WARHORSE : WARHORSE (1970)

LABEL : VERTIGO 

ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ : AKARMA

Τέλη δεκαετίας 60 ,αρχές 70 ένα καινούργιο μουσικό είδος αρχίζει να κάνει την εμφανισή του και η εξάπλωση του είναι ραγδαία..ψυχεδελικό progressive hard-rock. Ο Nick Simper μπασσίστας   των Deep Purple και ιδρυτική τους μορφή αποφασίζει μετά απο διαφωνίες να αφήσει το γκρούπ και μαζί με τους παλιόφιλους και “συμπολεμιστές” στους Marsha Hunt Band τον κιθαρίστα Ged Peck και τον ντράμερ Mac Poole να δημιουργήσει τους WARHORSE. Για τα φωνητικά κλήθηκε ο Ashley Holt ενώ για τα keybords ο ένας και μοναδικός Rick Wakeman (YES). Η συνεργασία με τον Wakeman δε κράτησε και πολύ και ο τελευταίος αποχώρησε απο το συγκρότημα κατα τη διάρκεια των ηχογραφήσεων για να τον αντικαταστήσει ο Frank Wilson.

Το πρώτο άλμπουμ των WARHORSE ήταν γεγονός και κυκλοφόρησε στην ετικέτα της VERTIGO της εταιρείας των BLACK SABBATH , GENTLE GIANT , COLOSSEUM , KRAFTWERK , JADE WARRIOR μεταξύ άλλων.Όλα τα τραγούδια εκτός απο το St.Louis (κομμάτι των EASYBEATS) ήταν συνθέσεις των μελών του συγκροτήματος. Το ύφος απειλητικό και επικό προιδέαζε πως ίσως είχαμε να κάνουμε με μια πιο progressive και πιο ψυχεδελική έκδοση των SABBATH. Πολύ καλά τραγούδια σαν τα VULTURE BLOOD και BURNING με τα πλήκτρα να τρέχουν και τα αγριεμένα φωνητικά του Holt να απογειώνουν θυμιζαν στον ακροατή πόσο είχε συμβάλει στον πρώιμο ήχο των Purple o Simper. Κλασσικό hard rock όπως απαιτούσε η τότε μόδα το Ritual ενώ η επική μελαγχολία του Solitude δε σε άφηνε καθόλου αδιάφορο.Ευχάριστο δείγμα prog-pop ήταν και το Miss Jane το οποίο περιέχεται μόνο στην επανέκδοση του άλμπουμ απο την AKARMA  σαν demo  ηχογράφηση με τη συμμετοχή του Wakeman. Ναι μεν το άλμπουμ ήταν καλό αλλά δυστυχώς η εποχή έσφιζε απο συγκροτήματα  του είδους και σχεδόν όλα έβγαζαν καλούς δίσκους. Ο ήχος δεν ήταν τόσο εμπορικός για να πιάσει ψηλές θέσεις σε καταλόγους επιτυχιών και η εταιρεία είχε αρχίσει να μουρμουράει.

WARHORSE : RED SEA (1972)

LABEL : VERTIGO

ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ : AKARMA

O Ged Peck αντικαθίσταται απο τον Pete Parks αφού θέλει να περπατήσει σε άλλους μουσικούς δρόμους ενώ ο Mac Poole δίνει την θέση του στον ηθοποιό ,συγγραφέα και ντράμερ Barney James. Το συγκρότημα αποφασίζει να κάνει τον ήχο του λίγο πιο εύπεπτο μήπως και γνωρίσει την επιτυχία.Καλά τραγούδια υπαρχουν κι εδώ όπως το “ραδιοφωνικό” Red Sea ή το σχεδόν οκτάλεπτο Back In Time , το soul-rock Confident But Wrong και το “αλα Spencer Davis” Syhilla. Ωραίο δείγμα λυρικής ροκ μπαλάντας με πιάνο είναι το Feeling Better ενώ υπάρχει και μια πολύ καλή διασκευή στο κλασσικό I Who Have Nothing. Η τύχη τους γύρισε και πάλι τη πλάτη και επιτυχία δε γνώρισαν,έφυγαν απο την εταιρεία και η αυλαία κατέβηκε. Κάποιες φορές υπάρχει και στη μουσική ένα είδος ετεροχρονισμένης δικαιοσύνης και έτσι όταν τα άλμπουμς επανεκδόθηκαν απο την AKARMA έκαναν αρκετά ικανοποητικές πωλήσεις και θεωρούνται δίκαια κατα τη γνώμη μου πολύ καλά δείγματα αυτού του είδους μουσικής που αναφέραμε στην αρχή.

Με το ίδιο όνομα εμφανίστηκε αργότερα κι ένα Αμερικάνικο heavy metal συγκρότημα αλλά δεν αξίζει καν το κόπο να αναφερθούμε σε αυτό.

Ο λόγος που φιλοξενήθηκαν οι WARHORSE στο ΠΑΛΙΟ ΜΟΥ ΠΛΑΤΟ είναι το ότι αυτές τις μέρες προβάλλεται η ταινία του Σπίλμπεργκ που έχει τίτλο ίδιο με το όνομα του γκρουπ κι έτσι τους θυμήθηκα.

ΤΟ ΑΛΟΓΟ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ (WARHORSE) (2011)

Σκηνοθεσία : Στήβεν Σπίλμπεργκ

Πρωταγωνιστούν : Τζέρεμυ Ιρβάιν , Πήτερ Μιούλαν , Έμιλυ Γουώτσον , Ντέιβιντ Θιούλις

Μια οικογένεια αγροτών αποκτά χάρη στη “ξεροκεφαλιά” του πατέρα ένα άλογο σε δημοπρασία. Ο βασικός λόγος για αυτή την αγορά ήταν το όργωμα της γης. Την εκπαίδευση του αλόγου αναλαμβάνει ο γιος της οικογένειας ο νεαρός Άλμπερτ (Τζέρεμυ Ιρβάιν) κι έτσι ανάμεσα στους δύο αναπτύσσεται μια δυνατή φιλία ενώ το αγόρι βαφτίζει το άλογο Τζόι . Όμως ο Α Παγκόσμιος πόλεμος ξεσπά και λόγω οικονομικών προβλημάτων ο πατέρας θα δώσει τον Τζόι  στο βρετανικό ιππικό.

Δε ξέρω πόσοι απο τους παλιότερους θυμάστε κάποια Σαββατοκύριακα που η τηλεόραση πρόβαλλε  οικογενειακές ταινίες της Ντίσνευ με συχνό θέμα τη φιλία ανάμεσα σε παιδί και ζώο. Κάτι τέτοιο συμβαίνει κι εδώ.Σενάριο βασισμένο στο παιδικό βιβλίο του Michael  Morpurgo  και γραμμένο απο τους Lee Hall (σεναριογράφος του BILLY ELLIOT) και Richard Curtis (σενάρια για τα BEAN THE MOVIE , LOVE ACTUALLY , ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΟ ΝΟΤΤΙΝΓΚ ΧΙΛΛ και ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΠΡΙΤΖΕΤ ΤΖΟΟΥΝΣ). Περίπου λοιπόν ξέρουμε τι θα δούμε,άλλωστε η μεταφορά παιδικού βιβλίου στην οθόνη προορίζεται κυρίως για μια ευχάριστη κινηματογραφική βραδιά και για όλη την οικογένεια.

Είναι οικογενειακή ταινία λοιπόν ΤΟ ΑΛΟΓΟ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ και παρόλο που το μεγαλύτερο μέρος της διαδραματίζεται στη διάρκεια του Α Παγκοσμίου Πολέμου η βία είναι περισσότερο τηλεοπτική βγαλμένη απο τη δεκαετία του 70.Νεκροί που πέφτουν σχεδόν αναίμακτοι είτε απο σφαίρες είτε απο σπαθί.Διάρκεια δυόμισι ωρών οι οποίες περνούν χωρίς να το καταλάβεις. Ο Σπίλμπεργκ είναι μάστορας στο είδος των ταινιών αυτών και μάλλον κανένας άλλος δε μπορεί να τις κάνει τόσο καλά όσο αυτός.Φυσικά δε λείπουν οι κινηματογραφικές και εικαστικές αναφορές σε όσους δημιουργούς λάτρεψε ο σκηνοθέτης.Τα χρώματα και η φωτογραφία του φινάλε θυμίζουν έντονα το ΟΣΑ ΠΑΙΡΝΕΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ ενώ τα πλάνα κατα τη διάρκεια του οργώματος θυμίζουν απο Τζών Φόρντ  μέχρι Χένρυ Χάθαγουέη. Πρωταγωνιστής ασφαλώς είναι το άλογο που όσο διαρκεί ο πόλεμος θα “γνωριστεί” με κάμποσους ανθρώπους και θα επηρρεάσει τις ζωές τους. Ο ρυθμός τρέχει όσο και ο Τζόι και η κάμερα σε κάποιες σκηνές κάνει θαύματα, ειδικά στον καλπασμό του Τζόι στα χαρακώματα.Αν και δεν είναι ταινία χαρακτήρων συμμετέχουν βετεράνοι ηθοποιοί που κάνουν αυτό για το οποίο καλούνται, υποδύονται δηλαδή με επαγγελματισμό κάποιους εύκολους και όχι ιδιαίτερα απαιτητικούς ρόλους.

