμελιά, διάθεση για όνειρο και έρωτα. Η απεικόνιση του σκηνοθέτη μοιάζει αρκετά με αυτή της πέννας του Σκοτ Φιτζτζέραλντ (έτσι προφέρεται κανονικά), ο πόλεμος ήταν ακόμα μακρυά, ο κόσμος ήταν αισιόδοξος και το Χολλυγουντιανό σινεμά ξεκινούσε τη λαμπρή πορεία του. Υπεύθυνος γι’αυτή την εξαιρετική φωτογραφία ο Βιττόριο Στοράρο ο οποίος μας έχει καταπλήξει με τη δουλειά του στα ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΡΑ, Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ, ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΑΝΓΚΟ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ και ΝΤΙΚ ΤΡΕΪΣΥ.Το δεύτερο κομμάτι, αυτό των χρωμάτων, φέρνει στη μνήμη την εικαστική φιλοσοφία ταινιών της έγχρωμης περιόδου του Λουκίνο Βισκόντι. Αυτή τη φορά ο δημιουργός δεν τσιγκουνεύεται ούτε σε κομπάρσους αφού έχει πάρα πολλά χρόνια να χρησιμοποιήσει τόσους πολλούς αλλά ούτε και σε σκηνικά-κοστούμια.Η αναπαράσταση της εποχής δεν έχει το παραμικρό ίχνος προχειρότητας.

Στη συγκεκριμένη ταινία το γνωστό Γουντυαλλενικό σινεμά κάνει τις παρακάμψεις του- και κατά τη γνώμη μου καλώς έπραξε- γιατί ναι μεν στα 81 του ο σκηνοθέτης είναι μάλλον δύσκολο να μας αφήσει άφωνους αλλά μπορεί να μας κάνει να συζητάμε γι’αυτόν χωρίς κατ’ανάγκη να χρησιμοποιεί “πετυχημένες” συνταγές. Π.χ η Εβραϊκή οικογένεια στο Café Society θα εισπράξει τη σάτιρα της (είπαμε οι εμμονές δεν λείπουν) αλλά δεν έχουμε να κάνουμε με χαρακτήρες καρικατούρες που θα μας λιώσουν στο γέλιο, έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους καθημερινούς που βγάζουν…χαμόγελο! Οι σκηνές με τους γκάνγκστερς θυμίζουν λίγο Σκορσεζικό κινηματογράφο αλλά στην ουσία είναι κλείσιμο ματιού παρά αντιγραφή.

Σκηνοθετικά ο άνθρωπός μας τα πάει περίφημα, ο ρυθμός τρέχει και η αφήγηση κρατάει το ενδιαφέρον, όσο  για τις ερμηνείες, η μερίδα του λέοντος ανήκει στους δεύτερους ρόλους, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι απολαυστικοί.Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι δε μας τα λέει πολύ καλά-αν και η Στιούαρτ έχει τις στιγμές της, ο Άϊζενμπεργκ  ενώ δεν προσπαθεί να μιμηθεί τον νεώτερο Γούντυ Άλλεν υπάρχουν στιγμές που νομίζεις ότι τον πνίγει η γραβάτα ή τον στενεύουν τα παπούτσια.Το σενάριο καλογραμμένο δεν το παρακάνει αλλά και δεν εισχωρεί και σε μεγάλα βάθη.

Συνοψίζοντας καταλήγω στο ότι το Café Society είναι ίσως η καλύτερη ταινία του Γούντυ Άλλεν από το Μεσάνυχτα Στο Παρίσι και μετά (έστω δίπλα στο Από Τη Ρώμη Με Αγάπη) κι αυτό γιατί είναι ένα φιλμ που το κλισέ “βλέπεται ευχάριστα” του ταιριάζει απόλυτα.

Καλή Διασκέδαση

Read Full Post »

ad0145173c00f7fe99af7442fbe6a818_M

 

ΧΑΙΡΕ ΚΑΙΣΑΡ ( HAIL CEASAR !)

