ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΧΑΒΡΗΣ (LE HAVRE)……Η ΠΡΟΒΛΗΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ

ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΧΑΒΡΗΣ  (LE HAVRE) (2011)

Σκηνοθεσία : Ακι Καουρισμάκι

Πρωταγωνιστούν :  Αντρέ Βιλμς, Κάτι Ούτινεν,  Μπλοντίν Μιγκέλ ,Ζαν-Πιέρ Νταρουσέν

 

O Μαρσέλ Μάρξ κάνει μεροκάματα σαν λούστρος στο λιμάνι της Χάβρης, ζει σε μια γειτονιά γεμάτη απο φτωχόσπιτα, τελειωμένες ζωές όπου η ελπίδα για το καλύτερο αύριο είναι άφαντη. Γι αυτόν όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα, η γειτονιά αυτή είναι επίσης γεμάτη κι απο τους δικούς του ανθρώπους, τη φίλη του τη φουρνάρισσα , τον μανάβη, τους ελάχιστους πελάτες και τη μπαργούμαν ενός παρακμιακού καφέ – μπαρ.Ολόκληρος ο κόσμος του Μαρσέλ είναι αυτή η γειτονιά. Κάποια μέρα στο λιμάνι ο Μαρσέλ θα γνωρίσει έναν πιτσιρικά αφρικανό λαθρομετανάστη τον Ιντρίσα ο οποίος είχε σαν προορισμό το Λονδίνο όπου θα έβρισκε τη μητέρα του, ο Μαρσέλ κάνει σκοπό της ζωής του να κρύψει αρχικά τον καταζητούμενο απο τις αρχές πιτσιρικά κι έπειτα να τον φυγαδεύσει στο Λονδίνο.Ωστόσο με τη γυναίκα του στο νοσοκομείο ο Μαρσέλ βρίσκει στο πρόσωπο του μικρού λαθρομετανάστη μια συντροφιά,ένα παιδί που δεν απέκτησε

Μια ταινία σχετικά με τους λαθρομετανάστες αλλα στην ουσία είναι η άλλη όψη του εξαιρετικού φιλμ BIUTIFUL.Εδώ σε αντίθεση με το  BIUTIFUL το φώς είναι έντονο τόσο στην εικόνα όσο και στις ψυχές των ηρώων, ήρωες καθημερινοί,λιγάκι περιθωριακοί που ένοιωσαν τη φτώχεια στο πετσί τους.Αλλά τα κεφάλια δεν είναι ποτέ σκυμμένα,το χαμόγελο δε λείπει ποτέ απο τα χείλη και οι χιουμοριστικές ατάκες είναι ψωμοτύρι.Οι άνθρωποι αυτοί έχουν αυτό που πραγματικά χρειάζονται δηλαδή ο ένας τον άλλον,μπορεί η κοινωνία να τους έχει περιθωριοποιήσει αλλα κι αυτοί με τη σειρά τους γραφουν την κοινωνία στα παλιά τους τα παπούτσια ζώντας το δικό τους παραμύθι. Ο Μαρσέλ θεωρεί εντελώς φυσιολογικό να προστατέψει τον Ιντρίσα απο την αστυνομία, δε το σκέφτεται καν,όπως και δε διστάζει να ζητήσει και τη βοήθεια των γειτόνων.

Όλη η ταινία πλημμυρίζει απο έντονα χρώματα και φωτισμό,το φώς που δείχνει το πείσμα και τη διάθεση για ζωή.Όλοι αισθάνονται όμορφα και άνετα με όλους,δε τους έχει αλλοιώσει η ρατσιστική και αφιλόξενη νοοτροπία της μεγαλούπολης.Δε τους απασχολούν οι “νόμοι” ενός κρατους που κάνει διακρίσεις,γι’αυτούς μετράει η ανθρωπιά και η συμπόνια αυτός είναι ο δικός τους νόμος.Το ΧΑΜΙΝΙ του Τσάρλυ Τσάπλιν αποκτά χρώμα και ύφος γαλλικού σινεμά της δεκαετίας του 60, ο υπέροχος Αντρέ Βιλμς (Μαρσέλ Μαρξ) θυμίζει τον “αγέλαστο” Μπάστερ Κήτον ενώ ο Ζαν-Πιέρ Νταρουσέν υποδύεται έναν αστυνομικό κατευθείαν απο τις ταινίες του Μελβίλ με έντονη τη διάθεση αυτοπαρωδίας, ένας άνθρωπος που κι αυτός ψάχνει να βρει τον αληθινό του ρόλο, στη μοναδική δε σκοτεινού πλανου σκηνή της ταινίας συνομιλεί με τον Νομάρχη του οποίου το πρόσωπο δε βλέπουμε πιθανότατα γιατι η εξουσία που συμβολίζει είναι απρόσωπη και ψυχρή.Ο Ιντρίσα παρ’όλο που είναι ξένος σε ξένη χώρα δε χαμηλώνει το βλέμμα, δε δακρύζει,ελπίζει και ελπίζει γιατι έχει βρει φίλους,παραμένει αγωνιστής και περήφανος.