Η εκπληκτικής ομορφιάς φωτογραφία ανήκει στον Γιάνους Καμίνσκι που ίσως θα θυμάστε τις εξαίσιες δουλειές του στα Η ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ ΡΑΪΑΝ , Η ΛΙΣΤΑ ΤΟΥ ΣΙΝΤΛΕΡ, MINORITY REPORT , ΠΙΑΣΕ ΜΕ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ, όλες ταινίες του Σπίλμπεργκ μάλιστα για τις δύο πρώτες κέρδισε βραβείο όσκαρ ενώ και για το φετεινό όσκαρ είναι πάλι υποψήφιος. Μουσική απο τον John Williams μόνιμος συνεργάτης του σκηνοθέτη και πολυβραβευμένος επίσης.Ταινία λοιπόν για να τινάξει τα ταμεία στον αέρα ειδικά απο πιτσιρικάδες θεατές αλλα μάλλον και οι γονείς δε θα βαρεθούν.Απο την άλλη μεριά ίσως το θέμα δε θα συναρπάσει απο μόνο του και καλό θα είναι να συγκεντρωθεί κανείς στο “ακαδημαικό” κινηματογραφικό μέρος του φιλμ.Όμως απο οποιασδήποτε μορφής playstaion σινεμά που έκανε τους 300 του Λεωνίδα να μοιάζουν με αρχαίους Τζεντάι, ή με θέμα ημίθεους της μυθολογίας που πολεμούν με αργκό αμερικάνου πεζοναύτη το ΑΛΟΓΟ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ είναι κομψοτέχνημα.Αν πάλι δεν έχετε παιδιά και κάπου σας έχει κουράσει η “παιδική αγνή” πλευρά του Σπίλμπεργκ δώστε προτεραιότητα σε άλλες καλύτερες ταινίες.

Καλή Διασκέδαση

Όποιος έχει δεί τη φετινή Λίβερπουλ με τον Κέννυ Νταλγκλίς στο πάγκο καταλήγει σε αυτό το συμπέρασμα. Ο Νταλγκλίς ζει και ανασαίνει για τους κόκκινους του μεγάλου λιμανιού. Έχει γράψει λαμπρή ιστορία με τη Λίβερπουλ σαν παίκτης κι έχει πάρει ένα σωρό τίτλους. Ξέρει τις όποιες ιδιαιτερότητες αυτού του μεγάλου συλλόγου όσο λίγοι και το κάθε παιχνίδι της ομάδας το ζει περισότερο κι απο τους παίκτες,φτάνει αυτό?

Όχι και “όχι” σαν αυτό της 28ης Οκτωβρίου ή σαν αυτό του Βέγγου στην Ταυγέτη όταν τον πλησίαζε με πονηρούς σκοπούς.Ο Κέννυ με βασικό όπλο την λατρεία για το σύλλογο δεν έφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα.Συχνά πανικοβάλλεται όταν βρει τα σκούρα και οδηγείται σε λάθος επιλογές,χάνει τη ψυχραιμία του και στα δύσκολα ξέρουμε ότι αυτό δεν είναι και ότι καλύτερο.Είναι άνθρωπος που χρειάζεται η Λίβερπουλ διότι είναι και ζωντανό κομμάτι της ιστορίας της,δεν τον χρειάζεται όμως στο πόστο του προπονητή. Η Βρετανική νοοτροπία της δεκαετίας του 80 πάνω στο χορτάρι έχει ξεπεραστεί,όχι απο τον Σκωτσέζο τεχνικό όμως. Ο Νταλγκλίς εμψυχώνει,φωνάζει ,χειροκροτεί,πανηγυρίζει,χοροπηδάει ότι κάνει δηλαδή ένας πιστός οπαδός.Στη φάση όμως που βρίσκεται η Λίβερπουλ χρειάζεται ένα άλλου είδους μυαλό και μια άλλη είδους φιλοσοφία στον πάγκο της.

Επιθετικά σχεδόν ανύπαρκτη και με άμυνα τόσο σταθερή όσο και οι πολιτικές τοποθετήσεις του Μίμη Ανδρουλάκη η ομάδα παρουσιάζει τρομακτικές αγωνιστικές διακυμάνσεις με αποτέλεσμα να κινδυνεύει σοβαρα να βγει απο τη πρώτη τετράδα και φέτος.Ωστόσο υπάρχει πάντα ένας άσσος το μανίκι κι αυτό λέγεται πάθος!

Απο τους Ζεράρ Ντεπαρντιέ – Φαννύ Αρνταν στο Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΔΙΠΛΑΝΗΣ ΠΟΡΤΑΣ μέχρι τους Ρίτα Χέηγουορθ – Γκλεν Φορντ στο GILDA έχουμε καταλάβει πως το πάθος σε κάνει άλλον άνθρωπο.Ο Μπλαουγκρίνιας πριν λίγες μέρες είχε γράψει πως στα μεγάλα ντερμπυ  η κόκκινη φανέλα μεταμορφώνει τους παίκτες της Λίβερπουλ σε θηρία, αυτή η μεταμόρφωση αν θυμάμαι καλά είχε συμβεί μόνο σε μια ταινία με τον Τζάκυ Τσαν που όταν φόρεσε το σμόκιν νεκρού πρακτορα απο απλός σωφέρ έγινε σούπερ ήρωας εξπερ στις πολεμικές τέχνες. Συγκρίνοντας κινηματογραφικούς παραλληλισμούς μπορείς εύκολα να καταλάβεις ποιον απο τους δυο μας πρεπει να πάρεις στα σοβαρά Επισκέπτη μου.

Πριν απο λίγη ώρα η Λίβερπουλ νίκησε με 2-1 την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σε ένα ακόμα μεγάλο ντέρμπυ. Η Γιουνάιτεντ ήταν σαφώς καλύτερη αλλα η Λίβερπουλ ήταν απίστευτα παθιασμένη. Η τύχη κάτι της χρωστούσε απο το πρώτο ματς στο οποίο έπρεπε να είχε νικήσει με περίπατο κι έφερε ισοπαλία δεχόμενη το γκολ της ισοφάρισης απο την δεύτερη επίθεση της Γιουνάιτεντ στο β ημίχρονο.Η Μάντσεστερ δεν εντυπωσιάζει φέτος αλλα είναι καλύτερη ομάδα απο την Λίβερπουλ , είπαμε όμως αυτό το ρημάδι το πάθος,το πάθος που λείπει απο τους λιμανίσιους στα φαινομενικά εύκολα παιχνίδια που πετάνε βαθμούς όπως τα γεροντάκια ψίχουλα στα περιστερια στο Σύνταγμα.

Μπορεί το σημερινό ματς να μην έσκισε απο ποιότητα αλλα όταν βλέπεις 22 παίκτες να τρέχουν σα σκυλιά πάνω στη μπάλα θα κάτσεις να το δεις μέχρι τελος γιατι τα αγγλικά παιχνίδια το έχουν αυτό το σασπενς.

Μέτρησε το πάθος ,μέτρησε το φιλότιμο η νίκη ήρθε.Αν και φανατικός Λίβερπουλ δεν αντιπάθησα  ποτέ την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, αντίθετα την έχω χειροκροτήσει μπόλικες φορές για τη μπαλα που έχει παίξει κι έχει παίξει φανταστικό ποδόσφαιρο κατα καιρούς.

Αυτό που δε μπορώ να καταλάβω είναι το μίσος που πάνε να δημιουργήσουν κάποιοι Ελληναραδες  οπαδικογράφοι εναντίον της μιάς η της άλλης ομάδας.Είσαι Λίβερπουλ άρα μισεις την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ,είσαι Γιουνάιτεντ …φόλα στη Λίβερπουλ.Αν υπάρχει ένας λόγος που απολαμβάνω το αγγλικό ποδόσφαιρο αυτός είναι το ότι δεν μπολιάστηκα ποτέ με το οποιοδήποτε “αντί”.Εσχάτως θαύμασα φοβερες παπαριές απο κάποιους στο facebook ή στις φυλλάδες σχετικά με το πόσο μικρή είναι η (θ)λίβερπουλ…μπραβο!

Απο κάποιους που έχουν ακόμα στο μυαλό τους Τσάκες και τις Κάτιες, τους Θεοδωρίδηδες ,τους ΑδαμιδοΧατζηχρήστους ή τους Θεσσαλονικάρχες που θέλουν την Αθήνα να εξαφανίζεται απο πανούκλα ή ηπατίτιδα αυτά θα περιμένω να διαβάζω και στο μυαλό θα μου έρχονται δύο φράσεις

1)Η γνωστή με τη μύγα που μόλις απέκτησε πρωκτό έλυσε το πρόβλημα δυσκοιλιοτητάς της ξεσπώντας στον κόσμο

2)Αυτή με το δάχτυλο που δείχνει το φεγγάρι αλλα ο αυνανιζόμενος κοιτάει το δάχτυλο

ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ ΜΕ ΔΑΜΑΣΚΗΝΑ (POULET AUX PRUNES) (2011)

Σκηνοθεσία : Μαρζιάν Σατράπι – Βενσάν Παρονό

Πρωταγωνιστούν : Ματιέ Αμαλρίκ, Μαρία Ντε Μεντέιρος, Γκολσιφτε Φαραχανί,Ερίκ Καραβάκα, Ζαμέλ Ντεμπουζ , Κιάρα Μαστρογιάνι, Ιζαμπέλα Ροσελίνι.

Νασσέρ Αλί Καν,ένας γεννημένος καλλιτέχνης , ένας αφοσιωμένος μουσικός , ένας μη αφοσιωμένος οικογενειάρχης αφού δεν του έτυχε και η οικογένεια που ονειρεύτηκε.Οι συγκρούσεις με τη σύζυγο πολλές,εκείνη παραπονιέται δικαιολογημένα απο τη πλευρά της εκείνος πληρώνει τις λάθος επιλογές του και έχει σαν μόνη διέξοδο τη μουσική του,πάνω σε έναν καυγά η σύζυγος του σπάει το βιολί και ο Νασσερ θεωρεί πως δεν έχει λόγο ύπαρξης πια. Έτσι αποφασίζει να πεθάνει.