Σκηνοθεσία : Τζόελ & Ήθαν Κοέν

Πρωταγωνιστούν : Τζός Μπρόλιν, Τζώρτζ Κλούνεη, Τίλντα Σουίντον, Σκάρλετ Γιόχανσον, Τσάνινγκ Τέητουμ.

Μεγάλος σταρ του Χόλλυγουντ και πρωταγωνιστής μιας υπερπαραγωγής που δεν έχει ακόμα ολοκληρώθει,πέφτει θύμα απαγωγής.Διευθυντικό στέλεχος των κινηματογραφικών στούντιος στα οποία γυρίζεται η εν λόγω υπερπαραγωγή αναλαμβάνει να βρει τη λύση ενώ παράλληλα τα πάντα πρέπει να περάσουν από τα χέρια του.

Η πρώτη έκπληξη στο ΧΑΙΡΕ ΚΑΙΣΑΡ είναι ο φρενήρης ρυθμός.Δε θυμάμαι καμία ταινία των τρομερών αδελφών να “τρέχει” τόσο γρήγορα.Ώρες ώρες σου έρχεται στο μυαλό το ανεπανάληπτο THE SILENT MOVIE του Μέλ Μπρούκς.Η ξενάγηση στα διάφορα πλατό,οι γνωριμία με τους εκκεντρικούς και συχνά…ατάλαντους σταρ,η νοοτροπία του Χόλλυγουντ της δεκαετίας του 50, τα πρώτα βήματα της τηλεόρασης και οι «Ευρωπαίοι» δημιουργοί που βρίσκουν στη Καλιφόρνια τη δική τους γη της επαγγελίας είναι μερικά από τα σημαντικά κομμάτια αυτού του νέου σινεπάζλ.

Φυσικά δεν λείπουν οι ασυνήθιστοι χαρακτήρες με το παράξενο χιούμορ(που πια έχουν γίνει συνηθισμένοι στο Κοενικό σύμπαν) ,δε λείπουν οι σεναριακές τρέλες και ανατροπές που είναι σήμα κατατεθέν των δημιουργών αλλά εδώ υπάρχει και μία επιθετική σάτιρα που σχεδόν δεν αφήνει τίποτα όρθιο.Κι όταν λέμε τίποτα εννοούμε ότι στα νύχια της πέφτουν από τον Μακαρθισμό και τα ανώδυνα γουέστερνς και μιούζικαλς μέχρι μια θεοκρατική ελίτ που καλείται να εγκρίνει σενάρια.Οι Κοέν είναι διαφορετικοί αλλά είναι πάντα σε φόρμα.

Με τέσσερεις λέξεις θα μπορούσες να χαρακτηρίσεις το φιλμ σαν “σινεμά μέσα στο σινεμά”.Αφου ακόμα και η αντικομμουνιστική προπαγάνδα της εποχής πλασσάρεται πάρα πολύ έξυπνα αλλά είναι αδύνατον να γράψω κάτι περισσότερο χωρίς τον κίνδυνο να αποκαλύψω.Διάσημοι ηθοποιοί σε ολιγόλεπτες εμφανίσεις που στην ουσία αποτελούν σατιρικές αναφορές σε μεγάλες φίρμες της εποχής. Η Σκάρλετ Γιόχανσον π.χ είναι μια μαύρη παρωδία της Έστερ Γουίλλιαμς, ο Τζώρτζ Κλούνεϋ κάτι μεταξύ Έρρολ Φλυνν και Βικτορ Ματσιούρ στο πιο αμόρφωτο,ενώ υπάρχουν αναφορές στην Κάρμεν Μιράντα στον Τομ Μιξ και στον Τζιν Κέλλυ.

