Feeds:
Posts
Comments

Archive for September, 2017

Detroit-movie-banner-poster

Detroit : Μία Οργισμένη Πόλη (Detroit) – 2017

Σκηνοθεσία : Κάθριν Μπιγκελόου

Πρωταγωνιστούν : Τζων Μπογιέγκα, Γουίλ Πάουλτερ, Άλτζι Σμιθ, Χάννα Μαρρεϋ, Τζέησον Μίτσελ

Ντιτρόϊτ 1967, οι έντονες φυλετικές διακρίσεις και η αστυνομική βία είναι οι αιτίες για ένα μεγάλο ξέσπασμα ταραχών. Το φιλμ αναφέρεται στην επέμβαση της αστυνομίας και της εθνοφρουράς στο ξενοδοχείο Algiers προκειμένου να βρεθεί ένας “ελεύθερος σκοπευτής” ο οποίος σημαδεύει αστυνομικούς

Στους τίτλους τέλους αναφέρεται πως όλα όσα είδαμε στην οθόνη βασίζονται σε μαρτυρίες αρκετών από εκείνους που τα έζησαν, αληθινή ιστορία μεν αλλά για την 100% αληθοφάνεια καλό είναι να κρατάμε πάντα μερικές επιφυλάξεις δε, και εξηγούμαι αμέσως για να μην παρεξηγηθώ. Δεν αμφισβητείται ούτε ο ρατσισμός που κυριαρχούσε, ούτε η αδικαιολόγητη βία, απλώς επειδή η σκηνοθέτης καταπιάνεται κυρίως με ένα περιστατικό εξετάζουμε και τις πηγές. Εννοείται πως η Μπίγκελόου σαν βασικό σκοπό έχει να “χτυπήσει” τον ρατσισμό και να μας μεταφέρει σε μια ιδιαίτερη και αρκετά σκοτεινή περίοδο της σύγχρονης αμερικανικής ιστορίας η οποία όπως δείχνουν τα γεγονότα των τελευταίων ετών μοιάζει να επαναλαμβάνεται.

Οι θανάσιμοι πυροβολισμοί αφροαμερικάνων από όργανα της αστυνομίας τόσο στα τελευταία χρόνια της θητείας Ομπάμα όσο και στο ξεκίνημα της θητείας Τραμπ μόνο λίγοι δεν είναι, άρα η Μπίγκελοου αναλαμβάνει να ξυπνήσει συνειδήσεις μέσω της ιστορικής μνήμης. Βέβαια το ζήτημα είναι το εξής, πόσες ακόμα ταινίες για τον ρατσισμό πρέπει να γυριστούν για να ξυπνήσουν όχι μόνο οι αμερικάνοι αλλά ο κόσμος ολόκληρος; Απάντηση βέβαια δεν μπορώ να δώσω αλλά ως φαίνεται ο μέχρι τώρα αριθμός τέτοιου είδους φιλμογραφίας δεν πέτυχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Περνώντας στο καθαρά κινηματογραφικό κομμάτι, η σκηνοθετική γραφή είναι εκπληκτική, η κάμερα τρέχει, καταγράφει, ανασαίνει, ιδρώνει, ματώνει, φοβάται και υπάρχουν φορές που “κλείνει τα μάτια”. Το στυλ κινηματογράφισης θυμίζει έντονα εκείνο του ντοκυμαντέρ χωρίς όμως να καταφεύγει σε φτηνές αντιγραφές που λειτουργουν εις βάρος της έμπνευσης. Ο ρυθμός έντονος όσο χρειάζεται και οι αμέτρητες εντάσεις καταγράφονται άψογα.

