Feeds:
Posts
Comments

Archive for August 9th, 2017

ΒΥΖΙΗΝΟΣ

 

Γεώργιος Βιζυηνός : Το Αμάρτημα Της Μητρός Μου Και Άλλα Διηγήματα

Εκδόσεις : Βιβλιοπωλείον Της Εστίας

“Μετά την θλιβεράν εκείνην απογοήτευσιν, η αηδής και ανιαρά μονοτονία του πρακτικού βίου, αι δυσχέριαι του αρχαρίου περί τα στοιχεία της τέχνης μοι εφαίνοντο δύο και τρείς φορές βαρύτεραι. Υπό το βάρος αυτών ήρχισα να καχεκτώ και να μαραίνωμαι καθειργμένος εκεί, εντός του Τσαρσίου της Σταμπούλ, όπισθεν των σιδηρών πυλών του Καμπετσή-Χανίου, προς τους μολυβδοσκεπείς του οποίου θόλους ανέπεμπον ο δυστυχής τώρα ουχί πλέον θελκτικούς ήχους ερωτικών ασμάτων, αλλά τους κλαυθμούς και οδυρμούς παιδικής καρδιοβόρου νοσταλγίας!

Πρό πάντων ήρχισα ν’απεχθάνωμαι τον μαστορήν μου, μικρόσωμον καχεκτικόν γερόντιον, το οποίον, ενώ συνόδευε διά των γελοίων κινήσεων της νωδής του σιαγόνος τα τραγικά μασήματα του ψαλιδίου του, του αδηφάγου, δεν έπαυεν επιτηρών με ύπερθεν των μεγάλων και στρογγυλων αυτού διόπτρων, μη τυχόν εκτείνω ολίγον τον μαργωμένον πόδα ή ορθώσω επί μικρόν την κατάκοπον σπονδυλικήν μου στήλην.

μίαν ημέραν, είτε εξ αδυναμίας είτε εκ πείσματος επέμενον παραβαίων τον ιερόν τούτον κανόνα της ραπτικής ευπρέπειας τόσον συνεχώς ώστε έσχον την τιμήν να γνωρισθώ, τότε πτώτον, και με την βουβήν μαστόρισσαν, δηλαδή την παρά το πλευρόν του μαστόρου μουκειμένην πήχην. Αυτό εξήψε την αγανάκτησίν μου μέχρις ασεβείας. Διότι ενθυμούμαι πολύ καλά ότι κατά το ενδόμυχον εκείνο πείσμα μου ήρχισα να μεμψιμοιρώ και να ελέγχω πικρότατα αυτόν τον Θεόν, διότι έσχε την πρωτοβουλίαν να ράψη ιδίαις χερσί τον περίφημον εκείνονδερμάτινον χειτώνα περί την γυμνότητα της Εύας και να δώσει τοιουτοτρόπως αρχήν και γένεσιν εις το των ραπτών επάγγελμα. Εάν ήμην εγώ Θεός, έλεγον κατ’ εμαυτόν, θα την άφηνα την Εύαν μου καθώς την είχα πλάσει. Τι θα μ’έβλαπτε τάχατες η καϋμένη γυμνή καθώς ήτο; Θαρρώ μάλιστα πώς θα ήτο και ωραιοτέρα. Έπειτα, ενόσω είχε την γυναίκα είς τον Παράδεισον, ήγουν εις το σπίτι του , ο Μαστρο-Θεός την άφηνε γυμνήν, όταν όμως αποφάσισε να την φορτώσει δια παντός εις τον γιακάν του δυστυχούς Αδάμ, να την εβγάλη είς τον κόσμον, τότε την επροίκισε και μ’ένα στολίδι. Δεν βλέπεις τι κακόν έχει κάμει; ‘Ιδρυσε με τα ίδια  του χέρια το κακοδαιμονέστατον εσνάφι των ραπτών, καταδικάσας με να κάθομαι εδώ σταυροποδητός και εσκυμμένος από πρωίας μέχρι βαθυτάτης νυκτός και ίδρυσεν την κακίστην συνήθειαν να προικίζουν οι πατέρες τας θυγατέρας των, όχι με εσωτερικάς αρετάς, ενόσω τας έχουν είς τους οίκους των, αλλά μ’εξωτερικήν πολυτέλειαν, όταν τας φορτώνουν είς την ράχην των γαμβρών των.”

(more…)

Read Full Post »