Θα τολμούσα να πω πως σε ορισμένες στιγμές οι Κοέν μοιάζουν να έχουν “συμβουλευτεί” τον Γουες Άντερσον όσον αφορά την αφηγηματική ταχύτητα και το διάσημο καστ,αλλά όπως είπαμε και στην αρχή τα δύο αδέλφια θέλησαν να κάνουν ένα είδος διαλείμματος.Το Χαίρε Καίσαρ δεν είναι η καλύτερη στιγμή των σκηνοθετών αλλά είναι σίγουρα μία ταινία που σε διασκεδάζει ειδικά αν έχεις δει πολύ σινεμά κι αν δεν έχεις πρόβλημα με τις απομυθοποιήσεις.Πολύ έξυπνη και η ιδέα του αφηγητή με το σοβαρό ύφος που συναντούσαμε στις υπερπαραγωγές εκείνης της εποχής.

Αποφύγετε τις συγκρίσεις με παλαιότερες δουλειές τους,αν είναι έυκολο,και πείτε ότι μαθαίνετε τώρα τους Κοέν,θα απολαύσετε πολύ πιο εύκολα το δίωρό σας.

 

 

Read Full Post »

poster

ΔΕΣΜΟΙ ΑΙΜΑΤΟΣ (RAMS/HRUTAR) – 2015

Σκηνοθεσία : Γκρίμουρ Χακόναρσον

Πρωταγωνιστούν: Σίγκουρντουρ Σιγκούργιονσον, Θίοντορ Γιούλιουσον

Δύο αδέλφια κτηνοτρόφοι που έχουν να μιλήσουν μεταξύ τους σαράντα χρόνια,μια αρρώστια που εξοντώνει τα κοπάδια,τόπος δράσης η Ισλανδία.

Αν συγκινηθήκατε με το THE STRAIGHT STORY του Νταίηβιντ Λίντς όπου η απλή ιστορία ενός γεροντάκου που διασχίζει μεγάλη απόσταση με αγροτικό όχημα για να επισκεφθεί τον άρρωστο αδελφό του κατάφερε να ριζώσει μέσα μας σαν ένα από τα ωραιότερα road movies που έχουμε δει τότε οι ΔΕΣΜΟΙ ΑΙΜΑΤΟΣ θα σας κάνουν ακόμα μεγαλύτερη “ζημιά”.Έχω ξαναγράψει ότι μπορείς να κάνεις μεγάλη ταινία με τα πιο απλά πράγματα.Ένα αχανές τοπίο,συχνά απειλητικό,ηθοποιούς που μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού,μινιμαλιστική μουσική και ένα σενάριο που έχει δημιουργήσει πιστευτούς χαρακτήρες με διαλόγους απόλυτα ρεαλιστικούς που με έναν πολύ έντεχνο τρόπο εισβάλλουν μέσα σου όπως ο ιός που μολύνει τα ζώα των δύο βασικών ηρώων μόνο που ο θεατής “μολύνεται” με ανθρωπιά και συγκίνηση

Μπορεί όλα αυτά που διαβάζετε να σας φαίνονται υπερβολικά,μπορεί και να είναι κιόλας απλώς ήθελα να γράψω γι’αυτό το φίλμ όσο αισθάνομαι ακόμα τις παρενέργειές του.Οι ΔΕΣΜΟΙ ΑΙΜΑΤΟΣ είναι μια ταινία γεμάτη ανθρωπιά γιατί ξέρει να σε μεταφέρει πάρα πολύ εύκολα στον τόπο και στις ψυχές των ηρώων της,η εικόνα του τοπίου στην Ισλανδία κάνει μόνο τη μισή δουλειά, ο σκηνοθέτης έχει ανοίξει με το τρόπο του μια μυστική πόρτα κι έτσι πριν καλά καλά το καταλάβεις έχεις βρεθεί να είσαι μέρος της ταινίας.

Άνθρωποι και ζώα δεν ξεχωρίζουν γιατί οι μοίρες τους έχουν δεθεί.Είναι μέρη του ίδιου συνόλου,μιας κτηνοτροφικής κοινωνίας απομονωμένης που παλεύει να επιβιώσει κόντρα σε θεούς και δαίμονες. Το φιλμ έχει συχνά και ένα ύφος ντοκιμαντερ,απαραίτητο για να μας γνωρίσει καλύτερα τη ζωή των ηρώων και τις δυσκολίες της που είναι πάρα πολλές.Κανένας δε μιλάει πολύ αλλά όταν ανοίξει το στόμα του με λίγες λέξεις έχει πει τα πάντα,σαν τι θα μπορούσαν άλλωστε να πουν οι άνθρωποι που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν μακρυά από τον πολιτισμό και όλα περιστρέφονται γύρω από τα κοπάδια τους; Το μαύρο χιούμορ επίσης δε λείπει και είναι και σε σωστές δόσεις ώστε να αποτελεί ένα από τα πλεονεκτήματα της ταινίας.