Η ΑΜΕΛΙ συναντά το ΠΕΡΣΕΠΟΛΙΣ και μελετούν την ανατολίτικη λαογραφική μυθολογία και κάτι απο την ιστορία του Ορφέα και της Ευρυδίκης.Όσοι έχουν δει τις παραπάνω ταινίες κι έχουν μαγευτεί ή αν θέλετε έχουν αγαπήσει το έντεχνο κινηματογραφικό παραμύθι το ίδιο θα τους συμβεί και σε αυτό το φίλμ.Οι ήρωες είναι βγαλμένοι απο  παιδικές ιστορίες ή αν θέλετε απο ιστορίες για όσους κρατάνε ακόμα ένα παιδί μέσα τους.Οι σκηνοθέτες και δημιουργοί του φοβερού και τρομερού ΠΕΡΣΕΠΟΛΙΣ “δοκιμάζουν” αυτή τη φορά τη τύχη τους με ανθρώπους και όχι με κινούμενα σχέδια αν και σε κάποιες στιγμές το κινούμενο σχέδιο κάνει την εμφάνισή του για να προσθέσει μια παραπάνω μαγεία στην ήδη υπάρχουσα.

Η μουσική,ο έρωτας,ο μύθος,ο θάνατος,η ζωή..όλα μαζί στον ίδιο χώρο,έναν ζωγραφικό πίνακα μοναδικών χρωμάτων,έναν πίνακα που θυμίζει ώρες ώρες καλοδουλεμένο κόμικ που μέσα του βρίσκονται ζωντανες ανθρώπινες φιγούρες.Μια σκηνοθετική και σεναριακή φαντασία σε δημιουργικό οργασμό και το εικαστικό αριστούργημα είναι μπροστά μας.Το χιούμορ δε λείπει και είναι και δεικτικό ή αν θέλετε ανατρεπτικό. Η Ιρανή Μαρζιάν Σατράπι αγαπά τη χώρα της αλλά δε παύει να καυτηριάζει κάποια κακώς κείμενα είτε με τις εικόνες της είτε με τη πέννα της.Είναι ξεκάθαρη μαζί μας,θα μας πει ένα παραμύθι απο αυτά που έκαναν την Μέση Ανατολή να μοιάζει με τόπο μαγικό όπου οι άνθρωποι μπορούσαν να γίνουν μικροί θεοι για το χατήρι του έρωτα.

Θέλει μεγάλη τέχνη στο σύγχρονο σινεμά για να μπορείς να αφήσεις τις εικόνες να σε πάρουν απο το χέρι και να σε πάνε κατευθείαν στο όνειρο του δημιουργού γιατί εκτός απο παραμύθι το ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ ΜΕ ΔΑΜΑΣΚΗΝΑ είναι κι ένα υπέροχο όνειρο.Ο έτερος δημιουργός Βενσάν Παρονό είναι διάσημος για τα κόμικς του και το μαύρο χιούμορ που αυτά περιέχουν.Δε μπορώ να φανταστώ τι άλλα καταπληκτικά πράγματα αυτό το δίδυμο μπορεί να μας δώσει στο μέλλον.

Η μουσική του Νασσέρ βγαίνει απο ένα πληγωμένο βιολί,είναι υπέροχη , είναι αληθινή και χτυπάει κατευθείαν στη καρδιά.Ο ανεκπλήρωτος έρωτας με το όνομα Ιραν είναι αυτός που οδηγεί το δοξάρι.Η πανέμορφη μούσσα που συμπτωματικά (?) έχει το όνομα της πατρίδας της μίας απο τους δύο σκηνοθέτες ζει μέσα απο τις νότες.Όταν το βιολί σπάει είναι σαν να χάνει για πάντα την αγάπη του ο Νασσέρ τα άλλα βιολιά με τα οποία προσπαθεί να το αντικαταστήσει μοιάζουν άχρηστα στα χέρια του ,μοιάζουν σαν τον συμβατικό γάμο του…..ο θάνατος είναι η μόνη λύση πια.Θάνατος πάνω στο κρεβάτι…απλά με αναμονή.Εικόνες απο το παρελθόν αλλά και απο το μέλλον,σαρκασμός τόσο για την Ιρανική αλλά και για τη δυτική βιομηχανοποιημένη κοινωνία.

Η τέχνη είναι η λύτρωση τόσο για τον Νασσερ όσο και για οποιονδήποτε άνθρωπο με ευαισθησίες και δημιουργική φαντασία που δε μπορεί να απορροφηθεί απο μια πεζή “εκλογικευμένη” πραγματικότητα , απο μια ρουτίνα άχρωμη και κλινικά νεκρή.Η σύγκρουση του “ρεαλισμού” της συζύγου του Νασσέρ και του κόσμου μέσα στον οποίο ο μουσικός προτιμά να ζει είναι αναπόφευκτη, αλλωστε αυτό μας διδάσκει και η ζωή, η σύγκρουση του ονείρου με τη πραγματικότητα είναι συχνή.Απο μερικά πραγματα δε θέλουμε να ξεφύγουμε όσο κι αν η λογική προστάζει το αντίθετο,αυτά αγαπάμε με αυτά κρατιόμαστε όρθιοι και τελικά κανείς δε μπορεί να τα ξεριζώσει απο μέσα μας

Η συγκίνηση έρχεται αβίαστα,το ίδιο και το χαμόγελο,οι εικόνες προκαλούν θαυμασμό και τα πανέξυπνα σκηνογραφικά και σκηνοθετικά ευρήματα μας θυμίζουν πόσο ανάγκη έχουμε έναν τετοιου είδους κινηματογράφο σήμερα,λίγο πολύ γινόμαστε σαν τον Νασσέρ, παύουν να μας ενδιαφέρουν τα καθημερινά και αδιάφορα κομμάτια ενός προβλέψιμου παζλ, χρειαζόμαστε λίγο απο τον μελαγχολικό ήχο του βιολιού, λίγο απο αυτό το μοναδικό άρωμα που βγάζουν οι ήρωες της Μέσης Ανατολής.

Θυμήθηκα την ατάκα που είπε ο Τζακ Νίκολσον στην Έλεν Χαντ στο ” ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ “με κάνεις να θέλω να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος” εδω για μιάμιση ώρα έχουμε γίνει..άνθρωποι. Γεμάτοι αισθήματα,χορτάτοι απο αληθινή τέχνη που εντυπωσιάζει με την αμεσότητα της.Να πούμε για τις ερμηνείες?Μοναδικός ο Ματιέ Αμαλρίκ στο ρόλο του Νασσέρ ,   πάρα πολύ καλή και η Μαρία Ντε Μεντέιρος σαν σύζυγος ενώ η Ιζαμπέλα Ροσελίνι κάνει ένα πολύ όμορφο πέρασμα σαν μητέρα του Νάσσερ.Θα ήταν παράλειψη βέβαια να μην αναφέρουμε και τη φοβερή φάτσα του Ζαμέλ Ντεμπουζ που υποδύεται εξαιρετικά δύο μικρούς αλλά σημαντικούς ρόλους.

Αληθινό κινηματογραφικό ποίημα,απολαύστε το!!!

Καλή Διασκέδαση

Y.Γ Αφιερωμένο στην Ευαγγελία και στον Νίκο που είχα τη τύχη να γνωρίσω απο κοντά σήμερα το απόγευμα!

Τις οπαδικές μου αδυναμίες εις την Ιβηρικήν χερσόνησο τις γνωρίζετε.Άρρωστος Μπαρτσελώνα, μπορει να διαβάσει και κανένας αμύητος ποτε δε ξέρεις,άρα τυπικά αντι-Ρεάλ.

Ξεκαθαρίζω όμως κάτι απο την αρχή γιατι έχει σημασία

Για μένα η Ρεάλ δεν είναι ομάδα σύμβολο κανενός φασιστικού καθεστώτος,σύμφωνοι ο δικτάτορας Φρανκο,πίσσα στα κοκκαλά του,την υποστήριξε και τη στήριξε.Σύμφωνοι έχει ευνοηθεί απο πολλούς νόμους απο το παράθυρο,διαβάστε το ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΙ ΜΠΑΛΑ ΠΑΙΖΕΙΣ του Διονύση Ελευθεράτου και θα καταλάβετε,αλλά ή αλήθεια παραμένει…είναι ένας τεράστιος σύλλογος γεμάτος τρόπαια με παρα πολλούς φίλους ανα τον πλανήτη και πάντα πρόσφερε θέαμα,πάντα ήθελε να προσφέρει γιατι για τον μέσο Μαδριλένο το ποδόσφαιρο ήταν θέαμα!

Δε μπαίνω σε πολιτικές κόντρες,μιλάω καθαρά για το άθλημα και στο ποδόσφαιρο η Ρεάλ έχει γράψει τη δική της ιστορία και μάλιστα με χρυσά γράμματα.Αυτό που με έβρισκε βέβαια αντίθετο ήταν η συχνά προκλητική επίδειξη βεντετισμού και χλιδής που έβγαζαν προς τα έξω κάποιες απο τις διοικησεις της.”Έχουμε ένα σκασμό λεφτά και πέρνουμε τους καλύτερους παίκτες” ήταν και μάλλον είναι ακόμα η νοοτροπία όποιων διοικούν τους Γκαλάκτικος.

Σπουδαία ονόματα πέρασαν έφεραν και τίτλους αλλα όχι πάντα.Ειδικά τα τελυταία χρόνια η “μισητή” αντίπαλος Μπάρτσα έχει το πάνω χέρι.Με προέδρους της φιλοσοφίας “η ομάδα είναι οικογένεια και φροντίζουμε τα δικά μας παιδιά πρωτα” με προπονητή της νοοτροπίας “πρώτα κοιτάμε να παιξουμε καλή μπαλα κι αν το καταφέρουμε θα ρθουν και οι τίτλοι” και με τη συντριπτική πλειοψηφία των παικτών να αισθάνονται σαν στο σπίτι τους στη Βαρκελώνη και να μιλάνε μέσα στο γήπεδο κι όχι οπουδήποτε θα προσελκύσουν κάμερες και μικρόφωνα.

Καμμιά βεντέτα  του “εγώ και κανένας άλλος”δε φτούρησε στους Μπλαουγκράνα όσο μεγάλο όνομα κι αν ήταν,κανένας δεν ήταν το κέντρο του κόσμου το κέντρο του κόσμου ήταν η Μπλε και κόκκινη φανέλα.Απο Μαραντόνα μέχρι Ρονάλντο κι απο Ριβάλντο και Ροναλντίνιο μέχρι Ιμπραίμοβιτς κανένας δεν έκανε τους άλλους να ακολουθούν,απλά έπρεπε να ακολουθήσει εκείνος την ομάδα,όποιος δεν ήθελε…υπήρχαν κι αλλού πορτοκαλιές!