Το σενάριο του βραβευμένου με όσκαρ Μάρκ Μποαλ, είναι όσο “ωμό” χρειάζεται, για την ακρίβεια ο θεατής έχει συχνά την εντύπωση πως στην ουσία δεν υπάρχει καν σενάριο αλλά μια κρυφή κάμερα γράφει τα πάντα. Η Μπίγκελόου έχει βρει στη πένα του Μποαλ τον ιδανικό συνεργάτη (έχουν δουλέψει μαζί τόσο στο Hurt Locker όσο και στο Zero Dark Thirty). Αξίζει όμως να σταθούμε και στις ερμηνείες, διοτί αφού στην πραγματικότητα δεν υπάρχει βασικός πρωταγωνιστής, η προσοχή μας εστιάζεται σε όλους τους ηθοποιούς γιατί όλοι τους είναι κεντρικά πρόσωπα με τον τρόπο τους και όλοι ανταποκρίνονται και με το παραπάνω στις απαιτήσεις των ρόλων τους.

Η Μπιγκελόου δεν αφηγείται την ιστορία ενός ανθρώπου με φόντο ένα κοινωνικοπολιτικό  γεγονός, κάνει ακριβώς το αντίστροφο, το βασικό της “πρόσωπο” είναι η πόλη που σπαράζει ενώ το φόντο αποτελούν οι πρωταγωνιστές των γεγονότων του Algiers. Η άποψη μου είναι πως η σκηνοθέτης δεν προσπαθεί ούτε να ηθικολογήσει ούτε να απλοποιήσει, στο αν το πετυχαίνει ή όχι, σίγουρα οι απόψεις θα διαφέρουν, η δική μου άποψη είναι ότι απλώς η κάμερα της μας ρωτά “θέλετε να ξανασυμβούν όλα αυτά;” Οι σκηνές στο ξενοδοχείο από την επέμβαση της αστυνομίας και μετά στην συντριπτική τους πλειοψηφία είναι πολύ σκληρές και αποτελούν ψυχολογική δοκιμασία.

Το πως θα θυμόμαστε το Detroit μετά από κάποια χρόνια είναι δύσκολο να εκτιμηθεί από τώρα αλλά συνοψίζοντας θα κατέληγα στο συμπέρασμα πως είναι ένα καλό δείγμα σύγχρονου αμέρικάνικου σινεμά. Όσοι δε, έχουμε καταλάβει ότι ο ρατσισμός ξαναφουντώνει και η όποια υπερβολική κρατική βία έχει ήδη αρχίζει να ζεσταίνεται καλό θα είναι να αντιμετωπίσουμε την ταινία καθαρά κινηματογραφικά χωρίς το κλασικό “αυτά τα ξέραμε γιατί τα έχουμε ξαναδεί”, ναι όντως τα έχουμε ξαναδεί αλλά μια καλή ταινία είναι πάντα αναγκαία.

Advertisements

Read Full Post »

IAN McEWAN : ΕΞΙΛΕΩΣΗ

Εκδόσεις : Νεφέλη

Μετάφραση : ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΚΑΡΠΕΛΟΣ

 

“Τα χρώματα έσβησαν από την φαντασία της, η αυτάρεσκη απόλαυση της κίνησης και της ισορροπίας υποχώρησε, το χέρι της πονούσε. Σιγά σιγά ξανάγινε ένα μοναχικό κορίτσι που θέριζε τσουκνίδες. Σε λίγο σταμάτησε , πέταξε τη βέργα και κοίταξε γύρω της.

