ΦΙΛΟΤΙΜΟ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ

Απο τους Δημήτρη Χόρν – Έλλη Λαμπέτη στη ΚΑΛΠΙΚΗ ΛΙΡΑ μέχρι τους Ρόμπερτ Ρέντφορντ – Μπάρμπαρα Στράιζαντ στο ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑ και απο τους Τζακ Λέμον – Γουώλτερ Ματάου στο ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΖΕΥΓΑΡΙ μέχρι τους Ronnie James Dio – BLACK SABBATH το συμπέρασμα για τη αρμονική λειτουργία σε μια σχέση είναι το εξής “δεν φτάνει μόνο η αγάπη ή μόνο ο θαυμασμός για να δέσει η σχέση”.

Όποιος έχει δεί τη φετινή Λίβερπουλ με τον Κέννυ Νταλγκλίς στο πάγκο καταλήγει σε αυτό το συμπέρασμα. Ο Νταλγκλίς ζει και ανασαίνει για τους κόκκινους του μεγάλου λιμανιού. Έχει γράψει λαμπρή ιστορία με τη Λίβερπουλ σαν παίκτης κι έχει πάρει ένα σωρό τίτλους. Ξέρει τις όποιες ιδιαιτερότητες αυτού του μεγάλου συλλόγου όσο λίγοι και το κάθε παιχνίδι της ομάδας το ζει περισότερο κι απο τους παίκτες,φτάνει αυτό?

Όχι και “όχι” σαν αυτό της 28ης Οκτωβρίου ή σαν αυτό του Βέγγου στην Ταυγέτη όταν τον πλησίαζε με πονηρούς σκοπούς.Ο Κέννυ με βασικό όπλο την λατρεία για το σύλλογο δεν έφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα.Συχνά πανικοβάλλεται όταν βρει τα σκούρα και οδηγείται σε λάθος επιλογές,χάνει τη ψυχραιμία του και στα δύσκολα ξέρουμε ότι αυτό δεν είναι και ότι καλύτερο.Είναι άνθρωπος που χρειάζεται η Λίβερπουλ διότι είναι και ζωντανό κομμάτι της ιστορίας της,δεν τον χρειάζεται όμως στο πόστο του προπονητή. Η Βρετανική νοοτροπία της δεκαετίας του 80 πάνω στο χορτάρι έχει ξεπεραστεί,όχι απο τον Σκωτσέζο τεχνικό όμως. Ο Νταλγκλίς εμψυχώνει,φωνάζει ,χειροκροτεί,πανηγυρίζει,χοροπηδάει ότι κάνει δηλαδή ένας πιστός οπαδός.Στη φάση όμως που βρίσκεται η Λίβερπουλ χρειάζεται ένα άλλου είδους μυαλό και μια άλλη είδους φιλοσοφία στον πάγκο της.

Επιθετικά σχεδόν ανύπαρκτη και με άμυνα τόσο σταθερή όσο και οι πολιτικές τοποθετήσεις του Μίμη Ανδρουλάκη η ομάδα παρουσιάζει τρομακτικές αγωνιστικές διακυμάνσεις με αποτέλεσμα να κινδυνεύει σοβαρα να βγει απο τη πρώτη τετράδα και φέτος.Ωστόσο υπάρχει πάντα ένας άσσος το μανίκι κι αυτό λέγεται πάθος!

Απο τους Ζεράρ Ντεπαρντιέ – Φαννύ Αρνταν στο Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΔΙΠΛΑΝΗΣ ΠΟΡΤΑΣ μέχρι τους Ρίτα Χέηγουορθ – Γκλεν Φορντ στο GILDA έχουμε καταλάβει πως το πάθος σε κάνει άλλον άνθρωπο.Ο Μπλαουγκρίνιας πριν λίγες μέρες είχε γράψει πως στα μεγάλα ντερμπυ  η κόκκινη φανέλα μεταμορφώνει τους παίκτες της Λίβερπουλ σε θηρία, αυτή η μεταμόρφωση αν θυμάμαι καλά είχε συμβεί μόνο σε μια ταινία με τον Τζάκυ Τσαν που όταν φόρεσε το σμόκιν νεκρού πρακτορα απο απλός σωφέρ έγινε σούπερ ήρωας εξπερ στις πολεμικές τέχνες. Συγκρίνοντας κινηματογραφικούς παραλληλισμούς μπορείς εύκολα να καταλάβεις ποιον απο τους δυο μας πρεπει να πάρεις στα σοβαρά Επισκέπτη μου.

