Feeds:
Posts
Comments

Archive for October 7th, 2017

ιτ

ΤΟ ΑΥΤΟ (IT) – 2017

Σκηνοθεσία : Άντι Μουσιέτι

Πρωταγωνιστούν : Τζάεντεν Λίμπερχερ, Φιν Γουλφχαρντ, Τζακ Ντύλαν Γκρέηζερ, Σοφία Λίλλις, Μπιλ Σκάρσγκαρντ

Στην πόλη Ντέρυ το φαινόμενο της εξαφάνισης μικρών παιδιών έχει πάρει επικίνδυνες διαστάσεις. Μία παρέα πιτσιρικάδων, μέλος της οποίας είναι ένα αγόρι που έχει χάσει τον μικρότερο αδελφό του, ύστερα από κάποια παράξενα περιστατικά πιστεύει πως οι εξαφανίσεις αυτές οφείλονται σε ένα τρομακτικό πλάσμα με τη μορφή κλόουν.

Ως παλιός φανατικός αναγνώστης των βιβλίων του Στήβεν Κινγκ και ως κινηματογραφόφιλος έχω καταλήξει στο εξής συμπέρασμα : είναι εξαιρετικά δύσκολο, έως απίθανο να μεταφέρεις την ατμόσφαιρα τρόμου των συγκεκριμένων βιβλίων στην μεγάλη οθόνη, οπότε η καλύτερη λύση για ένα σκηνοθέτη είναι να απομακρυνθεί με έξυπνο τρόπο από το βιβλίο που θέλει να διασκευάσει, να κρατήσει απλά έναν σκελετό και να δουλέψει καθαρά με το δικό του όραμα δημιουργώντας έτσι και το δικό του σύμπαν, το πέτυχε ο Κιούμπρικ με την Λάμψη, το πέτυχε ο Κάρπεντερ με το Κριστίν, ο Ρόμπ Ράϊνερ με το Στάσου Πλάϊ μου και το Misery, και δεν ξεχνάμε και την αξιοπρεπέστατη Ομίχλη του Φράνκ Ντάραμποντ. Ο Μουσιέτι απόφασίζει να χρησιμοποιήσει άλλη μέθοδο, γνωρίζοντας ότι ένα τεράστιο σε όγκο βιβλίο δεν συμμαζεύεται εύκολα ώστε να κινηματογραφηθεί αποφάσισε να πατήσει στα σίγουρα και να το διασκευάσει με τη φιλοσοφία μίνι τηλε-σειράς, σε ένα φιλμ δηλαδή που να αποτελείται από δύο μέρη. Το βιβλίο παίζει πολύ με το φλας μπακ, οι ήρωες πότε σε μικρή ηλικία  και πότε ενήλικες, η συγκεκριμένη ταινία αναφέρεται εξολοκλήρου στη παιδική τους ηλικία. Ο σκηνοθέτης μένει όσο γίνεται πιστός στα παιδικά χρόνια των ηρώων που διάβασε στο βιβλίο οπότε αυτό το κινηματογραφικό IT είναι μια από τις πιο κοντινές αν όχι η πιο κοντινή μεταφορά σε βιβλίο του Κινγκ. Έχουμε να κάνουμε με ένα φιλμ τρόμου γεμάτο από καλές προθέσεις, είναι όμως αυτό αρκετό ;