Κάθε φορά που βυθιζόταν στη φαντασία της πλήρωνε το τίμημα τη στιγμή της επιστροφής. Τώρα ήταν λίγο πιο δύσκολο να ξανασυντονιστεί με το παρελθόν. Το όνειρό της, γεμάτο εύλογες λεπτομέρειες, φάνταζε ανόητο μόλις συναντούσε την σκληρή υλικότητα του πραγματικού. Ήταν δύσκολη αυτή η επιστροφή. Γύρνα πίσω, της ψιθύρισε η αδελφή της, όταν την ξυπνούσε από κάποιον εφιάλτη. Η Βριώνη έχασε την θεϊκή δύναμη της δημιουργίας, και η απώλεια αποκαλυπτόταν μόνο τη στιγμή της επιστροφής. Κομμάτι της γοητείας που έχει το όνειρο, είναι η φαντασίωση της αδυναμίας μπροστά στην λογική : αναγκασμένη από τους αντιπάλους της να ανταγωνιστεί στο υψηλότερρο επίπεδο, με τους καλύτερους του κόσμου, απόδεχόμενη την πρόκληση στο άθλημά της – την διάλυση των τσουκνίδων- ξεπερνούσε τα όριά της, όχι μόνο για να ικανοποιήσει το πλήθος που παραληρούσε, αλλά και για να είναι  η καλύτερη – και κυρίως μοναδική. Μα φυσικά όλα αυτά ήταν δικά της- από αυτήν γι’αυτήν- και τώρα ξαναγύρισε στον κόσμο. Όχι σ’αυτόν που έφτιαχνε όπως ήθελε, αλλά σε εκείνον που την έκανε ότι ήθελε. Ένιωσε να μικραίνει κάτω από τον βραδινό ουρανό. Είχε κουραστεί αλλά δεν ήταν ακόμη έτοιμη να γυρίσει στο σπίτι. Άραγε στη ζωή να υπάρχει μόνο το μέσα και το έξω; Δεν υπάρχει ένααλλού να πάει κανείς;”

(more…)

Read Full Post »

ΠΙΚΑΔΕΡΟ

 

ΠΙΚΑΔΕΡΟ (PIKADERO) – 2015

Σκηνοθεσία : Μπεν Σάροκ

Πρωταγωνιστούν : Μπάρμπαρα Γκοενάγκα, Χοσέμπα Ουσαμπιάγκα

Δυο νεαροί Βάσκοι, ο Γκόρκα και η Άνε, γνωρίζονται, ερωτεύονται αλλά επειδή είναι άνεργοι δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να βρουν κάποιο μέρος ώστε να κάνουν έρωτα ανενόχλητοι. Εκείνος κάνει την πρακτική του σε εργοστάσιο χωρίς αμοιβή, εκείνη έχοντας τελειώσει τις σπουδές της στην Ιστορία Της Τέχνης ψάχνει για δουλειά.

Η οικονομική κρίση που τσακίζει όχι μόνο την Ισπανία αλλά σχεδόν όλη την Ευρώπη κινηματογραφημένη με κάπως διαφορετική ματιά. Εδώ δεν έχουμε ούτε την μαεστρική αισιοδοξία, ή αν θέλετε την ελπίδα, που συναντούσαμε στο “Λιμάνι Της Χάβρης” και στο “Τα Χιόνια Του Κιλιμάντζαρο”, αλλά ούτε και τον ανελέητο κοινωνικοπολιτικό σαρκασμό του Κεν Λόουτς. Ωστόσο το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Σκωτσέζου Μπεν Σάροκ κρύβει ευχάριστες εκπλήξεις. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, στη χώρα των Βάσκων το ποσοστό της ανεργίας των νέων αγγίζει το 45%, αληθινός εφιάλτης δηλαδή. Ο Σάροκ δεν αφήνει το θεατή σε ησυχία γιατί σχεδόν σε κάθο πλάνο η αβεβαιότητα και ο φόβος για το τώρα αλλά και μια εξουθενωμένη προσμονή για ένα ίσως καλύτερο αύριο κάνουν αισθητή τη παρουσία τους. Το φιλμ δε βγάζει μιζέρια αλλά θλίψη και θυμό κι αυτό θέλει πολύ μεγάλη ικανότητα για να το πετύχει ο σκηνοθέτης που διαλέγει να καταπιαστεί με ένα θέμα που καίει.