Η Ρεάλ ήταν ανέκαθεν βεντετομάζωμα που όπως προανέφερα μάζευε τίτλους αλλά το ποδόσφαιρο έχει αλλάξει πια,μια ομάδα είναι πολλά περισσότερα απο ένα σύνολο παικτών. Πολλά ντέρμπυ έχουν διεξαχθει τα δύο τελευταία χρόνια ανάμεσα στα δυο αυτά μεγαθήρια, εκτός απο το πρωτάθλημα συγκρούστηκαν σε κύπελλο,Τσάμπιονς Λήγκ και Σούπερ Καπ Ισπανίας. Αντικειμενικά να το δει κανείς κάπου το πράμα αρχίζει να κουράζει το μέσο ποδοσφαιρόφιλο μια και όπως δείχνουν τα πράγματα καμμιά ομάδα αυτή τη στιγμή δε μπορεί να κοιτάξει Μαδριλενους και Καταλανούς κατάματα,εντάξει εκπλήξεις υπάρχουν και θα υπάρχουν αλλα γενικά η διαφορά είναι μάλλον μεγάλη.

Ναι κατα κάποιο τρόπο “κούρασε” το Ελ Κλάσσικο, ναι κατα κάποιο τρόπο “κούρασε” η αιώνια τιτανομαχία πως να το κάνουμε το καλό για το ποδόσφαιρο θα ήταν να υπήρχαν κι άλλοι ισάξιοι αντίπαλοι τόσο σε Ισπανία όσο και σε Ευρώπη για να δούμε και πιο ενδιαφέρον Τσάμπιονς Λήγκ.

Αλλα ρωτάω…όλοι αυτοί που γράφουν ότι κουράστηκαν με το Ελ Κλάσσικο γιατι μας πρήζουν τα συκώτια με τις μάχες Ολυμπιακού -Παναθηναικού?Μήπως γιατι αυτές δεν έχουν κουράσει? Γιατί μας έχουν ζαλίσει τον έρωτα με τη διαιτητολαγνεία και με τα όποια παρασκήνια πίσω απο τη διαιτησία?Νομίζουν ότι η Βασσαριάδα ή η Πιλάβιάδα δε μας έχει στείλει για ύπνο?

Το άκρον άωτον της ανοησίας είναι να λες “βαρέθηκα το Ελ Κλάσσικο” και να συμπληρώνεις “έχει ενδιαφέρον να δούμε τι απάντησε η ΠΑΕ ΠΑΟ στον Σάββα Θεοδωρίδη και πως ματαπάντησε ο Σάββας στη ΠΑΕ ΠΑΟ..”.Ασφαλώς Ολυμπιακός και Παναθηναικός είναι  τα φαβορί του τίτλου,κάμποσα χρόνια τώρα με κάποιες παρεμβολές,αλλα ειλικρινά όσο κι αν έχω κουραστεί με τα τελευταία Μπαρτσα – Ρεάλ παιχνίδια μπροστά σε αυτό το άθλιο θέαμα στο χορτάρι και στο ακόμα πιο άθλιο στο επικοινωνιακό κομμάτι που προσφερουν οι Έλληνες αιώνιοι ας βλέπω Ελ Κλάσσικο κάθε μέρα.

Κλείνω με τη Ρεάλ με τη πεποίθηση πως χαρακτήρες σαν αυτόν του Μουρίνιο της κάνουν μεγάλη ζημιά….αυτός κι αν έχει κουράσει!!!!!

Στα δικά μας

Το ξανάπαμε ο Πανιώνιος φτιάχνει μια νέα ομάδα απο το μηδέν και ο αποκλεισμός του ΠΑΟ απο το κύπελλο είναι σαν να έδωσε το τρόπαιο στην ομάδα μας.Δε στενοχωρήθηκα ιδιαίτερα απο το χθεσινό 4-0 απο τον Ολυμπιακό,υπάρχει διαφορά κλάσης ανάμεσα στις δύο ομάδες και ήταν λογικό να ηττηθούμε,αλλα κυρ-διαιτητά δώσε μας εκείνο το ρημάδι το πέναλτυ όταν το μάτς ήταν 0-0…έτσι για τη τιμή να βαζαμε και κανένα γκολ,δε θα άλλαζε το νικητή αλλα τι ψυχή είχε?

Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να είμαστε συνεχώς δίπλα στην ομάδα που τώρα ίσως περισσότερο απο ποτέ μας έχει ανάγκη.Χωρίς επεισόδια χωρίς ζημιές διοτι μόνο πρόστιμα δε σηκώνει η τσέπη του Ιστορικού αυτούς τους καιρούς.Ας κάνουμε τη Ν.Σμύρνη καυτή έδρα, ας βοηθήσουμε την ομάδα να δίνει το 100% των δυνατοτήτων της,οι Πανιώνιοι είναι μια οικογένεια και το μόνο που μας έχει μείνει είναι η αγάπη μας για το σύλλογο,αυτό είναι το όπλο μας και με αυτό πρέπει να παλέψουμε.

Ο ΟΦΗ που κόντευε να αποβληθεί απο το πρωτάθλημα λόγω οικονομικών προβλημάτων και διοικητικής αστάθειας,ο ΟΦΗ των καλοκαιρινών μπαραζ φτάνει να είναι μια ομάδα άκρως υπολογίσιμη.Νίκησε την ΑΕΚ,πήρε ισοπαλία απο τον Ολυμπιακό μέσα στο Καραισκάκης και γενικά έχει φέρει πολλά αποτελέσματα εκπλήξεις απέναντι σε αντιπάλους ισχυρότερους στα χαρτιά.Ο Νίκος Αναστόπουλος είναι ο βασικός υπεύθυνος γι αυτή την πολύ ευχάριστη έκπληξη αφού δείχνει ξεκάθαρα πως έχει τη νοοτροπία προπονητή που κατεβάζει ενδεκάδα έτοιμη για όλα. Ο παλιός Αναστό του “νίκη με μισό μηδέν” μάλλον  ανήκει στο παρελθόν, ο δικός του ΟΦΗ παίζει την πιο ελκυστική μπάλα απο όλες τις προηγούμενες ομάδες του.

Κλείνω με την έκπληξη της φετεινής χρονιάς στη FOOTBALL LEAGUE ,τον Πλατανιά.Για μένα όχι μόνο της FOOTBALL LEAGUE αλλά και του Ελληνικού ποδοσφαίρου γενικότερα.Η ομάδα των Χανιών διεκδικεί με αξιώσεις την άνοδο στην μεγάλη κατηγορία και μέσα σε 13 αγωνιστικές έχει 9 νίκες ,3 ισοπαλίες και μόλις μία ήττα.Νωρίς είναι ακόμα αλλα κερδίζοντας και τη Λάρισα εκτός έδρας ο Πλατανιάς φαίνεται πως μόνο κομήτης δεν είναι.

Ναστε Καλά

Χάρηκα

Μπλαουγκρίνιας 

ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΧΑΒΡΗΣ  (LE HAVRE) (2011)

Σκηνοθεσία : Ακι Καουρισμάκι

Πρωταγωνιστούν :  Αντρέ Βιλμς, Κάτι Ούτινεν,  Μπλοντίν Μιγκέλ ,Ζαν-Πιέρ Νταρουσέν

O Μαρσέλ Μάρξ κάνει μεροκάματα σαν λούστρος στο λιμάνι της Χάβρης, ζει σε μια γειτονιά γεμάτη απο φτωχόσπιτα, τελειωμένες ζωές όπου η ελπίδα για το καλύτερο αύριο είναι άφαντη. Γι αυτόν όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα, η γειτονιά αυτή είναι επίσης γεμάτη κι απο τους δικούς του ανθρώπους, τη φίλη του τη φουρνάρισσα , τον μανάβη, τους ελάχιστους πελάτες και τη μπαργούμαν ενός παρακμιακού καφέ – μπαρ.Ολόκληρος ο κόσμος του Μαρσέλ είναι αυτή η γειτονιά. Κάποια μέρα στο λιμάνι ο Μαρσέλ θα γνωρίσει έναν πιτσιρικά αφρικανό λαθρομετανάστη τον Ιντρίσα ο οποίος είχε σαν προορισμό το Λονδίνο όπου θα έβρισκε τη μητέρα του, ο Μαρσέλ κάνει σκοπό της ζωής του να κρύψει αρχικά τον καταζητούμενο απο τις αρχές πιτσιρικά κι έπειτα να τον φυγαδεύσει στο Λονδίνο.Ωστόσο με τη γυναίκα του στο νοσοκομείο ο Μαρσέλ βρίσκει στο πρόσωπο του μικρού λαθρομετανάστη μια συντροφιά,ένα παιδί που δεν απέκτησε

Μια ταινία σχετικά με τους λαθρομετανάστες αλλα στην ουσία είναι η άλλη όψη του εξαιρετικού φιλμ BIUTIFUL.Εδώ σε αντίθεση με το  BIUTIFUL το φώς είναι έντονο τόσο στην εικόνα όσο και στις ψυχές των ηρώων, ήρωες καθημερινοί,λιγάκι περιθωριακοί που ένοιωσαν τη φτώχεια στο πετσί τους.Αλλά τα κεφάλια δεν είναι ποτέ σκυμμένα,το χαμόγελο δε λείπει ποτέ απο τα χείλη και οι χιουμοριστικές ατάκες είναι ψωμοτύρι.Οι άνθρωποι αυτοί έχουν αυτό που πραγματικά χρειάζονται δηλαδή ο ένας τον άλλον,μπορεί η κοινωνία να τους έχει περιθωριοποιήσει αλλα κι αυτοί με τη σειρά τους γραφουν την κοινωνία στα παλιά τους τα παπούτσια ζώντας το δικό τους παραμύθι. Ο Μαρσέλ θεωρεί εντελώς φυσιολογικό να προστατέψει τον Ιντρίσα απο την αστυνομία, δε το σκέφτεται καν,όπως και δε διστάζει να ζητήσει και τη βοήθεια των γειτόνων.

