KURT VILE : SMOKE RING FOR MY HALO (2011)…ΤΟ ΦΩΤΟΣΤΕΦΑΝΟ ΤΟΥ FOLK ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΑ

KURT VILE : SMOKE RING FOR MY HALO

LABEL : MATADOR

Μάλιστα λοιπόν,άλλος ένας singer-songwriter ή τραγουδιστής – τραγουδοποιός επι το ελληνικότερον.Άλλος ένας?Δε θα το ‘λεγα ή καλύτερα δε θα το’γραφα.

Ο τύπος αυτός μας έρχεται απο ένα προάστιο της Φιλαδέλφεια το Lansdowne το οποίο αν θα θυμάται κάποιο μεγάλο μουσικό όνομα να βγαίνει απο τα σπλάχνα του αυτό θα είναι της Joan Jett η οποία πέρασε εκει τα παιδικά της χρόνια.Ο Kurt πιτσιρικάς ζούσε με τους δίσκους των Bruce Springsteen , Fleetwood Mac και John Fahey, και ναι μεν τα δύο πρώτα ονόματα ασφαλώς σας λένε κάτι αλλά ο τρίτος είναι αυτός που “φίλησε” τη κιθάρα του Kurt.

Τι είναι όμως αυτό που κάνει καλλιτέχνες σαν τον Thurston Moore και τον J.Mascis να τον θέλουν σαν τρελοί για να ανοίγει τις συναυλίες τους?Το μυστικό ή αν θέλετε η απάντηση βρίσκεται κάπου ανάμεσα στις χορδές μιας κιθάρας που απαγγέλει και σε κάποιους στίχους που σαρκάζουν, ερωτεύονται, πονάνε , μεθούν, ματώνουν.Ίσως και να βρίσκεται σε μια φωνή που πότε μουρμουρίζει με Lanegan-ική ήττα, πότε με Nick Drake ρωγμές ή ακόμα και με Tim Buckley ψιθυρους.Ο Vile είναι ένας περίεργος τροβαδούρος που δε θα αφήσει το μέσα να ησυχάσει για πολύ καιρό.

Τραγούδια για πρωινά με τσαλακωμένα σεντόνια και τσαλακωμένες αναμνήσεις που έχουν αφήσει σημάδια στο κορμί,τραγούδια που θα προσπαθήσεις να αγγίξεις και να ονειρευτείς, τραγούδια που δε θα θελήσεις να συγκρουστείς μαζί τους.To BABY’S ARMS έχει μια κιθαριστική μουρμούρα που φέρνει στο νου τον Nilsson αλλά ανάθεμα κι αν καταλαβαίνεις αν αυτό το BABY υπάρχει πράγματι ή περνοδιαβαίνει σε κάποια άδεια πακέτα απο τσιγάρα ή και στον πάτο ενός στραγγισμένου ποτηριού ότι κι’αν συμβαίνει ένα πολύ όμορφο νεο-folk τραγούδι βρίσκεται μπροστά μας.Ένας Beck που παρακολουθεί μαθήματα μπαλάντας απο τον Tim Hardin ή τον James Taylor μας αποκαλύπτεται στο JESUS FEVER.

Αν περάσεις απο την έρημο και συναντήσεις κάποια παλαβά καλικαντζαράκια να παίζουν κάτι σαν desert rock πάρτα μαζί σου μπορεί να θέλουν να γνωρίσουν τον Steve Wynn και να θυμηθούν κάποιες απο τις παλιές καλές μέρες…στο πιο “ακουστικό” πάντα, PUPPET TO THE MAN.Τι να κρύβει μέσα η ψυχή ενός ανθρώπου που γράφει τους στίχους “I wanna write my whole life down/burn it there to the ground” τι είδους γλυκειά μελωδική εκδίκηση θέλει να πάρει και απο ποιόν….κι εμείς μαζί σου Kurt κι εμείς απο κοντά σε αυτή τη περιοδεία ON TOUR, θα περιμένουμε πάντα τη μελαγχολική λύτρωση ενός κρύου δειλινού αγκαλιά με μια μελωδία.