Πριν απο λίγη ώρα η Λίβερπουλ νίκησε με 2-1 την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σε ένα ακόμα μεγάλο ντέρμπυ. Η Γιουνάιτεντ ήταν σαφώς καλύτερη αλλα η Λίβερπουλ ήταν απίστευτα παθιασμένη. Η τύχη κάτι της χρωστούσε απο το πρώτο ματς στο οποίο έπρεπε να είχε νικήσει με περίπατο κι έφερε ισοπαλία δεχόμενη το γκολ της ισοφάρισης απο την δεύτερη επίθεση της Γιουνάιτεντ στο β ημίχρονο.Η Μάντσεστερ δεν εντυπωσιάζει φέτος αλλα είναι καλύτερη ομάδα απο την Λίβερπουλ , είπαμε όμως αυτό το ρημάδι το πάθος,το πάθος που λείπει απο τους λιμανίσιους στα φαινομενικά εύκολα παιχνίδια που πετάνε βαθμούς όπως τα γεροντάκια ψίχουλα στα περιστερια στο Σύνταγμα.

Μπορεί το σημερινό ματς να μην έσκισε απο ποιότητα αλλα όταν βλέπεις 22 παίκτες να τρέχουν σα σκυλιά πάνω στη μπάλα θα κάτσεις να το δεις μέχρι τελος γιατι τα αγγλικά παιχνίδια το έχουν αυτό το σασπενς.

Μέτρησε το πάθος ,μέτρησε το φιλότιμο η νίκη ήρθε.Αν και φανατικός Λίβερπουλ δεν αντιπάθησα  ποτέ την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, αντίθετα την έχω χειροκροτήσει μπόλικες φορές για τη μπαλα που έχει παίξει κι έχει παίξει φανταστικό ποδόσφαιρο κατα καιρούς.

Αυτό που δε μπορώ να καταλάβω είναι το μίσος που πάνε να δημιουργήσουν κάποιοι Ελληναραδες  οπαδικογράφοι εναντίον της μιάς η της άλλης ομάδας.Είσαι Λίβερπουλ άρα μισεις την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ,είσαι Γιουνάιτεντ …φόλα στη Λίβερπουλ.Αν υπάρχει ένας λόγος που απολαμβάνω το αγγλικό ποδόσφαιρο αυτός είναι το ότι δεν μπολιάστηκα ποτέ με το οποιοδήποτε “αντί”.Εσχάτως θαύμασα φοβερες παπαριές απο κάποιους στο facebook ή στις φυλλάδες σχετικά με το πόσο μικρή είναι η (θ)λίβερπουλ…μπραβο!

Απο κάποιους που έχουν ακόμα στο μυαλό τους Τσάκες και τις Κάτιες, τους Θεοδωρίδηδες ,τους ΑδαμιδοΧατζηχρήστους ή τους Θεσσαλονικάρχες που θέλουν την Αθήνα να εξαφανίζεται απο πανούκλα ή ηπατίτιδα αυτά θα περιμένω να διαβάζω και στο μυαλό θα μου έρχονται δύο φράσεις

1)Η γνωστή με τη μύγα που μόλις απέκτησε πρωκτό έλυσε το πρόβλημα δυσκοιλιοτητάς της ξεσπώντας στον κόσμο

2)Αυτή με το δάχτυλο που δείχνει το φεγγάρι αλλα ο αυνανιζόμενος κοιτάει το δάχτυλο

Advertisement