Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘ΕΣΥ ΦΤΑΙΣ’ Category

-Είμαι πτώμα…ξεσυνήθισα το ποτό και χθές με τα τσίπουρα μέθυσα κι ακόμα να συνέλθω….πάω να ξαπλώσω
-Τώρα?ακούστηκε ξαφνιασμένη η φωνή της απο την άλλη άκρη του τηλεφώνου
-Εμ πότε?
-Τώρα τώρα?….είχε κάτι η φωνή κάτι που έλεγε "εσύ θα χάσεις"
Χαμογέλασε..του άρεσαν οι εκπλήξεις..τον είχε συνηθίσει το τελευταίο καιρό σε αυτές και δε του κακοφαινόταν καθόλου.
Πήρε εκείνο το ύφος συνδιασμός "χιούμορ-συμπάθειας" και του είπε
-Καλά να σου διαβάσω κάτι…να κοιμηθείς?στη τελευταία λέξη το χαμογελό της προδωθηκε
-Γιατί όχι..της είπε
-Είναι ένα κείμενο του Αντώνη Σουρούνη απο την Ελευθεροτυπία….τον διαβάζω πάντα….λοιπόν…με ακούς?
"Με ακούς?"….λες κι έκανε μάθημα σε τάξη η έδινε διάλεξη.. όχι αυτή τη ξύλινη τη βαρετή…..αλλά την άλλη αυτή που κάνεις όταν θέλεις να μοιραστείς κάτι που αγαπάς…ένα ποιήμα που λατρεύεις..ένα κομμάτι απο βιβλίο που κάτι σημαίνει για σένα…όταν μιλάς για ένα τραγούδι που κλείνει το διακόπτη επικοινωνίας με την βαρεμάρα του έξω κόσμου
Ναι ήταν μοιρασιά αυτό το πράγμα….
Ξεκίνησε να του διαβάζει το κείμενο…μιλούσε για τους Έλληνες μετανάστες στη Γερμανία….μετανάστης και ο Σουρούνης..μιλούσε και για τους μετανάστες εδώ στην Ελλάδα..έκανε κάποιους παραλληλισμούς..έβγαζε κάποια χρήσιμα συμπεράσματα..ένα πολύ ωραίο κείμενο..που χρωμάτιζε ακόμα πιο όμορφα η φωνή της.Κανα δυο φορές κατα τη διάρκεια της ανάγνωσης του φάνηκε να εντοπίζει την αμφιβολία στη φωνή της..αυτή την αμφιβολία που έχει όταν διαβάζει κανείς κάτι όμορφο και θέλει να το μοιράζεται αλλά απο μέσα του λέει "άραγε να τους αρέσει ή χασμουριούνται και δε βλέπουν την ώρα να τελειώσω?"….την έφερε στο μυαλό του και χαμογέλασε πάλι..αν και δεν είχε σταματήσει να χαμογελάει απο την ώρα που ξεκίνησε να διαβάζει το άρθρο
Ήταν σίγουρος….η ανάγνωση αυτή ήταν μοιρασία..μοιρασιά ενός κομματιού του εαυτού της..το ένοιωθε και χαιρόταν γι’αυτό.Θα μπορούσε να πεί πολλά,ένα "ευχαριστώ" δε θα αρκούσε….μπορείς να πείς μόνο "ευχαριστώ" όταν ο άλλος σε πλησιάζει τόσο πολύ?
-Πώς σου φάνηκε?τον ρώτησε
Ξεκίνησαν μια κουβέντα για βιβλία για ιδέες για κοινούς γνωστούς…η διάθεση για ύπνο πήγε περίπατο..μετά αστιεύτηκαν όπως συνήθιζαν μεταξύ τους..γέλασαν…αν κι εκείνο το χαμόγελο είχε κατσικωθεί στο προσωπό του ακόμα και όταν σταμάτησε να γελάει.
Όταν έκλεισαν το τηλέφωνο έφερε στο μυαλό του κάτι "Πασχαλινές Ευχές" που έλαβε και που έβγαζαν λιγότερη ζεστασιά και απο ειδοποιητήριο κοινοχρήστων…….
"Ο ξαδερφός σου θα ερχόταν να σου μιλήσει αλλά έχασε η ομάδα του ,έχει νεύρα και στα εύχεται απο μακρυά"
Μετά θυμήθηκε το "απο μακρυά κι αγαπημένοι" που του είχαν πει….."πόσο μαλακισμένη έκφραση" σκέφτηκε…πες "δε θέλω πολλά πολλά…." αυτό το "αγαπημένοι" τι το κοτσάρεις?Αλλά το χαμόγελο… χαμόγελο.
Θέλησε να γράψει κάτι….αλλά φοβήθηκε πως αν έγραφε δε θα μπορούσε να απολάυσει την εικόνα της στη σκέψη του και τη φωνή της στο μυαλό του…."φίλε τι κάνεις?Πότε θα τα πούμε χαθήκαμε?Αλήθεια..σου είπα πως έπιασα δουλειά σε ασφαλιστική εταιρεία?Αν θέλεις συμβόλαιο εγω…."δε κρατήθηκε γέλασε….η μέρα με τη νύχτα!!!!
Είδε κάποια τυπικά mails σε άλλα απάντησε σε άλλα όχι…..δεν είχε σημασία.."και σιγα που θα που θα που θα" τραγούδησε τη στροφή απο το τραγούδι της Τσανακλίδου….
Ξάπλωσε…είχε κάτι απο το ύφος του Γιούαν Μακρέγκορ όταν ήταν μαστούρωμένος στο TRAINSPOTTING και κάτι απο την έκφραση του ανακουφισμένου Αλ Πατσίνο στο CARLITO’S WAY…"όλα τα ράμματα του κόσμου δε μπορούν πια να με κάνουν καλά".
Μύνημα στο κινητό….ο αδελφικός φίλος με τα χιουμοριστικά μηνύματα τον έκανε να διπλωθεί απο τα γέλια….
Δεν έχασε χρόνο….πάτησε γρηγορα τα πλήκτρα…"έλα ρε μαλάκα….κανεις τίποτα….?"
"Διαβάζω κι ακούω μουσική"
"Έλα να ακούσουμε παρέα…."
Τα τηλεφωνήματα συνεχίστηκαν…αληθινές ευχές χωρίς "ασφάλειες" χωρίς "αγάπες απο μακρυά"…..ήταν όμορφα.
Η φωνή της πάντα "ακούς?"…."ακούω"

-Και τι θα ακούσουμε ρε?
-Τι θες?
-Μπητλς!
-Λέννον!
-Άντε Λέννον…αλλά μετά θα δούμε ταινία έτσι?
-Δες εσύ, εγώ θα διαβάσω Σουρούνη…
-Τι?
-Πλάκα κάνω ρε μαλάκα…θα σου πω μετά….

03 – JEALOUS GUY.mp3 – John Lennon

Read Full Post »