Αν ποτέ θελήσει ο Gregg Dulli να γίνει πιο ποπ αλλα το ίδιο ανατριχιαστικός,το ίδιο άμεσος, το ίδιο σκληρός και το ίδιο εθιστικός δεν έχει παρα να ακούει επίμονα το SOCIETY IS MY FRIEND,    τραγούδι που ο καλπασμός του σε οδηγεί σ’ενα μέρος όπου θα είσαι μόνος όποτε εσύ το θελήσεις, κανένας δε θα ρωτήσει γιατί,κανένας δε θα σε πλησιάσει, όλοι θα χαμογελάσουν συγκαταβατικά γιατι στο βάθος ξέρουν.

Πως να εμποδίσεις το κιθαριστικό κρυστάλλινο νερό του RUNNER UPS να ξεδιψάσει τη σκέψη σου όταν απο αυτό έχουν πιει ο Fred Neil ή ακόμα και ο Burt Jansch, όταν  γελασμένοι ποιητές αποτρελάθηκαν τελείως με αυτό κι έμειναν να κοιτούν τον ουρανό χαμένοι μέσα σ’ένα δάσος απο πανέμορφες μούσες κι ερινύες?Όταν κοιτάς τα πρώτα αυτοκίνητα να περνούν το δρόμο κάποιο  πρωινό που θα παγώνεις ολόκληρος θα αναρωτιέσαι για το που πήγαν εκείνες οι στιγμές,οι κλειδώσεις σου θα αρνηθούν να υπακούσουν, θα μένεις ακίνητος με τη φευγαλέα παρουσία του Jackson Browne στο πικ-απ σου IN MY TIME.Μπορείς και να γίνεις ένα είδος folk Pavement μια και δεν ήταν λίγες οι νύχτες που πέρασες παρέα με low-fi φιλαράκια που ήξεραν να γράφουν “εξωφρενικούς” στίχους γεμάτους πνεύμα που σ’έκαναν να χαμογελάς..PEEPING TOMBOY.

Ο πολύχρωμος ακουστικός καπνός σχηματίζει ένα φωτοστέφανο πάνω απο το κεφάλι και ψυχεδελικά αγγελάκια τραγουδούν αρμονικά μερικά κομμάτια απο εκείνα τα μαγικά των αρχών της δεκαετίας του 70,ίσως λίγο πιο “σκοτεινά” ναι, όμως μη διστάσεις να τα αφήσεις να σε χαιδέψουν.Μοιάζουν όλα τοσο  υπέροχα μακρινά,τόσο μοναδικά δικά σου..SMOKE RING FOR MY HALO.Τα φαντάσματα που περνουν απο δίπλα σου φορουν εκείνα τα  μακρυά ρούχα κι έχουν περασμένα λουλούδια στα μαλλιά,δεν έπαψαν ποτέ να περιμένουν, δεν έπαψαν ποτέ να αγαπούν , δεν έπαψαν ποτέ να χαμογελούν και να πιάνονται χέρι χέρι για να πετάξουν σαν πουλιά προς εκείνον τον ουρανό που είχε το εξώφυλλο του άλμπουμ των IT’S A BEAUTIFUL DAY αυτή η μουσική στους φέρνει στο νου..GHOST TOWN.

Πολύ σωστά το έθεσε ο Γιάννης Πετρίδης ότι το καινούργιο folk κίνημα των τελευταίων 2 ετών  έδωσε ένα σπρώξιμο στη μουσική, ο Kurt Vile που εκπροσωπεί το κίνημα αυτό μας χάρισε ένα απο τα καλύτερα άλμπουμς του 2011.Δώστε του λίγο χώρο απο τη δισκοθήκη σας και για κάμποσο καιρό το άλμπουμ θα μπαινοβγαίνει εκεί.

Καλή Ακρόαση

Advertisement