Το γλυκόπικρο χιούμορ που παρεμβαίνει παίζει σημαντικό ρόλο ώστε να αποφευχθούν μελό και κλισέ παγίδες. Η σκληρή πραγματικότητα μπορεί να αποτυπωθεί με ευφυή τρόπο ειδικά αν ξέρεις σινεμά και ο Σάροκ ξέρει, όχι γιατί είναι έμπειρος αλλά γιατί είναι ένας εξαιρετικός μαθητής. Επιρροές από Καουρισμάκι και Ρόϋ Άντερσον μέχρι Ιταλικό νεορεαλισμό και Ρομπέρ Μπρεσόν, προσέξτε κάποιες αντιδράσεις και εκφράσεις του Γκόρκα κι αν έχετε δει τον Πορτοφολά θα καταλάβετε τι εννοώ. Δύο νέοι άνθρωποι που συχνά αισθάνονται ηττημένοι πριν καλά καλά ξεκινήσουν τον αγώνα τους, η ηλικία τους όμως είναι τέτοια που τους απαγορεύει να παραιτηθούν, πόσο θα αντέξουν όμως;

Η “πείρα” και η “σοφία” των μεγαλυτέρων αλλά και των “ρεαλιστών” προσπαθεί να τους προσγειώσει σε ένα ανώμαλο και άγονο έδαφος, στη σημερινή εποχή τα όνειρα είναι πολυτέλεια, το να ψάχνεις να βρείς τη δουλειά που σου αρέσει είναι ουτοπικό και “ανώριμο”. Χώνεσαι κάπου, έχεις έναν μισθό, παντρεύεσαι για να μη σε πάρουν τα χρόνια και…σπίτι-δουλειά-δουλειά-σπίτι, μάλλον σας θυμίζει κάτι, έτσι; Όταν ο Γκόρκα και η Άνε συνειδητοποιούν ότι τέτοιου είδους ζωή είναι και η μοναδική  λύτρωση απο το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκονται, μουδιάζουν ακόμα περισσότερο. Εκείνη βέβαια κράτα λίγη από την μαχητικότητα και την ενέργεια της ηλικίας της, εκείνος όμως ευνουχίζεται σιγά σιγά από τον ρόλο του “άντρα κουβαλητή-αρχηγού”.

Οι εξωτερικοί χώροι στους οποίους γυρίστηκαν αρκετές από τις σκηνές είναι πολύ προσεκτικά διαλεγμένοι, προσέξτε αυτές που διαδραματίζονται στη στάση του τρένου, αυτές που λαμβάνουν χώρα έξω από το εργοστάσιο, ή αυτές στην εξοχή με το τροχόσπιτο “ερωτική φωλιά” και στο πάρκο κοντά στο νεκροταφείο. Το κερασάκι σε αυτή τη κινηματογραφική τούρτα είναι το φώς και τα χρώματα, τομέας στον οποίο ο Σάροκ παίρνει ακόμα ένα παράσημο.

Η αφήγηση βγάζει συμπόνια, κατανόηση, μελαγχολία ενώ ο ρυθμός δεν κουράζει, παρά την βαριά ατμόσφαιρα. Το χιούμορ δε, ορισμένες φορές φέρνει στο μυαλό τον “ασπρόμαυρο” Τζάρμους. Πολύ καλή δουλειά και στο άκρως ρεαλιστικό αλλά παράλληλα ποιητικό σενάριο, γραμμένο από τον σκηνοθέτη, ενώ την ‘εναλλακτική μπλουζ” φωτογραφία έχει αναλάβει ο Νικ Κουκ (ειδικευμένος κυρίως σε φιλμ μικρου μήκους ). Άφησα για το τέλος τις δύο απόλυτα πειστικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών

Αν είστε κινηματογραφόφιλοι κι αν έχετε σταματήσει να παραμυθιάζεστε από πολιτικές και μηντιακές μπουρδολογίες το Πικαδέρο είναι ένα φιλμ το οποίο έχει να σας πει πολλά παρά το λιτό του ύφος

 

 

 

Read Full Post »

Scan_Pic0022_resize-500x500

 

ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΩΝΙΑ : ΤΖΩΡΤΖ ΟΡΓΟΥΕΛ

Εκδόσεις : Ελεύθερος Τύπος

Μετάφραση : Νίκος Β Αλεξίου

 

Υποθέτω ότι δεν κατάφερα να αποδώσω αρκετά καλά τι σήμαιναν για μένα εκείνοι οι μήνες στην Ισπανία. Κατάγραψα μερικά από τα εξωτερικά γεγονότα  αλλά δεν μπορώ να καταγράψω τα συναισθήματα που μου είχαν αφήσει. Είναι όλα ανάμικτα με παραστάσεις , μυρωδιές και ήχους που δεν μπορούν να μεταφερθούν στο χαρτί. Η μυρωδιά των χαρακωμάτων, η ανατολή στα βουνά, που απλωνόταν σε απίθανες αποστάσεις, ο παγερός κρότος που έκαναν οι σφαίρες, ο βρόντος και η λάμψη από τις βόμβες. Το καθαρό, ψυχρό φως των πρωϊνων στην Βαρκελώνη. κι ο γδούπος από τις από τις αρβίλες στην αυλή των στρατώνων, τότε τον Δεκέμβρη που οι άνθρωποι πίστευαν ακόμα στην επανάσταση, κι οι ουρές για τα τρόφιμα, και οι μαυροκόκκινες αημαίες και τα πρόσωπα των Ισπανών πολιτοφυλάκων- πάνω απ’όλα τα πρόσωπα των πολιτοφυλάκων-άντρες που τους ήξερα στο μέτωπο και τώρα είναι σκορπισμένοι ένας Θεός ξέρει που, μερικοί σκοτωμένοι στις μάχες, μερικοί ανάπηροι, άλλοι στην φυλακή, οι πιότεροι, ελπίζω , ακόμα ασφαλείς και υγιείς.

Καλή τύχη σε όλους τους. Ελπίζω να κερδίσουν τον πόλεμό τους και να διώξουν όλους τους ξένους από την Ισπανία, Γερμανούς , Ρώσους και Ιταλούς. Αυτός ο πόλεμος στον οποίο έπαιξα ένα τόσο μικρό ρόλο, μου άφησε βασικά άσχημες αναμνήσεις, κι όμως δεν θα ήθελα να τον είχα χάσει. όταν έχεις αντικρύσει μια τέτοια καταστροφή σαν κι αυτή- όποια και να’ναι η έκβαση, ο Ισπανικός πόλεμος θ’αποδειχθεί πως είναι μια φοβερή καταστροφή, ξέχωρα από τις σφαγές και τις σωματικές κακουχίες, το αποτέλεσμα δεν είναι απαραίτητα η απογοήτευση και ο κυνισμός. Αρκετά παράδοξα, η όλη εμπειρία με άφησε με όχι λιγότερη αλλά με περισσότερη πίστη στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Κι ελπίζω ότι η περιγραφή που έδωσα δεν είναι πολύ παραπλανητική. Πιστεύω ότι σε μία τέτοια υπόθεση κανείς δεν είναι, ούτε μπορεί να είναι, απόλυτα αντικειμενικός. Είναι δύσκολο να’σαι σίγουρος για οτιδήποτε, έξω απ’ότι είδες με τα μάτια σου και συνειδητά ή ασυνείδητα όλοι γράφουμε μεροληπτικά. Σε περίπτωση που δεν το έχω ξαναπεί προηγουμένως σ’αυτό το βιβλίο το λέω τώρα: προσέξτε την μεροληψία μου, τα λάθη αναφορικά με γεγονότα και την παραμόρφωση που προκαλείται μοιραία απο το γεγονός ότι είδα μόνο ένα κομμάτι απ’όσα συνέβησαν.”

