ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ ΜΕ ΔΑΜΑΣΚΗΝΑ (POULET AUX PRUNES)…Μ’ΕΝΑ ΙΠΤΑΜΕΝΟ ΒΙΟΛΙ

ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ ΜΕ ΔΑΜΑΣΚΗΝΑ (POULET AUX PRUNES) (2011)

Σκηνοθεσία : Μαρζιάν Σατράπι – Βενσάν Παρονό

Πρωταγωνιστούν : Ματιέ Αμαλρίκ, Μαρία Ντε Μεντέιρος, Γκολσιφτε Φαραχανί,Ερίκ Καραβάκα, Ζαμέλ Ντεμπουζ , Κιάρα Μαστρογιάνι, Ιζαμπέλα Ροσελίνι.

Νασσέρ Αλί Καν,ένας γεννημένος καλλιτέχνης , ένας αφοσιωμένος μουσικός , ένας μη αφοσιωμένος οικογενειάρχης αφού δεν του έτυχε και η οικογένεια που ονειρεύτηκε.Οι συγκρούσεις με τη σύζυγο πολλές,εκείνη παραπονιέται δικαιολογημένα απο τη πλευρά της εκείνος πληρώνει τις λάθος επιλογές του και έχει σαν μόνη διέξοδο τη μουσική του,πάνω σε έναν καυγά η σύζυγος του σπάει το βιολί και ο Νασσερ θεωρεί πως δεν έχει λόγο ύπαρξης πια. Έτσι αποφασίζει να πεθάνει.

Η ΑΜΕΛΙ συναντά το ΠΕΡΣΕΠΟΛΙΣ και μελετούν την ανατολίτικη λαογραφική μυθολογία και κάτι απο την ιστορία του Ορφέα και της Ευρυδίκης.Όσοι έχουν δει τις παραπάνω ταινίες κι έχουν μαγευτεί ή αν θέλετε έχουν αγαπήσει το έντεχνο κινηματογραφικό παραμύθι το ίδιο θα τους συμβεί και σε αυτό το φίλμ.Οι ήρωες είναι βγαλμένοι απο  παιδικές ιστορίες ή αν θέλετε απο ιστορίες για όσους κρατάνε ακόμα ένα παιδί μέσα τους.Οι σκηνοθέτες και δημιουργοί του φοβερού και τρομερού ΠΕΡΣΕΠΟΛΙΣ “δοκιμάζουν” αυτή τη φορά τη τύχη τους με ανθρώπους και όχι με κινούμενα σχέδια αν και σε κάποιες στιγμές το κινούμενο σχέδιο κάνει την εμφάνισή του για να προσθέσει μια παραπάνω μαγεία στην ήδη υπάρχουσα.

Η μουσική,ο έρωτας,ο μύθος,ο θάνατος,η ζωή..όλα μαζί στον ίδιο χώρο,έναν ζωγραφικό πίνακα μοναδικών χρωμάτων,έναν πίνακα που θυμίζει ώρες ώρες καλοδουλεμένο κόμικ που μέσα του βρίσκονται ζωντανες ανθρώπινες φιγούρες.Μια σκηνοθετική και σεναριακή φαντασία σε δημιουργικό οργασμό και το εικαστικό αριστούργημα είναι μπροστά μας.Το χιούμορ δε λείπει και είναι και δεικτικό ή αν θέλετε ανατρεπτικό. Η Ιρανή Μαρζιάν Σατράπι αγαπά τη χώρα της αλλά δε παύει να καυτηριάζει κάποια κακώς κείμενα είτε με τις εικόνες της είτε με τη πέννα της.Είναι ξεκάθαρη μαζί μας,θα μας πει ένα παραμύθι απο αυτά που έκαναν την Μέση Ανατολή να μοιάζει με τόπο μαγικό όπου οι άνθρωποι μπορούσαν να γίνουν μικροί θεοι για το χατήρι του έρωτα.

Θέλει μεγάλη τέχνη στο σύγχρονο σινεμά για να μπορείς να αφήσεις τις εικόνες να σε πάρουν απο το χέρι και να σε πάνε κατευθείαν στο όνειρο του δημιουργού γιατί εκτός απο παραμύθι το ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ ΜΕ ΔΑΜΑΣΚΗΝΑ είναι κι ένα υπέροχο όνειρο.Ο έτερος δημιουργός Βενσάν Παρονό είναι διάσημος για τα κόμικς του και το μαύρο χιούμορ που αυτά περιέχουν.Δε μπορώ να φανταστώ τι άλλα καταπληκτικά πράγματα αυτό το δίδυμο μπορεί να μας δώσει στο μέλλον.