Όλη η ταινία πλημμυρίζει απο έντονα χρώματα και φωτισμό,το φώς που δείχνει το πείσμα και τη διάθεση για ζωή.Όλοι αισθάνονται όμορφα και άνετα με όλους,δε τους έχει αλλοιώσει η ρατσιστική και αφιλόξενη νοοτροπία της μεγαλούπολης.Δε τους απασχολούν οι “νόμοι” ενός κρατους που κάνει διακρίσεις,γι’αυτούς μετράει η ανθρωπιά και η συμπόνια αυτός είναι ο δικός τους νόμος.Το ΧΑΜΙΝΙ του Τσάρλυ Τσάπλιν αποκτά χρώμα και ύφος γαλλικού σινεμά της δεκαετίας του 60, ο υπέροχος Αντρέ Βιλμς (Μαρσέλ Μαρξ) θυμίζει τον “αγέλαστο” Μπάστερ Κήτον ενώ ο Ζαν-Πιέρ Νταρουσέν υποδύεται έναν αστυνομικό κατευθείαν απο τις ταινίες του Μελβίλ με έντονη τη διάθεση αυτοπαρωδίας, ένας άνθρωπος που κι αυτός ψάχνει να βρει τον αληθινό του ρόλο, στη μοναδική δε σκοτεινού πλανου σκηνή της ταινίας συνομιλεί με τον Νομάρχη του οποίου το πρόσωπο δε βλέπουμε πιθανότατα γιατι η εξουσία που συμβολίζει είναι απρόσωπη και ψυχρή.Ο Ιντρίσα παρ’όλο που είναι ξένος σε ξένη χώρα δε χαμηλώνει το βλέμμα, δε δακρύζει,ελπίζει και ελπίζει γιατι έχει βρει φίλους,παραμένει αγωνιστής και περήφανος.

Φιλοσοφία νουβέλ βαγκ λοιπόν απο τον Φινλανδό σκηνοθέτη του ΛΕΛΙΝΓΚΡΑΝΤ ΚΑΟΥΜΠΟΥΣ ΠΑΝΕ ΑΜΕΡΙΚΑ και του Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΕΛΘΟΝ. Σαφώς και ο κυρίαρχος της ταινίας είναι ο Μαρσέλ,ο λουστράκος Δον Κιχώτης που δε διστάζει να τα βάλει με ένα σύστημα ολόκληρο πολύ απλά …γιατί έτσι πρέπει!!!Όμως όλοι οι χαρακτήρες είναι σημαντικοί και καλογραμμένοι,μάλιστα κάποιοι απο αυτούς θα θυμίσουν ρόλους απο την ΑΜΕΛΙ ή και απο κάποιο επεισόδιο των Simpons.

Όπως προαναφέραμε στην ουσία δεν υπάρχουν σκοτεινά πλάνα, κανένας δε σκέφτεται πονηρά ή κρυφά,ο Καουρισμάκι μας επιτρέπει την είσοδο σε ένα ανθρώπινο μινιμαλιστικό σύμπαν και μας κάνει να νοιώθουμε άνετα και όμορφα.Η αφηγησή του μοιάζει με ξενάγηση σε φίλους και καλεσμένους,φίλοι έχουμε γίνει με τους κατοίκους αυτής της γειτονιάς σε χρόνο μηδέν.Έχουμε αγαπήσει τον Μαρσέλ χωρίς καλά καλά να το καταλάβουμε.Θα θέλαμε κι εμεις να βρεθούμε σε αυτό το μικρό μπαράκι και να πιούμε ένα ποτήρι παραπάνω με τους θαμώνες του και να νοιώσουμε λίγη απο τη τόση ζεστασιά και φιλοξενία που εκπέμπει.

Υπερβολές? Σύμφωνοι, αλλά γιατί όχι?Απο πότε ένα μήνυμα ανθρωπιάς και αισιοδοξίας πρέπει να είναι “καταδικαστέο” όταν αφορα το σινεμά?Τόσο κακό είναι κάποιοι να ελπίζουν πως ακόμα μπορούμε να δίνουμε ο ένας το χέρι στον άλλο όποτε το χρειάζεται?Τόσο κακό είναι που κάποιοι βάζουν όμορφα και έντονα χρώματα στη ζωή τους και της αλλάζουν όψη?Αναφέρομαι και πάλι στο κομμάτι “χρωματα” γιατι κατα τη γνώμη μου είναι απο τους βασικούς λόγους που η ταινία σε κάνει να χαμογελάς.Το θέμα που πραγματεύεται μόνο για χαμόγελο δεν είναι κι όμως ο Καουρισμάκι κατάφερε με μοναδική δεξιοτεχνία εκει που άλλοι θα έσπαγαν τα μούτρα τους κάνοντας μια απλοική ταινία της συμφοράς να φτιάξει ένα μικρό πολύτιμο δωράκι για κάθε κινηματογραφόφιλο που δεν έχει ξεχάσει να διασκεδάζει με την 7η τέχνη.

“Έγχρωμη τι-βι  - Ασπρόμαυρη ζωή” ήταν ένα παλιό σύνθημα στους τοίχους των Εξαρχείων στη Χάβρη του Μαρσέλ η ζωή πεισματικά παίρνει το χρώμα της, οι άνθρωποι ξέρουν πως η φτώχεια , η περιθωριοποίηση και ο ρατσισμός δεν έχουν πατρίδα.Ο μικρός Ιντρίσα δεν είναι ξένος,είναι ένας απο αυτούς.Σενάριο γραμμένο απο τον σκηνοθέτη εντελώς λογοτεχνικό κάποιες στιγμές,ένα φροντισμένο παραμύθι για κάποιους που πρέπει οποωσδήποτε να ξαναγίνουν παιδιά.Οι λαθρομετανάστες είναι ένα ζήτημα που τα τελευταία χρόνια απασχολεί κυρίως τη νότια Ευρώπη και οι ευαίσθητες κεραίες του Καουρισμάκι το συνέλαβαν και το φρόντισαν όπως έπρεπε,με καλοσύνη και ανθρωπιά.

Κάντε μια βόλτα απο αυτό το λιμάνι,απολαύστε κάποιους καλτ ήρωες,γελάστε μαζί τους και νοιώστε καλύτερα.Θυμηθείτε  εποχές που μιλούσατε ακόμα με τους γειτονές σας και τρεχατε χωρίς δεύτερη σκέψη να βοηθήσετε αν σας το ζητούσαν όπως έτρεχαν κι αυτοί για σας.Ίσως μετα απο αυτή τη ταινία όταν θα δείτε κάποιον άστεγο ή κάποιον λαθρομετανάστη στο δρόμο να νοιώσετε πιο κοντα του απ΄οσο θα μπορούσατε να φανταστείτε.Έχουμε ανάγκη και μάλιστα μεγάλη απο το “ωραιοποιημένο” σινεμά του Φινλανδού.Είναι απο αυτά τα παραμύθια που δε στα διηγούνται για να κοιμηθείς αλλά για να ξυπνήσεις.

Μη το χάσετε!

Καλή Διασκέδαση

MICK HARVEY : SKETCHES FROM THE BOOK OF THE DEAD (2011)

LABEL : MUTE

Πίσω απο έναν μεγάλο άνδρα λέγεται πως κρύβεται μια σπουδαία γυναίκα, πίσω απο έναν μεγάλο μουσικό ήρωα ίσως να κρύβεται ένας σπουδαίος μόνιμος συνεργάτης.Φιλαράκι και “έτερο μουσικό ήμισυ” για 32 χρόνια υπήρξε ο Mick Harvey για τον Nick Cave. Απο τους BIRTHDAY PARTY μέχρι τους BAD SEEDS οι δυο σύντροφοι πέρασαν πολλά,άφησαν στο περασμά τους ιστορία ολόκληρη,άλμπουμς αριστουργήματα,τραγούδια ορόσημα και μια σχολή τραγουδοποιίας απο την οποία θα παίρνουν πτυχίο για πολλά χρόνια ακόμα κάμποσοι καλλιτέχνες.

Όλα τα ωραία έχουν όμως κι ένα τέλος.Το 2009 ο Harvey αποφάσισε να κλείσει την υπόθεση BAD SEEDS και να ακολουθήσει το δικό του δρόμο,ήταν πια 51 ετών.Όταν λέμε δικό του δρόμο μη φανταστείτε πως δεν είχε βγάλει και προσωπικά άλμπουμς,ειχε κυκλοφορήσει και μερικά μαλιστα ήταν και πολύ καλά…για την ακρίβεια όλα!Αυτή τη φορά όμως μιλάμε για το απόλυτα προσωπικό άλμπουμ του συνθέτη μια και είναι το πρώτο το οποίο περιέχει εξ ολοκλήρου δικά του τραγούδια.Η δεύτερη έκπληξη κι ακόμα πιο ευχάριστη είναι το ότι κανένα απο τα κομμάτια δε θυμίζει Cave εποχές….ο Mick έχει τη δική του φωνή.

Μια φωνή που τραγουδά ιστορίες για νεκρούς ή για χαμένες ψυχές. OCTOBER BOY, παράθυρα τρίζουν καθώς μια κιθάρα ετοιμάζεται να φέρει το φθινόπωρο, τις χορδές της θα χαιδέψουν δακτυλα κίτρινα απο τη νικοτίνη το ίδιο χρώμα με τα πεσμένα στο χώμα φύλλα. Ο ραψωδός δεν έχει χρόνο ή διάθεση για ευτυχισμένο τέλος,οι δικοί του ημίθεοι ακολούθησαν τα πάθη τους και πέθαναν γι’αυτά,χωρίς όμως ποτέ να μετανοιώσουν.