“Η πάλη για την εξουσία ανάμεσα στα Ισπανικά Δημοκρατικά κόμματα είναι ένα δυσάρεστο μακρινό γεγονός, που δεν θέλω να το ξανασκαλίζω σήμερα. Το αναφέρω μόνο για να πω: μην πιστεύετε τίποτα ή σχεδόν τίποτα απ’όσα διαβάζετε γι’αυτά που έγιναν στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Είναι όλα, απ’όποιαδήποτε πηγή κι αν προέρχονται, κομματική προπαγάνδα- δηλαδή ψέματα. Η πλατειά αλήθεια γοια τον πόλεμο είναι αρκετά απλή. Η Ισπανική αστική τάξη είδε την ευκαιρία να συντρίψει το εργατικό κίνημα και την άρπαξε, με την βοήθεια των Ναζί και των αντιδραστικών δυνάμεων όλου του κόσμου.”

(more…)

Read Full Post »

 

58171a9933aaf

 

Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΧΕΛΩΝΑ (LA TORTUE ROUGE) – 2016

Σκηνοθεσία : Μίκαελ Ντούντοκ ντε Βιτ

Ένας ναυαγός ξεβράζεται από τα κύματα σ’ένα νησί αλλά κάθε φορά που φτιάχνει σχεδία για να να μπορέσει να φύγει μία τεράστια κόκκινη χελώνα του χαλάει τα σχέδια

Τα τελευταία χρόνια το σινεμά κινουμένων σχεδίων μας έχει χαρίσει ουκ ολίγα μικρά διαμάντια, τόσο από το χώρο του “εμπορικού” όσο και από αυτόν του “δύσκολου”. Τα animation που απευθύνονται σε ενήλικες πληθαίνουν συνεχώς, κερδίζουν βραβεία, και το κοινό τους μεγαλώνει. Ο Μίκαελ Ντούντοκ ντε Βιτ έχει ένα εντυπωσιακό βιογραφικό, κέρδισε βραβείο Σεζάρ animation ­μικρού μήκους με το Le Moine et le Poisson (1994 ) και βραβείο όσκαρ στην ίδια κατηγορία για το Father and Daughter (2000). Η ιστορία μοιάζει απλή και συνηθισμένη και πιθανότατα ορισμένοι να περιμένουν να δουν ένα Castaway (Ο Ναυαγός) σε κινούμενα σχέδια, αμ δε! Η Κόκκινη Χελώνα εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις δυνατότητες που δίνει η τέχνη του κινούμενου σχεδίου έτσι ώστε να γεννηθεί ένα πραγματικά υπέροχο παραμύθι γεμάτο συμβολισμούς και αλληγορίες. Αλλά εδώ δεν έχουμε τον πλούτο των χρωμάτων και τις λεπτομέρειες που συναντούμε σε αντίστοιχα φιλμς από τις ΗΠΑ, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα λιτό αλλά ιδιοφυές κόμικ το οποίο ..κινείται!

Ο θεατής είναι ελεύθερος να βγάλει τα δικά του νοήματα, να διαμορφώσει τις δικές του “φιλοσοφίες” και τα υπαρξιακά του συμπεράσματα βάση των όσων παρακολουθεί στην οθόνη. Τα κύματα της φαντασίας σε παρασέρνουν όπως αυτά της θάλασσας τον ναυαγό, καταλήγεις μαζί του στο νησί και το παραμύθι αρχίζει. Στοιχεία από την Ελληνική Μυθολογία, από την Παλαιά Διαθήκη ίσως, από τον Ρωβινσώνα Κρούσο, από τις μελέτες του Φρόϋντ πάνω στα όνειρα, αλλά και από πολλούς οραματιστές και δασκάλους του κινηματογράφου. Στην ταινία δεν ακούγεται ούτε μία λέξη, μόνο κάποιες κραυγές, απελπισίας, μοναξιάς, ή και θυμού. Το λόγο έχουν οι εικόνες και ο αυτός τους ο λόγος αιχμαλωτίζει. Συγκίνηση, όνειρα, αγάπη, συντροφικότητα, πεπρωμένο, προορισμός, όλα μαζί σε μια ακτή με συντροφιά τα πουλιά, τα καβούρια, τα δέντρα και τα έντομα.