Η μουσική του Νασσέρ βγαίνει απο ένα πληγωμένο βιολί,είναι υπέροχη , είναι αληθινή και χτυπάει κατευθείαν στη καρδιά.Ο ανεκπλήρωτος έρωτας με το όνομα Ιραν είναι αυτός που οδηγεί το δοξάρι.Η πανέμορφη μούσσα που συμπτωματικά (?) έχει το όνομα της πατρίδας της μίας απο τους δύο σκηνοθέτες ζει μέσα απο τις νότες.Όταν το βιολί σπάει είναι σαν να χάνει για πάντα την αγάπη του ο Νασσέρ τα άλλα βιολιά με τα οποία προσπαθεί να το αντικαταστήσει μοιάζουν άχρηστα στα χέρια του ,μοιάζουν σαν τον συμβατικό γάμο του…..ο θάνατος είναι η μόνη λύση πια.Θάνατος πάνω στο κρεβάτι…απλά με αναμονή.Εικόνες απο το παρελθόν αλλά και απο το μέλλον,σαρκασμός τόσο για την Ιρανική αλλά και για τη δυτική βιομηχανοποιημένη κοινωνία.

Η τέχνη είναι η λύτρωση τόσο για τον Νασσερ όσο και για οποιονδήποτε άνθρωπο με ευαισθησίες και δημιουργική φαντασία που δε μπορεί να απορροφηθεί απο μια πεζή “εκλογικευμένη” πραγματικότητα , απο μια ρουτίνα άχρωμη και κλινικά νεκρή.Η σύγκρουση του “ρεαλισμού” της συζύγου του Νασσέρ και του κόσμου μέσα στον οποίο ο μουσικός προτιμά να ζει είναι αναπόφευκτη, αλλωστε αυτό μας διδάσκει και η ζωή, η σύγκρουση του ονείρου με τη πραγματικότητα είναι συχνή.Απο μερικά πραγματα δε θέλουμε να ξεφύγουμε όσο κι αν η λογική προστάζει το αντίθετο,αυτά αγαπάμε με αυτά κρατιόμαστε όρθιοι και τελικά κανείς δε μπορεί να τα ξεριζώσει απο μέσα μας

Η συγκίνηση έρχεται αβίαστα,το ίδιο και το χαμόγελο,οι εικόνες προκαλούν θαυμασμό και τα πανέξυπνα σκηνογραφικά και σκηνοθετικά ευρήματα μας θυμίζουν πόσο ανάγκη έχουμε έναν τετοιου είδους κινηματογράφο σήμερα,λίγο πολύ γινόμαστε σαν τον Νασσέρ, παύουν να μας ενδιαφέρουν τα καθημερινά και αδιάφορα κομμάτια ενός προβλέψιμου παζλ, χρειαζόμαστε λίγο απο τον μελαγχολικό ήχο του βιολιού, λίγο απο αυτό το μοναδικό άρωμα που βγάζουν οι ήρωες της Μέσης Ανατολής.

Θυμήθηκα την ατάκα που είπε ο Τζακ Νίκολσον στην Έλεν Χαντ στο ” ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ “με κάνεις να θέλω να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος” εδω για μιάμιση ώρα έχουμε γίνει..άνθρωποι. Γεμάτοι αισθήματα,χορτάτοι απο αληθινή τέχνη που εντυπωσιάζει με την αμεσότητα της.Να πούμε για τις ερμηνείες?Μοναδικός ο Ματιέ Αμαλρίκ στο ρόλο του Νασσέρ ,   πάρα πολύ καλή και η Μαρία Ντε Μεντέιρος σαν σύζυγος ενώ η Ιζαμπέλα Ροσελίνι κάνει ένα πολύ όμορφο πέρασμα σαν μητέρα του Νάσσερ.Θα ήταν παράλειψη βέβαια να μην αναφέρουμε και τη φοβερή φάτσα του Ζαμέλ Ντεμπουζ που υποδύεται εξαιρετικά δύο μικρούς αλλά σημαντικούς ρόλους.

Αληθινό κινηματογραφικό ποίημα,απολαύστε το!!!

Καλή Διασκέδαση

Y.Γ Αφιερωμένο στην Ευαγγελία και στον Νίκο που είχα τη τύχη να γνωρίσω απο κοντά σήμερα το απόγευμα!

Advertisement