Αναθεματισμένη Αυστραλέζικη έρημος…πόσες ψυχές δεν τράβηξες κοντά σου και πόσα μυαλά δεν έκαψες?Πόσους δρόμους έταξες που δεν είχαν γυρισμό και πόσα όνειρα που στοιχειώνουν ζωές ολόκληρες?Πόσα κομμάτια απο ανθρώπινα κορμιά δεν σε έχουν “στολίσει”?Πόσο αλκοολ και πόσο αίμα δεν πότισαν το χώμα σου ενω πόσο απο το δάκρυ που συνόδευε μια βραχνή φωνή δε χρειάστηκε για να ξεδιψάσουν οι κάκτοι σου που αγκύλωσαν  απο DIED PRETTY μεχρι LOUIS TILLET και TRIFFIDS? Mέχρι και ο Johnny Cash αντι για άλογο καβάλησε ένα τζιπ και χαθηκε μέσα στα βάθη σου κι αντι για παράνομους του West που βιάστηκαν να τραβήξουν όπλο αποφάσισε να πει τη μπαλάντα του JAY GIVENS…THE BALLAD OF JAY GIVENS ,ο ορισμός  ενός απελπισμένου τραγουδιού που έπλασαν κατορθώματα αντιηρώων στους οποίους η ζωή φέρθηκε με το χειρότερο τρόπο οπλίζοντας τους το χέρι.Πολύ απλά ένα απο τα καλύτερα τραγούδια που άκουσα τα τελευταία 5 χρόνια.

Η αγάπη ,η πολυτραγουδισμένη, αυτή που ξεπηδάει μέσα απο στιχάκια και μελωδίες αυτή που μας έχει ξαπλώσει στο κρεβάτι εντελώς ανίκανους να αντιδράσουμε,αυτή που κάνει τα κόκαλα μας να πονάνε,αυτή για την οποία μερικοί θα έδιναν και τη ζωή τους ακόμα…καποιοι το έκαναν ήδη κανοντας όλους εμάς τους υπόλοιπους να μοιάζουμε μικροί και δειλοί, έχει τη δική της μυθολογία η αγάπη έχει και μια ιστορία ακόμα να πει FRANKIE T & FRANKIE C

H υπέροχη κιθάρα του Harvey δεν μπορεί να κάνει βήμα χωρίς το πιάνο,αυτοί οι δύο γυρίζουν μαζί όλο το κόσμο των ψυχών που θα θελαν να ανταμώσουν κάποια τσαλακωμένα χαρτια χωμένα σε κωλότσεπες που περιμένουν να γεμίζουν το λευκό κενό με μελάνι και αίμα. Διακριτικό ακορντεον και βιολί συχνα πυκνά παρεμβαίνουν δια χειρός J.P.Shilo και δίνουν στα τραγούδια ένα μελαγχολικό στολίδι παραπάνω.

Αλήθεια τι να γράψει κανείς για μικρά παιδιά που χάθηκαν και τα γελάκια τους ακούγονται μαζί με το φύσημα ενός πληγωμένου ανέμου?RHYMELESS…απλά δεν υπάρχουν στίχοι.Στο μέρος που λέγεται ΠΑΘΟΣ άφησαν μυαλά και καρδιές κάμποσοι πελάτες…κόπιασε φίλε μου και πάρε κι ένα ποτό μαζί μας,κάτι έχεις να μας πεις και κάτι έχουμε να σου πούμε,ζήσαμε μέχρι τέλους τις αμαρτίες μας πληρώσαμε γι αυτές κι εσύ το ίδιο ε?Στη σκηνή δε θα χορέψει η Σάλυ Μπόουλς του ΚΑΜΠΑΡΕ αλλά κάποιες κουρασμένες αρτίστες που παραπατάνε και γελούν με το χάλι τους, να ξέρεις όμως θα σε συμπαθήσουν αμέσως…PLACE CALLED PASSION.

Για μερικούς οι καμπάνες δε χτυπάνε ποτέ,γι αυτούς που νοιώθουν στρατιώτες και ξημεροβραδιάστηκαν μ’ενα βιβλίο του Χέμινγουέη όταν ήταν πιτσιρικάδες κι απο κει και πέρα μεγάλωσαν στο λαθος μέρος τη λαθος στιγμή,ο κόσμος ποτέ δεν ήταν αρκετός γι’αυτούς θα μπορούσε βέβαια να χωρέσει σε ένα τραγούδι ποιός  ξέρει,γι αυτούς όλους λοιπόν ας μουρμουρίσουμε ένα σκοπό…THE BELLS NEVER RANG.Μια κιθάρα θα τρεκλίσει και όταν θα βρει στήριγμα σε μια καρέκλα ή σε ένα σκαμπό αποκαμωμένη πια θα θυμηθεί τον Paul..αν και δεν τον ξέχασε ποτέ,THAT’S ALL PAUL λίγα λουλούδια απο αυτά που ξέχασες να πάρεις μαζί σου.

Να αφήσω τη χρυσή άμμο που μου χάρισες να γλυστρά μέσα απο τα δαχτυλά μου και να νομίζω πως χαιδεύω τα μαλλιά και το προσωπό σου,ήσουν σαν τον ωκεανό για μένα μωρό μου, τώρα το ξέρω,τώρα που βλέπω τα ίχνη της ανάσας σου να θαμπώνουν το τζάμι..τώρα που ο άνεμος φέρνει τον ήχο ενός πιάνου που με καλεί να πάω μαζί του..HOW WOULD I LEAVE YOU?Δε θα αποχαιρετήσω με μεγάλα λόγια,δε μου πήγαινε ποτέ αυτό το στύλ,θα κλείσω συνωμοτικά το μάτι και θα χαθώ σε τίποτα στενά εκεί που οι ξεχασμένοι ξέρουν ακόμα να λένε παραμύθια κι εκεί που μια rhythm section απο αφηνιασμένο μπάσο και αγουροξυπνημένα ντραμς θα στήνει το σκηνικό.Εκεί όπου κανένας δε ντρέπεται γι αυτό που είναι..FAMOUS LAST WORDS.

Αν θα μπορούσε να βρεί κάποιος ένα ψεγάδι στο SKETCHES FROM THE BOOK OF THE DEAD αυτό θα ήταν ότι έχει μόνο 11 τραγούδια,δεν είναι μόνο ο καλύτερος δίσκος του Mick Harvey -κατα τη γνώμη μου πάντα-αλλά είναι κι ένα απο τα καλύτερα άλμπουμς του 2011.

Η απώλεια αγαπημένων προσώπων ή ανθρώπων που άφησαν κάτι σε καποιους για να θυμούνται εκφράστηκε πολλές φορές με μαγικό τρόπο μέσω της μουσικής κι εδω έχουμε να κάνουμε με μια παρόμοια περίπτωση,σπάνια το “αντίο” τραγουδήθηκε τόσο υπέροχα.

Καλή Ακρόαση

WATERS : OUT IN THE LIGHT(2011)

LABEL CITY SLANG

Καλά συμφωνώ ,το WATERS δεν είναι και το πιο ευφάνταστο ψευδώνυμο που θα μπορούσε να βρει κανείς για μουσικό σχήμα αλλά και πως να προφέρει η καημένη η γλώσσα το όνομα Van Pierszalowski  χωρίς να πάθει κάκωση?

Ο φίλος μας ο Van λοιπόν αποχαιρέτησε το προηγούμενο indie-folk συγκροτημά του τους PORT O’ BRIEN κι αποφάσισε να παλέψει λίγο παραπάνω με τη κιθάρα του.Ο αγώνας είναι σκληρός αλλα και συναρπαστικός για τα αυτάκια όλων όσων αγαπήσαμε ήχους σαν αυτούς των NADA SURF , FOUNTAINS OF WAYNE , REPLACEMENTS.Για τέτοιους pop-rock ήχους “σκότωναν” τα κολλεγιακά ραδιόφωνα σε ΗΠΑ και Καναδά τη δεκαετία του 90.Ο ήχος των ή του WATERS ,όπως προτιμάτε, δεν είναι μια καινούργια μουσική πρόταση είναι όμως μια πολύ καλή μουσική πρόταση.Η μαγκιά του Van βρίσκεται στο ότι ξέρει να “γεμίζει” και να απογειώνει τα τραγούδια στη κατάλληλη στιγμή.Οι κιθάρες κυριαρχούν χωρίς περιττά σόλα αυταρέσκειας,δηλώνουν τη παρουσία τους και κάνουν γόνατα και χέρια να ανεβοκατεβαίνουν στο ρυθμό.

Προσέξτε μόνο πώς το ξαδελφάκι των WHITE STRIPES γλυκαίνει τον ήχο του στο FOR THE ONE ,και στο TAKE ME OUT TO THE COAST   ή πως ένας Bill Callahan λιγότερο ηττημένος και σαφώς πιο μπλουζ ροκ κοβει και ράβει στο O HOLY BREAK OF DAY.Πόσο ύπουλα ποπ ξεκινάει το OUT IN THE LIGHT κι εκει που νομίζεις πως θα σε ρίξει σε τσακώνει απο το σβέρκο με μια εθιστική μελωδία σαν παιδικού τραγουδιού που δε μπορείς να καταλάβεις γιατι σου αρέσει τόσο.Το πιο κοντινό σε SONIC YOUTH ξεκίνημα το έχει το BACK TO YOU αλλά μη τα ξαναλέμε,ασφαλώς όλα αυτά κάπου τα έχεις ξανακούσει αλλά ρε γαμώτο τα έχεις νοσταλγήσει κιόλας.Είναι κάτι σαν το ένα μπουκάλι μπύρας παραπάνω για έναν έφηβο,η μια βόλτα με τη παρέα και η ατμόσφαιρα να μυρίζει ζωή. Βγάζει ενέργεια το άλμπουμ χωρίς να υπάρχει η παραμικρή ευκολία ή αφέλεια, τα τραγούδια είναι τόσο καλοδουλεμένα και καθόλου προβλέψιμα που όταν τελειώσεις με την ακρόαση του άλμπουμ η διαθεσή σου έχει ανέβει λιγάκι.Ο Van ξέρει πολύ καλά τι κάνει,άλλωστε ούτε στον τομέα “μελωδική μπαλάντα” υστερεί καθόλου,προσέξτε λιγάκι τα ΟNES YOU HAD BEFORE και MICKEY MANTLE και θα γευτείτε τη “χαρά” της μελαγχολίας που γεννούν τέτοιου είδους τραγούδια.To mid-tempo του SAN FRANCISCO θα σας λύσει κάθε απορία σχετικά με το πόσο ανάγκη έχουμε τα απλά ροκ τραγούδια την σήμερον ημέρα.