Διάβασα κάπου πως η ταινία κυλάει αργά,δε θα συμφωνήσω ή κι αν ακόμα υποθέσουμε πως η όποια αφήγηση παίρνει το χρόνο της η συναισθηματική ένταση στα πρόσωπα και στις κινήσεις δεν σε αφήνει να ησυχάσεις και τελικά ποιός είπε ότι το αργό πάντα κουράζει;Μπορεί αλήθεια κάποιος με αίμα στις φλέβες του να πλήξει παρακολουθώντας έναν σκληρό αγώνα επιβίωσης; Δυο ηλικιωμένοι και μοναχικοί άνθρωποι βλέπουν τη ζωή τους να τελειώνει όχι επειδή τα χρόνια έχουν περάσει,αυτό δε φαίνεται να τους απασχολεί,τη βλέπουν να τελειώνει επειδή χάνουν τα ζώα τους και βλέπουν πως αυτό δεν ενδιαφέρει τον υπόλοιπο κόσμο ο οποίος αντιμετωπίζει την κτηνοτροφία σαν ένα επάγγελμα για πρωτόγονους και υπανάπτυκτους.

Μπορεί κάποιοι να ισχυριστούν πως πρόκειται για μια “ειδική” ταινία,ούτε και αυτό συμβαίνει, η μοναξιά,η ανασφάλεια,η καθημερινή μάχη δεν κατηγοριοποιούνται και ο τρόπος που έχουν βγει όλα τα παραπάνω στο πανί έχει γίνει με αριστοτεχνικό τρόπο από έναν σκηνοθέτη που εκμεταλλεύεται θαυμάσια το φυσικό χώρο,τον φωτισμό και τα πρόσωπα.Ερμηνείες απλές και υπέροχες,το ΔΕΣΜΟΙ ΑΙΜΑΤΟΣ είναι μια ταινία για την οποία μπορείς να γράψεις δυο παραγράφους που να περιλαμβάνουν τα πάντα ή μπορείς να γράφεις για ώρες κι ακόμα να μην έχεις τελειώσει.Όλα είναι θέμα γούστου- δε θα διαφωνήσω,την άποψη μου γράφω κι εγώ και για να μην ταλαιπωρώ άλλο κλείνω εδώ επιμένοντας πως πρόκειται για ένα αληθινό έργο τέχνης το οποίο μας θυμίζει την τρομακτική δύναμη που έχει ορισμένες φορές ο κινηματογράφος να μας ταρακουνά και να μας ξυπνά συναισθήματα με τα οποία ίσως και να μην είχαμε ξεμπερδέψει τόσο εύκολα όσο νομίζαμε, όπως περίπου τα δύο αδέλφια του φιλμ.

Read Full Post »

gefurakataskopwn-afisa

Η ΓΕΦΥΡΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΚΟΠΩΝ (BRIDGE OF SPIES) -2015

Σκηνοθεσία: Στήβεν Σπίλμπεργκ

Πρωταγωνιστούν: Τομ Χανκς, Μάρκ Ράϊλανς, Σεμπάστιαν Κοχ, Έϊμυ Ράϊαν

 

Ένας πολύ πετυχημένος δικηγόρος στον τομέα των ασφαλιστικών υποθέσεων ο Τζέϊμς Ντόνοβαν αναλαμβάνει την υπεράσπιση ενός Σοβιετικού κατασκόπου. Ο Ντόνοβαν όμως σύντομα θα χρησιμοποιηθεί για να διαπραγματευτεί την ανταλλαγή του κατασκόπου αυτού με έναν Αμερικάνο πιλότο που έχει συλληφθεί από τους Σοβιετικούς επίσης σαν κατάσκοπος.