Η συναισθηματική δύναμη αυτού του φιλμ βρίσκεται σε αυτήν ακριβώς τη λιτότητα των εικόνων του, άλλωστε όπως μερικές φορές  τα πιο σημαντικά πράγματα μπορείς να τα πεις με απλές λέξεις έτσι και τις μεγαλύτερες συγκινήσεις και αλήθειες μπορούν ενίοτε να τις αποκαλύψουν λίγα- απλά σε χρώματα και σχέδια- πλάνα. Θα μπορούσα να γράφω ώρες προσπαθώντας να εξηγήσω πως έπαιξαν με το δικό μου μυαλό οι ονειρικές σκηνές της Κόκκινης Χελώνας αλλά αυτό θα τα χάλαγε όλα, ανέφερα παραπάνω για την “ελευθερία” του θεατή. Αυτό που είναι σίγουρο είναι πως πέρασα 80 λεπτά  τα οποία θα τα θυμάμαι σε όλη μου τη ζωή.

Ιδιαίτερη αναφορά στη μουσική του Λοράν Περέζ ντελ Μαρ αλλά και στο ηχητικό κομμάτι γενικότερα που συνδυαζόμενα με τον εικαστικό μινιμαλισμό μας φέρνουν  αντιμέτωπους με έναν Brian Eno του σινεμά κινουμένων σχεδίων. Όταν θα έχετε βγει από την αίθουσα θα έρθει μια στιγμή που θα θελήσετε να κλείσετε τα μάτια και να ζωγραφίσετε τη δική σας κόκκινη χελώνα, θα θελήσετε να κάνετε τη δική σας ταινία γιατί σίγουρα ορισμένες από τις εικόνες αυτού του φιλμ θα τις έχετε ονειρευτεί. Φυσικά θα πρέπει να αναφέρουμε ότι σάρκα και αίμα στο σκελετό της ιστορίας του Ντούντοκ ντε Βιτ έδωσε το σενάριο της Πασκάλ Φεράν (Λαίδη Τσάτερλυ, Bird People) που μαζί με τη σκηνοθεσία απογείωσαν την αφήγηση. ‘Όσο για την ιστορία, η Κόκκινη Χελώνα είχε 29 υποψηφιότητες για βραβεία και κέρδισε 11.

Το ιαπωνικό στούντιο Ghibli έκανε και πάλι το θαύμα του κι εσείς δε θα πρέπει να χάσετε με τίποτα αυτόν τον ύμνο στο συναίσθημα, στη συγκίνηση, στον άνθρωπο, στη τέχνη και στον πολιτισμό.

Καλή Διασκέδαση

 

Read Full Post »

IMG_20170902_144949[1]