Το OUT IN THE LIGHT πέρασε εντελώς απαρατήρητο από τη συντριπτική πλειοψηφία των “ραδιοφωνικών σταθμών”(και τα δύο σε εισαγωγικά) στην Ελλάδα.Ας είναι, δε χρειάζεται και τόσο σπρώξιμο γιατι τέτοια άλμπουμς βρίσκουν κάπως το δρόμο τους και δεν έχουν ανάγκη ροκάδες που συνδιάζουν τη Γαρμπή με τον Rory και τους Dire Straits με τον Κότσιρα.

BLACK HEAVEN : DYSTOPIA

LABEL : TRISOL

Αν είστε παιδί της τσιμεντούπολης,αν έχετε μάθει να ζείτε με τρελά γρήγορους ρυθμούς, αν είστε ψιλοεξαρτημένοι-με τη καλή έννοια-απο παιχνίδια περιπέτειας ή φαντασίας στον η/υ..χμμ μάλλον βρήκατε μια ιδανική μουσική υπόκρουση για όλες σας αυτές τις ασχολίες.

Martin Schindler αυτός είναι ο εγκέφαλος που βρίσκεται πίσω απο αυτό το απίστευτο electronica-goth-industrial σχήμα.Η Αποκάλυψη θα λάβει χώρα σε μεγάλο αστικό κέντρο. Οι ουρανοί θα γίνουν γκρί και θα σκοτεινιάζουν ρίχνοντας βροχή απο break-beats.Η τελική μάχη του καλού με το κακό θα είναι τόσο γρήγορη που δε θα την πιάνει το μάτι.Πλάσματα απο τη πιο μυστήρια πλευρά του υποσυνείδητου θα εμφανιστούν φορώντας μαύρα και θα μιλούν για κυριαρχία,ξεχασμένοι άγγελοι που δεν έχουν πει ακόμα τη τελευταία τους λέξη καλούνται να αντιμετωπίσουν την απειλή.Die Zeit die bleibt ένα κομμάτι που θα μπορούσε να αποτελεί την εισαγωγή μιας goth-opera όταν οι κατακτητές θα φορούν ομοιόμορφα κοστούμια και ανέκφραστα πρόσωπα ενώ οι κατακτημένοι θα κοιτουν με νεκρό βλέμμα προς το πουθενά. Das Tor   Zur Welt και Lachelnd Geht Die Welt Zugrunde είναι ο ορισμός της ταχύτητας όσον αφορά τα electro-beats δυο κομμάτια που αν κάποιο κλαμπ-μπαρ indie-dance φιλοσοφίας σέβεται τον εαυτό του θα τα φιλοξενήσει στα πλατό.Τα παιδιά απο την Κολωνία δεν αστειεύονται άλλωστε στη Γερμανία υπάρχει μια ολόκληρη παράδοση με ψαγμένη industrial-electro-dance κουλτούρα που όπως φαίνεται καλά κρατεί.Υπάρχει μια νεολαία ,μικρό ή μεγάλο κομμάτι δε γνωρίζω, που αντιστέκεται με όπλο αυτό το είδος της μουσικής στο νεοσυντηρητισμό της κοινωνίας και στη νέα τάξη πραγμάτων.Οι BLACK HEAVEN είναι θυμωμένοι και αποφασισμένοι να πολεμήσουν.Αντιληφθείτε πόσο μαγικα συνδιάζουν τη μανία καταδίωξης με την free-style μελωδία στο Mensch ή στο Neues Blut δεν έχουμε να κάνουμε με ρομποτική μουσική βγαλμένη απο πρόγραμμα, έχουμε να κάνουμε με ένα ηλεκτρονικό όραμα ή καλύτερα με έναν ηλεκτρονικό εφιάλτη ενός απειλητικού αύριο.Schwarze Asche…μαύρη στάχτη,ρυθμός που θυμίζει το αγωνιώδες αγκομαχητό ανθρώπου που ανεβαίνει με δυσκολία έναν αμμόλοφο.Η club αισθητική του Himmel Ohne Sterne (ουρανός χωρίς αστέρια) μόνο απαρατήρητη δεν περνάει.Μάλλον  οι Kraftwerk βρηκαν ένα ανηψάκι που θα τους κάνει πολύ περήφανους.

Μαγικά δείγματα επικής electronica θα βρούμε στα Ich Spiele Dort Am Großen Tisch και Ich Sehe και ειδικά το πρώτο έχει και κάποιες μικρες πιτσιλιές απο John Barry. Αλμπουμ έκπληξη γιατι η ηλεκτρονική μουσική μοιάζει να έχει στερέψει η να αναλώνεται σε δήθεν ονόματα -πρωτοπόρους που απλά παίζουν με τους υπολογιστές τους κι έχουν καλές δημόσιες σχέσεις.

Οι BLACK HEAVEN κάνουν τη διαφορά και μια ευκαιρία την αξίζουν

Καλή Ακρόαση

KURT VILE : SMOKE RING FOR MY HALO

LABEL : MATADOR

Μάλιστα λοιπόν,άλλος ένας singer-songwriter ή τραγουδιστής – τραγουδοποιός επι το ελληνικότερον.Άλλος ένας?Δε θα το ‘λεγα ή καλύτερα δε θα το’γραφα.

Ο τύπος αυτός μας έρχεται απο ένα προάστιο της Φιλαδέλφεια το Lansdowne το οποίο αν θα θυμάται κάποιο μεγάλο μουσικό όνομα να βγαίνει απο τα σπλάχνα του αυτό θα είναι της Joan Jett η οποία πέρασε εκει τα παιδικά της χρόνια.Ο Kurt πιτσιρικάς ζούσε με τους δίσκους των Bruce Springsteen , Fleetwood Mac και John Fahey, και ναι μεν τα δύο πρώτα ονόματα ασφαλώς σας λένε κάτι αλλά ο τρίτος είναι αυτός που “φίλησε” τη κιθάρα του Kurt.

Τι είναι όμως αυτό που κάνει καλλιτέχνες σαν τον Thurston Moore και τον J.Mascis να τον θέλουν σαν τρελοί για να ανοίγει τις συναυλίες τους?Το μυστικό ή αν θέλετε η απάντηση βρίσκεται κάπου ανάμεσα στις χορδές μιας κιθάρας που απαγγέλει και σε κάποιους στίχους που σαρκάζουν, ερωτεύονται, πονάνε , μεθούν, ματώνουν.Ίσως και να βρίσκεται σε μια φωνή που πότε μουρμουρίζει με Lanegan-ική ήττα, πότε με Nick Drake ρωγμές ή ακόμα και με Tim Buckley ψιθυρους.Ο Vile είναι ένας περίεργος τροβαδούρος που δε θα αφήσει το μέσα να ησυχάσει για πολύ καιρό.

Τραγούδια για πρωινά με τσαλακωμένα σεντόνια και τσαλακωμένες αναμνήσεις που έχουν αφήσει σημάδια στο κορμί,τραγούδια που θα προσπαθήσεις να αγγίξεις και να ονειρευτείς, τραγούδια που δε θα θελήσεις να συγκρουστείς μαζί τους.To BABY’S ARMS έχει μια κιθαριστική μουρμούρα που φέρνει στο νου τον Nilsson αλλά ανάθεμα κι αν καταλαβαίνεις αν αυτό το BABY υπάρχει πράγματι ή περνοδιαβαίνει σε κάποια άδεια πακέτα απο τσιγάρα ή και στον πάτο ενός στραγγισμένου ποτηριού ότι κι’αν συμβαίνει ένα πολύ όμορφο νεο-folk τραγούδι βρίσκεται μπροστά μας.Ένας Beck που παρακολουθεί μαθήματα μπαλάντας απο τον Tim Hardin ή τον James Taylor μας αποκαλύπτεται στο JESUS FEVER.

Αν περάσεις απο την έρημο και συναντήσεις κάποια παλαβά καλικαντζαράκια να παίζουν κάτι σαν desert rock πάρτα μαζί σου μπορεί να θέλουν να γνωρίσουν τον Steve Wynn και να θυμηθούν κάποιες απο τις παλιές καλές μέρες…στο πιο “ακουστικό” πάντα, PUPPET TO THE MAN.Τι να κρύβει μέσα η ψυχή ενός ανθρώπου που γράφει τους στίχους “I wanna write my whole life down/burn it there to the ground” τι είδους γλυκειά μελωδική εκδίκηση θέλει να πάρει και απο ποιόν….κι εμείς μαζί σου Kurt κι εμείς απο κοντά σε αυτή τη περιοδεία ON TOUR, θα περιμένουμε πάντα τη μελαγχολική λύτρωση ενός κρύου δειλινού αγκαλιά με μια μελωδία.

Αν ποτέ θελήσει ο Gregg Dulli να γίνει πιο ποπ αλλα το ίδιο ανατριχιαστικός,το ίδιο άμεσος, το ίδιο σκληρός και το ίδιο εθιστικός δεν έχει παρα να ακούει επίμονα το SOCIETY IS MY FRIEND,    τραγούδι που ο καλπασμός του σε οδηγεί σ’ενα μέρος όπου θα είσαι μόνος όποτε εσύ το θελήσεις, κανένας δε θα ρωτήσει γιατί,κανένας δε θα σε πλησιάσει, όλοι θα χαμογελάσουν συγκαταβατικά γιατι στο βάθος ξέρουν.