Πίσω στο 1957 την εποχή της αντικομμουνιστικής υστερίας και με τον Ψυχρό Πόλεμο να κυριαρχεί,εκεί μας πάει το τελευταίο φιλμ του Σπίλμπεργκ ο οποίος προσπαθεί να κάνει μια κατασκοπική ταινία με τη φιλοσοφία των βιβλίων του Τζών Λε Καρρέ ή έστω κάτι παρόμοιο.Στο πρώτο μέρος μάλιστα βλέπουμε και μία κάπως καυστική ματιά πάνω στην ισονομία και στη δημοκρατία για τις οποίες παινεύονται οι ΗΠΑ αλλά όταν πρόκειται για κομμουνιστή τα πράγματα αλλάζουν.Η όλη ουσία βρίσκεται στο “φαίνεσθαι” και όχι στο “είναι”.Πρέπει να δείξουμε πως όλοι έχουν δικαίωμα στη δίκαιη δίκη αλλά δεν είναι και λάθος να προσπεράσουμε το Σύνταγμα και τους νόμους όταν πρόκειται για την “άλλη πλευρά”.Ο δικηγόρος ο πιστός στις αρχές του που γίνεται γρήγορα μισητός αφού υπερασπίζεται στο δικαστήριο τον κόκκινο εχθρό και δεν τον αφήνει να καταδικαστεί αμαχητί.Μια νεολαία που ζει και αναπνέει με την πυρηνική απειλή από την Σοβιετική Ένωση.Όλα τα παραπάνω και άλλα πολλά ο Σπίλμπεργκ τα βάζει στο μίξερ χωρίς υπερβολλές αφού έτσι κι αλλιώς είναι μεγάλος δεξιοτέχνης.Βέβαια κάπου εκεί τελειώνει και το όποιο βάθος της ταινίας,ο Σπίλμπεργκ ποτέ δεν ήταν καθαρά επαναστατικός ούτε ανατρεπτικός όσον αφορά τα θέματα που διάλεγε.

Στην αφήγηση παραδίδει και πάλι μαθήματα κι αυτή τη φορά χάρη στις πολύ καλές ερμηνείες των δύο βασικών πρωταγωνιστών του Τομ Χανκς και του Μάρκ Ράϊλανς η ταινία κυλάει χωρίς την παραμικρή κοιλιά.Ο Χάνκς στον καλύτερο ρόλο του εδώ και καιρό απόλυτα πειστικός αποτελεί ένα από τα πιο ισχυρά χαρτιά της Γέφυρας. Όπως και στον Λίνκολν έτσι και εδώ ο Σπήλμπεργκ δουλεύει αρκετά με τους εσωτερικούς χώρους και παίζει θαυμάσια με το φωτισμό και τη φωτογραφία (υπεύθυνος γι’αυτήν ο μάγος Ζάνους Καμίνσκυ στενός συνεργάτης του σκηνοθέτη).Αλλά και στα εξωτερικά πλάνα του Βερολίνου η δημιουργία της κατάλληλης ατμόσφαιρας είναι γεγονός.

Αντικειμενική προσέγγιση γύρω από τον Ψυχρό Πόλεμο δεν περίμενα εξ’αρχής αλλά η έκπληξη είναι ευχάριστη όταν βλέπεις πως λέιπουν πατριωτικές φανφάρες ή συμπεράσματα του στυλ “εμείς σας σώσαμε από τον κομμουνισμό”,σαφώς το πιο “ανθρώπινο” πρόσωπο το έχουν οι Αμερικάνοι αλλά τουλάχιστον δεν βλέπουμε τους πολύ καλούς εναντίον των πολύ κακών.Τα βρώμικα παιχνίδια παίζονται και από τις δύο πλευρές απλώς -επειδή ανέφερα και τον Λε Καρρέ παραπάνω-δε θα δούμε τη κυνική προσέγγιση του σκληρού και συχνά ανέντιμου κόσμου των μυστικών υπηρεσιών και της κατασκοπείας. Κάποια πράγματα αποδίδονται με απλοϊκότητα και ορισμένες λύσεις δίνονται με υπερβολική ίσως ευκολία.Από την άλλη η ταινία βασίζεται σε κάποια αληθινά γεγονότα οπότε νίπτουμε τας χείρας μας.

