MICK HARVEY : SKETCHES FROM THE BOOK OF THE DEAD…Ο ΚΥΚΝΟΣ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ

MICK HARVEY : SKETCHES FROM THE BOOK OF THE DEAD (2011)

LABEL : MUTE

Πίσω απο έναν μεγάλο άνδρα λέγεται πως κρύβεται μια σπουδαία γυναίκα, πίσω απο έναν μεγάλο μουσικό ήρωα ίσως να κρύβεται ένας σπουδαίος μόνιμος συνεργάτης.Φιλαράκι και “έτερο μουσικό ήμισυ” για 32 χρόνια υπήρξε ο Mick Harvey για τον Nick Cave. Απο τους BIRTHDAY PARTY μέχρι τους BAD SEEDS οι δυο σύντροφοι πέρασαν πολλά,άφησαν στο περασμά τους ιστορία ολόκληρη,άλμπουμς αριστουργήματα,τραγούδια ορόσημα και μια σχολή τραγουδοποιίας απο την οποία θα παίρνουν πτυχίο για πολλά χρόνια ακόμα κάμποσοι καλλιτέχνες.

Όλα τα ωραία έχουν όμως κι ένα τέλος.Το 2009 ο Harvey αποφάσισε να κλείσει την υπόθεση BAD SEEDS και να ακολουθήσει το δικό του δρόμο,ήταν πια 51 ετών.Όταν λέμε δικό του δρόμο μη φανταστείτε πως δεν είχε βγάλει και προσωπικά άλμπουμς,ειχε κυκλοφορήσει και μερικά μαλιστα ήταν και πολύ καλά…για την ακρίβεια όλα!Αυτή τη φορά όμως μιλάμε για το απόλυτα προσωπικό άλμπουμ του συνθέτη μια και είναι το πρώτο το οποίο περιέχει εξ ολοκλήρου δικά του τραγούδια.Η δεύτερη έκπληξη κι ακόμα πιο ευχάριστη είναι το ότι κανένα απο τα κομμάτια δε θυμίζει Cave εποχές….ο Mick έχει τη δική του φωνή.

Μια φωνή που τραγουδά ιστορίες για νεκρούς ή για χαμένες ψυχές. OCTOBER BOY, παράθυρα τρίζουν καθώς μια κιθάρα ετοιμάζεται να φέρει το φθινόπωρο, τις χορδές της θα χαιδέψουν δακτυλα κίτρινα απο τη νικοτίνη το ίδιο χρώμα με τα πεσμένα στο χώμα φύλλα. Ο ραψωδός δεν έχει χρόνο ή διάθεση για ευτυχισμένο τέλος,οι δικοί του ημίθεοι ακολούθησαν τα πάθη τους και πέθαναν γι’αυτά,χωρίς όμως ποτέ να μετανοιώσουν.

Αναθεματισμένη Αυστραλέζικη έρημος…πόσες ψυχές δεν τράβηξες κοντά σου και πόσα μυαλά δεν έκαψες?Πόσους δρόμους έταξες που δεν είχαν γυρισμό και πόσα όνειρα που στοιχειώνουν ζωές ολόκληρες?Πόσα κομμάτια απο ανθρώπινα κορμιά δεν σε έχουν “στολίσει”?Πόσο αλκοολ και πόσο αίμα δεν πότισαν το χώμα σου ενω πόσο απο το δάκρυ που συνόδευε μια βραχνή φωνή δε χρειάστηκε για να ξεδιψάσουν οι κάκτοι σου που αγκύλωσαν  απο DIED PRETTY μεχρι LOUIS TILLET και TRIFFIDS? Mέχρι και ο Johnny Cash αντι για άλογο καβάλησε ένα τζιπ και χαθηκε μέσα στα βάθη σου κι αντι για παράνομους του West που βιάστηκαν να τραβήξουν όπλο αποφάσισε να πει τη μπαλάντα του JAY GIVENS…THE BALLAD OF JAY GIVENS ,ο ορισμός  ενός απελπισμένου τραγουδιού που έπλασαν κατορθώματα αντιηρώων στους οποίους η ζωή φέρθηκε με το χειρότερο τρόπο οπλίζοντας τους το χέρι.Πολύ απλά ένα απο τα καλύτερα τραγούδια που άκουσα τα τελευταία 5 χρόνια.