Πως να εμποδίσεις το κιθαριστικό κρυστάλλινο νερό του RUNNER UPS να ξεδιψάσει τη σκέψη σου όταν απο αυτό έχουν πιει ο Fred Neil ή ακόμα και ο Burt Jansch, όταν  γελασμένοι ποιητές αποτρελάθηκαν τελείως με αυτό κι έμειναν να κοιτούν τον ουρανό χαμένοι μέσα σ’ένα δάσος απο πανέμορφες μούσες κι ερινύες?Όταν κοιτάς τα πρώτα αυτοκίνητα να περνούν το δρόμο κάποιο  πρωινό που θα παγώνεις ολόκληρος θα αναρωτιέσαι για το που πήγαν εκείνες οι στιγμές,οι κλειδώσεις σου θα αρνηθούν να υπακούσουν, θα μένεις ακίνητος με τη φευγαλέα παρουσία του Jackson Browne στο πικ-απ σου IN MY TIME.Μπορείς και να γίνεις ένα είδος folk Pavement μια και δεν ήταν λίγες οι νύχτες που πέρασες παρέα με low-fi φιλαράκια που ήξεραν να γράφουν “εξωφρενικούς” στίχους γεμάτους πνεύμα που σ’έκαναν να χαμογελάς..PEEPING TOMBOY.

Ο πολύχρωμος ακουστικός καπνός σχηματίζει ένα φωτοστέφανο πάνω απο το κεφάλι και ψυχεδελικά αγγελάκια τραγουδούν αρμονικά μερικά κομμάτια απο εκείνα τα μαγικά των αρχών της δεκαετίας του 70,ίσως λίγο πιο “σκοτεινά” ναι, όμως μη διστάσεις να τα αφήσεις να σε χαιδέψουν.Μοιάζουν όλα τοσο  υπέροχα μακρινά,τόσο μοναδικά δικά σου..SMOKE RING FOR MY HALO.Τα φαντάσματα που περνουν απο δίπλα σου φορουν εκείνα τα  μακρυά ρούχα κι έχουν περασμένα λουλούδια στα μαλλιά,δεν έπαψαν ποτέ να περιμένουν, δεν έπαψαν ποτέ να αγαπούν , δεν έπαψαν ποτέ να χαμογελούν και να πιάνονται χέρι χέρι για να πετάξουν σαν πουλιά προς εκείνον τον ουρανό που είχε το εξώφυλλο του άλμπουμ των IT’S A BEAUTIFUL DAY αυτή η μουσική στους φέρνει στο νου..GHOST TOWN.

Πολύ σωστά το έθεσε ο Γιάννης Πετρίδης ότι το καινούργιο folk κίνημα των τελευταίων 2 ετών  έδωσε ένα σπρώξιμο στη μουσική, ο Kurt Vile που εκπροσωπεί το κίνημα αυτό μας χάρισε ένα απο τα καλύτερα άλμπουμς του 2011.Δώστε του λίγο χώρο απο τη δισκοθήκη σας και για κάμποσο καιρό το άλμπουμ θα μπαινοβγαίνει εκεί.

Καλή Ακρόαση

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΤΑΤΟΥΑΖ (THE GIRL WITH THE DRAGON TATTOO) (2011)

Σκηνοθεσία : Ντέιβιντ Φίντσερ

Πρωταγωνιστούν : Ντάνιελ Κρέγκ , Ρούνι Μάρα , Κρίστοφερ Πλάμμερ , Στέλαν Σκάρσγκαρντ

Αυτός είναι δημοσιογράφος που καταδικάζεται για συκοφαντική δυσφήμιση, αυτή είναι μια νεαρή πανκ αντικοινωνική ερευνήτρια ικανότατη στη δουλειά της αλλα με τεράστιο πρόβλημα στο τομέα συναναστροφή.Αυτός θα κληθεί απο έναν μεγιστάνα να ανακαλύψει ένα μυστήριο 45 ετών,αυτή κάποια στιγμή θα βρεθεί στον δρόμο του σαν βοηθός του.

Αυτός , αυτή και το μυστήριο λοιπόν και μάλιστα σε επανέκδοση μια και το πρώτο βιβλίο απο τη τριλογία του συγγραφέα Στίγκ Λαρσον μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη πριν απο 3 χρόνια απο τον σκηνοθέτη Νιλς Αρντεν Οπλεβ.Ο Φίντσερ βέβαια πολύ πιο έμπειρος στα θρίλερ απο τον Δανό συναδελφό του αφου έχει σκηνοθετήσει δυο απο τα σημαντικότερα των τελευταίων 20 ετών τα SEVEN και ZODIAC καλείται και πάλι να δώσει τα φώτα του στο είδος που τον ανέδειξε.Όπως είναι φυσικό το στοίχημα είναι εύκολο για τον Αμερικάνο κινηματογραφιστή,έχει δίπλα του  ένα ικανότατο επιτελείο ηθοποιών, τον φωτογράφο Τζεφ Κρονενγουεθ (συνεργάτη του στα THE FIGHT CLUB και THE SOCIAL NETWORK), δυο τύπους που σκίζουν απο “σκοτεινή μουσική ατμόσφαιρα” τους Trent Reznor και Αtticus Ross (επίσης συνεργάτες στο THE SOCIAL NETWORK) και τον σεναριογράφο Στήβεν Ζάιλλιαν (Η ΛΙΣΤΑ ΤΟΥ ΣΙΝΤΛΕΡ , AMERICAN GANGSTER , MISSION IMPOSSIBLE).Στα χαρτιά λοιπόν όλα φαίνονται μια χαρά,είναι όμως έτσι?

Ξεκαθαρίζω απο την αρχή ότι έχοντας δει τη πρώτη ταινία είναι φυσικό να γνωρίζω πως περίπου εξελίσσεται η ιστορία άρα το όποιο στοιχείο έκπληξης που μπορεί να κρύβει η νέα έκδοση του ΚΟΡΙΤΣΙΟΥ δε με πολυαιφνιδιάζει. Καλύτερα λοιπόν,όσον αφορά τα κινηματογραφόφιλα ενστικτά σας,να μην έχετε δει τη πρώτη ταινία. Αυτά όσον αφορα το κομμάτι της ιστορίας. Όσον αφορά το ρυθμό και την αφήγηση ο Φίντσερ παραμένει πολύ απλά άφθαστος.Αρκετά μεγάλη η διάρκεια του φιλμ, 158 λεπτά,αλλα τουλάχιστον εμένα δε με κούρασε διοτι ο σκηνοθέτης κατάφερε με τη γνωστή του μαεστρία να σε βάζει σιγά -σιγά και μεθοδικά στο κλίμα μιας οικογένειας και μιας ζωής που κρύβει άκρως επικίνδυνα μυστικά. Οι παράλληλες ζωές του δημοσιογράφου Μικαέλ (ικανοποιητικότατος ο Ντάνιελ Κραίγκ στο ρόλο) και της ερευνήτριας Λίζμπετ (ακόμα πιο ικανοποιητική η Ρούνι Μάρα) παρουσιάζονται με τέτοιο τρόπο ώστε ενώ στην ουσία έχουμε δυο διαφορετικές ιστορίες ο θεατής νομίζει οτι παρακολουθεί μία.Φυσικά όταν οι δύο βασικοί ήρωες θα συναντηθούν τα πράγματα αποκτούν ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Ο βετεράνος Κρίστοφερ Πλάμμερ παρουσιάζει για άλλη μια φορά ένα πειστικότατο πορτραίτο πάτερ φαμίλια ενώ ο Στέλαν Σκάρσγκαρντ δείχνει και πάλι πόσο καλούς δεύτερους ρόλους μπορεί να πλάσει.Η ατμόσφαιρα σκοτεινή , κρύα , αφιλόξενη και ύπουλη. Ο Σουηδικός “παράδεισος”  συχνά αδιάφορος ή ακόμα και εχθρικός.Μια οικογένεια “οικονομικών ευεργετών” που απέχει πολύ απο το πρότυπο της ευτυχίας και του “Σουηδικού Ονείρου”.

Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο οπότε δε ξέρω κατα πόσο φαίνεται συναρπαστική η ιστορία στα μάτια του αναγνώστη,ωστόσο και τις δύο φορές η παρουσίαση της στην οθόνη δε με άφησε και πολύ ικανοποιημένο. Η δεύτερη μου φάνηκε αρκετά καλύτερη αλλα απο σκηνοθετικής απόψης η για να το γενικεύσω απο τεχνικής άποψης.Δε μου βγάζει όμως ούτε ιδιαίτερη αγωνία ,κάτι που ζητάω απο ένα θρίλερ, ούτε ιδιαίτερο μυστήριο και σε τελική ανάλυση κάποια παρόμοια “κρυφά χαρτιά” που επιφυλάσσουν τα φινάλε τα έχω χορτάσει. Φυσικά όλα αυτά είναι καθαρά υποκειμενικά διοτι όπως προανέφερα δια χειρός Φίντσερ το φιλμ κυλάει μια χαρά σε σχέση με τη διάρκεια αλλα δε πιστεύω με τίποτα πως θα είναι μια ταινία που θα θυμάμαι για καιρό.

Στα χέρια άλλου κινηματογραφιστή μπορεί να είχες βαρεθεί μετά τη μιά ώρα αλλα αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να βασιζόμαστε μόνο στην ικανότητα ενός σκηνοθέτη,πρέπει και το σενάριο να σπρώχνει λίγο τα πραγματα βάση εξελίξεων στα γεγονότα και στους χαρακτήρες.Το βιβλίο απ’όσο ξέρω είναι τεράστιο σε μέγεθος και πολύ πιθανό να είναι ιδιαίτερα δύσκολο να το συμπτύξεις σε κινηματογραφικό σενάριο,σίγουρα κάτι γοητευτικό θα έχει για να βγει στις αίθουσες δυο φορές αλλα ξαναλέω σαν ιστορία δε με κέρδισε ιδιαίτερα.

Εξαρτάται τι θέλει να δει ο καθένας απο μας

Καλή Διασκέδαση