Δε ξέρω αν στα χέρια άλλου σκηνοθέτη η Γέφυρα θα δεινοπαθούσε,είναι ένα φιλμ που βασίζεται πολύ στο διπλωματικό και διαπραγματευτικό παιχνίδι με τους όποιους έντονους προβληματισμούς γύρω από τις επιπτώσεις που έχει στη κοινωνία η απειλή του πυρινικού πολέμου να εξαντλούνται ουσιαστικά από το πρώτο μέρος. Δεν υπάρχει δράση και δεν υπάρχει η παραμικρή αγωνία,ευτυχώς όμως υπάρχουν ο Σπίλμπεργκ και ο Χάνκς και τα πάντα σώζονται.Σενάριο από τον Ματ Τσάρμαν και τους αδελφούς Κοέν(ναι ναι αυτούς!) αλλά οι χαρακτήρες βρίσκουν γρήγορα ταβάνι.Η γέφυρα δεν είναι από τις κατασκοπικές ταινίες που θα θυμάσαι, αλλά ο Σπίλμπεργκ εβδομηνταρίζει και η καλύτερη περίοδος του μάλλον πέρασε και δεν έχει να αποδείξει και τίποτα.

Read Full Post »

nioth-afisa

ΝΙΟΤΗ (YOUTH) – 2015

Σκηνοθεσία : Παόλο Σορεντίνο

Πρωταγωνιστούν : Μάϊκλ Καίην, Χάρβεη Καϊτελ, Πώλ Ντάνο, Ρέητσελ Βάϊς, Τζαίην Φόντα

Δύο φίλοι στη δύση της ζωής τους ο Φρέντ (μουσικοσυνθέτης και διευθυντής ορχήστρας) και ο Μικ (σκηνοθέτης) κάνουν διακοπές σε ένα θέρετρο στις Άλπεις. Ο Φρέντ έχει αποφασίσει πως το μόνο που θέλει είναι να περάσει ήσυχος το υπόλοιπο της ζωής του ενώ ο Μικ θέλει να κάνει την τελευταία του ταινία και να μείνει αξέχαστη.

Έχουν γυριστεί πολλές καλές ταινίες γύρω από την τρίτη ηλικία και ότι αυτή κουβαλά μαζί της,από την Χρυσή Λίμνη και το Αγάπη μέχρι το Straight Story και το Space Cowboys.Ο Σορεντίνο δοκιμάζει κάτι διαφορετικό,για την ακρίβεια δοκιμάζει να προσθέσει το στοιχείο που τον έκανε τόσο καλό σκηνοθέτη,την ποίηση.Είναι κλισέ το ξέρω αλλά δε φταίω εγώ αν ο Ιταλός είναι ο Φελίνι της γενιάς του (όσο υπερβολικό κι αν φαίνεται).Η δύναμη της εικόνας αποτελεί το πανίσχυρο όπλο του σκηνοθέτη του Il Divo και της Απόλυτης Ομορφιάς.Αυτή η υπέροχη κινηματπγραφική τρέλα που έχει στο μυαλό του ο Σορεντίνο μας έχει κερδίσει και γι’αυτό κάθε του ταινία αποτελεί για μας γεγονός.Η Νιότη συχνά θυμίζει το 8 1/2 (ο δάσκαλος είναι παρών) αλλά έχει τη δική της προσωπικότητα.Ποιός δε θα χαμογελάσει και δε θα ενθουσιαστεί με την έμπνευση του ήρωα-αναφορά στον Ντιέγκο Μαραντόνα όπου όμως το όνομα δεν το ακούμε ποτέ.Μια ιδέα που λές πως έχει βγει από τα παλιά Αστερίξ,εκείνη η σκηνή με τη μπάλα του τέννις είναι όνειρο και εξαιρετική παρωδία ταυτόχρονα.