Φιλοσοφία νουβέλ βαγκ λοιπόν απο τον Φινλανδό σκηνοθέτη του ΛΕΛΙΝΓΚΡΑΝΤ ΚΑΟΥΜΠΟΥΣ ΠΑΝΕ ΑΜΕΡΙΚΑ και του Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΕΛΘΟΝ. Σαφώς και ο κυρίαρχος της ταινίας είναι ο Μαρσέλ,ο λουστράκος Δον Κιχώτης που δε διστάζει να τα βάλει με ένα σύστημα ολόκληρο πολύ απλά …γιατί έτσι πρέπει!!!Όμως όλοι οι χαρακτήρες είναι σημαντικοί και καλογραμμένοι,μάλιστα κάποιοι απο αυτούς θα θυμίσουν ρόλους απο την ΑΜΕΛΙ ή και απο κάποιο επεισόδιο των Simpons.

Όπως προαναφέραμε στην ουσία δεν υπάρχουν σκοτεινά πλάνα, κανένας δε σκέφτεται πονηρά ή κρυφά,ο Καουρισμάκι μας επιτρέπει την είσοδο σε ένα ανθρώπινο μινιμαλιστικό σύμπαν και μας κάνει να νοιώθουμε άνετα και όμορφα.Η αφηγησή του μοιάζει με ξενάγηση σε φίλους και καλεσμένους,φίλοι έχουμε γίνει με τους κατοίκους αυτής της γειτονιάς σε χρόνο μηδέν.Έχουμε αγαπήσει τον Μαρσέλ χωρίς καλά καλά να το καταλάβουμε.Θα θέλαμε κι εμεις να βρεθούμε σε αυτό το μικρό μπαράκι και να πιούμε ένα ποτήρι παραπάνω με τους θαμώνες του και να νοιώσουμε λίγη απο τη τόση ζεστασιά και φιλοξενία που εκπέμπει.

Υπερβολές? Σύμφωνοι, αλλά γιατί όχι?Απο πότε ένα μήνυμα ανθρωπιάς και αισιοδοξίας πρέπει να είναι “καταδικαστέο” όταν αφορα το σινεμά?Τόσο κακό είναι κάποιοι να ελπίζουν πως ακόμα μπορούμε να δίνουμε ο ένας το χέρι στον άλλο όποτε το χρειάζεται?Τόσο κακό είναι που κάποιοι βάζουν όμορφα και έντονα χρώματα στη ζωή τους και της αλλάζουν όψη?Αναφέρομαι και πάλι στο κομμάτι “χρωματα” γιατι κατα τη γνώμη μου είναι απο τους βασικούς λόγους που η ταινία σε κάνει να χαμογελάς.Το θέμα που πραγματεύεται μόνο για χαμόγελο δεν είναι κι όμως ο Καουρισμάκι κατάφερε με μοναδική δεξιοτεχνία εκει που άλλοι θα έσπαγαν τα μούτρα τους κάνοντας μια απλοική ταινία της συμφοράς να φτιάξει ένα μικρό πολύτιμο δωράκι για κάθε κινηματογραφόφιλο που δεν έχει ξεχάσει να διασκεδάζει με την 7η τέχνη.

“Έγχρωμη τι-βι  - Ασπρόμαυρη ζωή” ήταν ένα παλιό σύνθημα στους τοίχους των Εξαρχείων στη Χάβρη του Μαρσέλ η ζωή πεισματικά παίρνει το χρώμα της, οι άνθρωποι ξέρουν πως η φτώχεια , η περιθωριοποίηση και ο ρατσισμός δεν έχουν πατρίδα.Ο μικρός Ιντρίσα δεν είναι ξένος,είναι ένας απο αυτούς.Σενάριο γραμμένο απο τον σκηνοθέτη εντελώς λογοτεχνικό κάποιες στιγμές,ένα φροντισμένο παραμύθι για κάποιους που πρέπει οποωσδήποτε να ξαναγίνουν παιδιά.Οι λαθρομετανάστες είναι ένα ζήτημα που τα τελευταία χρόνια απασχολεί κυρίως τη νότια Ευρώπη και οι ευαίσθητες κεραίες του Καουρισμάκι το συνέλαβαν και το φρόντισαν όπως έπρεπε,με καλοσύνη και ανθρωπιά.

Κάντε μια βόλτα απο αυτό το λιμάνι,απολαύστε κάποιους καλτ ήρωες,γελάστε μαζί τους και νοιώστε καλύτερα.Θυμηθείτε  εποχές που μιλούσατε ακόμα με τους γειτονές σας και τρεχατε χωρίς δεύτερη σκέψη να βοηθήσετε αν σας το ζητούσαν όπως έτρεχαν κι αυτοί για σας.Ίσως μετα απο αυτή τη ταινία όταν θα δείτε κάποιον άστεγο ή κάποιον λαθρομετανάστη στο δρόμο να νοιώσετε πιο κοντα του απ΄οσο θα μπορούσατε να φανταστείτε.Έχουμε ανάγκη και μάλιστα μεγάλη απο το “ωραιοποιημένο” σινεμά του Φινλανδού.Είναι απο αυτά τα παραμύθια που δε στα διηγούνται για να κοιμηθείς αλλά για να ξυπνήσεις.

Μη το χάσετε!

Καλή Διασκέδαση

 

 

Advertisement