Η αγάπη ,η πολυτραγουδισμένη, αυτή που ξεπηδάει μέσα απο στιχάκια και μελωδίες αυτή που μας έχει ξαπλώσει στο κρεβάτι εντελώς ανίκανους να αντιδράσουμε,αυτή που κάνει τα κόκαλα μας να πονάνε,αυτή για την οποία μερικοί θα έδιναν και τη ζωή τους ακόμα…καποιοι το έκαναν ήδη κανοντας όλους εμάς τους υπόλοιπους να μοιάζουμε μικροί και δειλοί, έχει τη δική της μυθολογία η αγάπη έχει και μια ιστορία ακόμα να πει FRANKIE T & FRANKIE C

H υπέροχη κιθάρα του Harvey δεν μπορεί να κάνει βήμα χωρίς το πιάνο,αυτοί οι δύο γυρίζουν μαζί όλο το κόσμο των ψυχών που θα θελαν να ανταμώσουν κάποια τσαλακωμένα χαρτια χωμένα σε κωλότσεπες που περιμένουν να γεμίζουν το λευκό κενό με μελάνι και αίμα. Διακριτικό ακορντεον και βιολί συχνα πυκνά παρεμβαίνουν δια χειρός J.P.Shilo και δίνουν στα τραγούδια ένα μελαγχολικό στολίδι παραπάνω.

Αλήθεια τι να γράψει κανείς για μικρά παιδιά που χάθηκαν και τα γελάκια τους ακούγονται μαζί με το φύσημα ενός πληγωμένου ανέμου?RHYMELESS…απλά δεν υπάρχουν στίχοι.Στο μέρος που λέγεται ΠΑΘΟΣ άφησαν μυαλά και καρδιές κάμποσοι πελάτες…κόπιασε φίλε μου και πάρε κι ένα ποτό μαζί μας,κάτι έχεις να μας πεις και κάτι έχουμε να σου πούμε,ζήσαμε μέχρι τέλους τις αμαρτίες μας πληρώσαμε γι αυτές κι εσύ το ίδιο ε?Στη σκηνή δε θα χορέψει η Σάλυ Μπόουλς του ΚΑΜΠΑΡΕ αλλά κάποιες κουρασμένες αρτίστες που παραπατάνε και γελούν με το χάλι τους, να ξέρεις όμως θα σε συμπαθήσουν αμέσως…PLACE CALLED PASSION.

Για μερικούς οι καμπάνες δε χτυπάνε ποτέ,γι αυτούς που νοιώθουν στρατιώτες και ξημεροβραδιάστηκαν μ’ενα βιβλίο του Χέμινγουέη όταν ήταν πιτσιρικάδες κι απο κει και πέρα μεγάλωσαν στο λαθος μέρος τη λαθος στιγμή,ο κόσμος ποτέ δεν ήταν αρκετός γι’αυτούς θα μπορούσε βέβαια να χωρέσει σε ένα τραγούδι ποιός  ξέρει,γι αυτούς όλους λοιπόν ας μουρμουρίσουμε ένα σκοπό…THE BELLS NEVER RANG.Μια κιθάρα θα τρεκλίσει και όταν θα βρει στήριγμα σε μια καρέκλα ή σε ένα σκαμπό αποκαμωμένη πια θα θυμηθεί τον Paul..αν και δεν τον ξέχασε ποτέ,THAT’S ALL PAUL λίγα λουλούδια απο αυτά που ξέχασες να πάρεις μαζί σου.

Να αφήσω τη χρυσή άμμο που μου χάρισες να γλυστρά μέσα απο τα δαχτυλά μου και να νομίζω πως χαιδεύω τα μαλλιά και το προσωπό σου,ήσουν σαν τον ωκεανό για μένα μωρό μου, τώρα το ξέρω,τώρα που βλέπω τα ίχνη της ανάσας σου να θαμπώνουν το τζάμι..τώρα που ο άνεμος φέρνει τον ήχο ενός πιάνου που με καλεί να πάω μαζί του..HOW WOULD I LEAVE YOU?Δε θα αποχαιρετήσω με μεγάλα λόγια,δε μου πήγαινε ποτέ αυτό το στύλ,θα κλείσω συνωμοτικά το μάτι και θα χαθώ σε τίποτα στενά εκεί που οι ξεχασμένοι ξέρουν ακόμα να λένε παραμύθια κι εκεί που μια rhythm section απο αφηνιασμένο μπάσο και αγουροξυπνημένα ντραμς θα στήνει το σκηνικό.Εκεί όπου κανένας δε ντρέπεται γι αυτό που είναι..FAMOUS LAST WORDS.

Αν θα μπορούσε να βρεί κάποιος ένα ψεγάδι στο SKETCHES FROM THE BOOK OF THE DEAD αυτό θα ήταν ότι έχει μόνο 11 τραγούδια,δεν είναι μόνο ο καλύτερος δίσκος του Mick Harvey -κατα τη γνώμη μου πάντα-αλλά είναι κι ένα απο τα καλύτερα άλμπουμς του 2011.

Η απώλεια αγαπημένων προσώπων ή ανθρώπων που άφησαν κάτι σε καποιους για να θυμούνται εκφράστηκε πολλές φορές με μαγικό τρόπο μέσω της μουσικής κι εδω έχουμε να κάνουμε με μια παρόμοια περίπτωση,σπάνια το “αντίο” τραγουδήθηκε τόσο υπέροχα.

Καλή Ακρόαση

 

Advertisement