Και στη Νιότη υπάρχει αρκετός σαρκασμός πάνω στο life-style ,στη βιομηχανοποίηση της τέχνης και ειδικά του κινηματογράφου, και της σύγχρονης ποπ κουλτούρας που ελάχιστη σχέση έχει πια με την αληθινή μουσική.Με τον Φρέντ και τον Μικ τελειώνει μια ολόκληρη εποχή,μαζί τους γερνούν αξίες και ιδέες αλλά ο Σορεντίνο δε νοσταλγεί ούτε ηθικολογεί απλά κάνει αυτό που πρέπει να κάνει ένας αληθινός καλλιτέχνης,σέβεται!Δεν ισοπεδώνει αλλά και δεν χαρίζεται, υπάρχουν εκπρόσωποι της νέας γενιάς που αφήνουν ελπίδες για το μέλλον της τέχνης,άνθρωποι με όραμα που δεν αισθάνονται άνετα με το όποιο αναγκαίο ξεπούλημα τους για να μπορέσουν να εξασφαλίσουν τα προς το ζην.Η σκηνή του Μάικλ Καίην με τον πιτσιρικά που παίζει βιολί π.χ συγκινεί αβίαστα και φυσικά δεν είναι η μόνη.

Η τρίτη ηλικία της Νιότης σε κάνει να λυπάσαι αλλά και να χαμογελάς όπως άλλωστε και η ζωή,χιούμορ γλυκόπικρο,καταστάσεις σουρρεαλιστικές και παράξενοι χαρακτήρες εντελώς απαραίτητοι για ένα φιλμ που θέλει να ξεφύγει από κανόνες και στερεότυπα μιας απλά συγκινησιακής ταινίας.Μπορεί οι δύο πρωταγωνιστές να χαρίζουν καταπληκτικές ερμηνείες αλλά η Νιότη δεν είναι σινεμά ερμηνειών μόνο.Γύρω από τους άφταστους Καίην και Καητέλ ο Σορεντίνο στήνει ένα σύμπαν ανασφάλειας,παρακμής και χλιδάτου λυκόφωτος.Το όποιο “ένδοξο” παρελθόν συχνά μετατρέπεται σε μια θολή ανάμνηση, “ήταν άραγε έτσι τα πράγματα ή μήπως τα ωραιοποιούμε για να ζήσουμε πιο άνετα και να μη μας βασανίζουν οι τύψεις για τις όποιες λάθος επιλογές μας”.

Εντυπωσιακή και η ολιγόλεπτη εμφάνιση της Τζαίην Φόντα η οποία καταφέρνει για άλλη μια φορά να μας κάνει να την θυμόμαστε.Είναι μεγάλος μαέστρος ο Σορεντίνο αν και δε πιστεύω πως χρειάστηκε να κατευθύνει τους ηθοποιούς του περισσότερο ασχολήθηκε με το γαϊτανάκι των εικόνων ήξερε εξ αρχής τι μπορούσαν να κάνουν οι δύο σπουδαίοι ερμηνευτές που είχε διαλέξει.Φωτογραφία που συχνα θυμίζει τις ταινίες του Πήτερ Γκρήναγουέη,ειδικά κάποια νυχτερινά πλάνα μέσα κι έξω από το θέρετρο φυσικά από τον Λούκα Μπιγκάτσι μόνιμο συνεργάτη του σκηνοθέτη.

Μπορεί το Νιότη να μη φτάνει το επίπεδο του Απόλυτη Ομορφιά αλλά είναι μια πολύ καλή ταινία,είναι ένα σινεμά αντίστασης,ένα σινεμά αναγκαίο και πολλά υποσχόμενο.Γελάστε,βουρκώστε,σκεφτείτε,τοποθετηθείτε.Κάντε παρέα στα δύο γεροντάκια και χαρείτε κινηματογράφο.

Read Full Post »

Older Posts »