Έχω ξαναγράψει για την κατάχρηση των ειδικών εφέ, ειδικά αυτών μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή, που συχνά λειτουργούν εις βάρος της κινηματογραφικής αισθητικής, σε αυτή την ταινία ευτυχώς υπάρχει αυτοσυγκράτηση και δεν έχουμε κάποιο από τα συνηθισμένα φεστιβάλ play station τα οποία περισσότερο γέλιο προκαλούν παρά τρόμο. Ο Μουσιέτι δεν προσπαθεί να γίνει καλτ και δεν φλερτάρει με την αυτοπαρωδία, γενικώς δεν ρισκάρει, σε άλλες στιγμές αυτό αποδεικνύεται σωστή επιλογή ενώ σε άλλες όχι. Το ξεκίνημα της ταινίας σε κάνει να περιμένεις πολλά, η ατμόσφαιρα όπως πρέπει και η αόρατη απειλή κάνει την “εμφάνισή” της σε κάθε πλάνο. Η πρώτη συνάντηση με τον Κλόουν είναι σκέτο “βασανιστήριο” περιμένεις να συμβεί το κακό με κομμένη την ανάσα. Από εκεί και μετά και η αφήγηση πάει καλά αλλά και ο ρυθμός, ως ένα σημείο έστω, δεν κάνει κοιλιά ενώ οι ερμηνείες των πιτσιρικάδων πρωταγωνιστών είναι πειστικότατες και μας πάνε πίσω στη χρυσή εποχή του πανέμορφου Σπιλμπεργκικού κινηματογραφικού “παλιμπαιδισμού”.

Σε πολλά από τα βιβλία του Κινγκ η συντηρητική και συχνά πρωτόγονη αμερικανική επαρχία περνιέται από πριονοκορδέλα το ίδιο συμβαίνει και στο Αυτό αλλά στη ταινία δεν συναντούμε κάτι τέτοιο και μένουμε καθαρά στο κομμάτι “αγωνία και τρόμος”. Το φιλμ είναι έντιμο με εμάς τους θεατές αλλά και με τον εαυτό του, δε θέλει να είναι άλλο ένα σπλάτερ για ποπ κορν και χαβαλέ, σκοπεύει να μείνει στη μνήμη μας ως μια ταινία τρόμου που θα την θυμόμαστε και μετά από χρόνια, το αν θα τα καταφέρει ή όχι μόνο αυτά τα χρόνια θα το δείξουν, όσον αφορά τη δική μου τη μνήμη μάλλον θα το τιμήσει μεν αλλά όχι υπερβολικά δε. Το Αυτό θα έλεγα ότι χάνει δυο τρεις κλασσικές ευκαιρίες, όπως θα λέγαμε και στο ποδόσφαιρο, για να να γίνει σπουδαίο θρίλερ, όπως ανέφερα και παραπάνω η όχι και μεγάλη σκηνοθετική τόλμη του Μουσιέτι δεν αφήνει το σφυγμό μας να ανέβει λίγο παραπάνω αφου σε μερικές σκηνές που δαγκώνεσαι και σφίγγεις τα μπράτσα της καρέκλας…μένεις με την γλύκα, το αποτέλεσμα είναι χαμηλότερο των προσδοκιών. Το Αυτό είχε γυριστεί και παλαιότερα σαν μίνι τηλεοπτική σειρά, αν κάνω την όποια σύγκριση τότε πιστεύω πως η κινηματογραφική μεταφορά είναι καλύτερη, αλλά τις δυνατότητες που δίνει ο κινηματογράφος σε τέτοιες μεταφορές δεν τις εκμεταλλεύτηκε όσο θα έπρεπε ο Μουσιέτι και είμαι σίγουρος ότι θα μπορούσε.

Στα θετικά του φιλμ να προσθέσουμε και τη σημασία που δίνεται στον καθαρό, ακατέργαστο τρόμο τον οποίον σου προξενεί μια έξυπνη κι ευφάνταστη κάμερα χωρίς να καταφεύγει σε ψηφιακά κρεσέντα βαρεμάρας κι επανάληψης, σημαντική και η συνεισφορά του Μπιλ Σκάρσγκαρντ στο ρόλο του κλόουν. Καλό για το είδος σενάριο από τους Γκάρυ Ντάουμπερμαν (Annabelle), Γκάρυ Φουκουνάγκα (True Detective) και Chase Palmer και αρκετά απειλητική φωτογραφία από τον Τσουνγκ Χουν Τσανγκ (φωτογραφία και στο αξέχαστο Κορεάτικο νεο-νουάρ Old Boy). Οι φίλοι των ταινιών τρόμου θα περάσουν καλά όμως σίγουρα θα περιμένουν περισσότερα από την συνέχεια που ήδη γυρίζεται.

 

 

Advertisements

Read Full Post »