ΜΑΞ ΜΠΕΕΡ : ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ

Εκδόσεις : ΕΚΑΤΗ

Μετάφραση : Π.Σ

Αν η εξωτερική πολιτική του Κλεομένη ήταν πολιτική ειρήνης, η Σπάρτη θα γινόταν και πάλι ένα πρότυπο για όλες τις άλλες πόλεις της Ελλάδας. Αλλα η πολεμική πολιτική του τον έκανε επικίνδυνο για όλους τους γείτονές του. Αντί να εμπνεύσει την αγάπη και την εμπιστοσύνη, η μεταρρυθμισμένη Σπάρτη ενέπνευσε την δυσπιστία και το φόβο. Μέσα στο φόβο τους οι γειτονικές πόλεις έκαμαν έκκληση στους Μακεδόνες για να τους υπερασπιστούν κατά των αδιάκοπων επιθέσεων των Σπαρτιατών. Για πολλά χρόνια ο Κλεομένης κατόρθωσε, επί κεφαλής του πιστού στρατού του, να νικήσει και να αποκρούσει όλο τον συνασπισμό των εχθρών του αλλά στο τέλος υπέκυψε. Ο Πλούταρχος αφηγείται έτσι την πορεία των γεγονότων : ” Όχι μόνον ο Κλεομένης κατόρθωσε να εμπνεύσει στους στρατιώτες του θάρρος και εμπιστοσύνη, αλλά εθεωρείτο και από τους εχθρούς του υπέροχος στρατηγός. Γιατί το να κατορθώνει με τη βοήθεια του στρατού μίας μόνης πόλης να ανθίσταται συγχρόνως στις δυνάμεις των Μακεδόνων, ενωμένες με τις δυνάμεις των πόλεων της Πελοποννήσου και όχι μόνο να υπερασπίζεται τη Λακωνία εναντίον κάθε εχθρικής επιθέσεως αλλά και να εισβάλει στη χώρα των αντιπάλων του και να κατακτήσει τόσες μεγάλες πόλεις, δείχνει  μια επιδεξιότητα και μια ευφυία που δεν είναι συνηθισμένες. Εκείνος όμως που ονόμασε το χρήμα νεύρο όλων των πραγμάτων το είπε κυρίως για τον πόλεμο. Καθώς οι Μακεδόνες είχαν άφθονα όλα τα μέσα για την συντήρηση του πολέμου επί μακρόν, έμελλε να νικήσουν τελικά και να κουράσουν τον Κλεομένη, που δυσκολευόταν πολύ να πληρώσει τους στρατιώτες και να βρει τους πόρους που ήσαν αναγκαίοι για την συντήρηση της πόλης”. Όταν ο Κλεομένης νικήθηκε οριστικά το 222 π.Χ στη Σελλασία, συμβούλευσε τους πολίτες της Σπάρτης ν’ανοίξουν τις πόρτες της πόλης στον βασιλιά της Μακεδονίας Αντίγονο. Αυτός κατέλαβε την πόλη, αλλά μεταχειρίστηκε τους κατοίκους με επιείκεια και, χωρίς να προσβάλει την αξιοπρέπεια της Σπάρτης, ούτε να την ειρωνευτεί, της απέδωσε τους παλαιούς νόμους και το σύνταγμά της, δηλαδή αυτά που είχε πρίν από τον Άγι και τον Κλεομένη.

Κατά το 580 περίπου, αφηγείται ο Διόδωρος ο Σικελός, ένας αριθμός Κνιδίων και Ροδίων, δυσσαρεστημένων από τον ζυγό που τους είχαν επιβάλει οι βασιλείς της Λυδίας, αποφάσισαν να εκπατρισθούν. Όταν έφτασαν στο νησί Λιπάρα (βόρεια της Σικελίας) έγιναν φιλικά δεκτοί από τους κατοίκους και επείσθηκαν απ’αυτούς να ενωθούν μαζί τους και να αποτελέσουν μία μόνη κοινότητα. Λίγο αργότερα, εκτεθειμένοι στις επιθέσεις των Τυρρηνών πειρατών, κατασκεύασαν ένα στόλο και μοιράστηκαν έτσι, που ένα μέρος από αυτούς ανέλαβε να καλλιεργεί τα άλλα νησιά. Τέλος αποφάσισαν να μοιράσουν όλα τα κτήματα ανεξαιρέτως για είκοσι χρόνια μετά τα οποία θα γινόταν νέα διανομή.

Ο θεσμός των κοινών γευμάτων υπήρχε και στην Κρήτη. Τα γεύματα αυτά, στα οποία έπαιρναν μέρος όλοι οι πολίτες, οργανώνονταν με τους δημόσιους πόρους. Ο Πλάτων είναι της γνώμης πως αυτός ο θεσμός έχει σκοπό να διατηρεί τους πολίτες σε πολεμική διάθεση και να τους προστατεύει κατά της ανάγκης. Τον θεωρεί “θείαν ανάγκη” (Νόμοι) και θεσμό ιδεώδους πολιτείας (Πολιτεία)

(more…)

Read Full Post »