ΜΑΧΑΙΡΟΒΓΑΛΤΗΣ…Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ ΧΤΥΠΑΝΕ 3 ΦΟΡΕΣ

ΜΑΧΑΙΡΟΒΓΑΛΤΗΣ

Σκηνοθεσία:Γιάννης Οικονομίδης

Πρωταγωνιστούν: Στάθης Σταμουλακάτος,Βαγγέλης Μουρίκης,Μαρία Καλλιμάνη

Ο Νίκος(Στάθης Σταμουλακάτος) ζεί στην επαρχία,ο πατερας του ετοιμοθανατος, ο ίδιος βουλιαγμένος και απελπισμένος μέσα στο αδιέξοδο, στην απομόνωση και στη ρουτίνα.Όταν ο πατέρας του πεθαίνει, ο θείος του(Βαγγέλης Μουρίκης) του προτείνει να τον πάρει μαζί του στη Αθήνα για να “σωθεί” όπως υποστηρίζει ο ίδιος.

Ο Νίκος δεχεται και πιάνει δουλειά σαν φύλακας των σκυλιών του θείου του μια και ο δεύτερος φοβάται μη του τα δηλητηριάσουν οι γείτονες.Ο θείος του δίνει μια μικρή γκαρσονιέρα για να μένει ακριβώς κάτω απο το σπίτι του.

“Θα βγάζεις 8 κατοσταρικα το μήνα,εδώ θα τρως,εδω θα κοιμάσαι,εδώ θα γ…”αυτά είναι τα λόγια του θείου προκειμένου να κάνει τον Νίκο να εκτιμήσει τη νέα του ζωή.Τα πραγματα μπλέκουν όμως όταν στην ιστορία εμφανίζεται η Γωγώ η σύντροφος του θείου.

Το σινεμά του Γιάννη Οικονομίδη είναι ίσως το πιο ωμά ρεαλιστικό που έχει γνωρίσει ο ταλαιπωρημένος για πολλά χρόνια ελληνικός κινηματογραφος.Οι ηρωές του βρίζουν πολύ, είναι παραιτημένοι γιατι ξέρουν πως έχουν ηττηθεί σε ένα άδικο παιχνίδι,δε χαμογελούν σχεδόν ποτέ,έχουν μίζερες δουλειές,οικογενειες που μόνο οικογενειες δεν είναι κι ένα περιβάλλον που δε τους νοιάζεται αλλα ούτε και αυτοι νοιάζονται γι’αυτό.

Πολλους απο αυτούς θα τους συναντήσουμε καθημερινά στη ζωή μας αν κάνουμε βόλτα σε υποβαθμισμένες περιοχές.Αυτός είναι ο “παραδεισος” του Οικονομίδη,ο αστικός βούρκος.Δεν τον ενδιαφέρει η Αθήνα της έντονης ζωής και της πολιτιστικής δράσης ή αντίδρασης.Η ματιά του πέφτει στις “τελειωμένες” γειτονιές στους “τελειωμένους” απο τα βάρη ανθρώπους.Υπάρχει κι αυτή η εικόνα της πόλης την οποία συστηματικά και σκόπιμα κάποιοι προσπαθούν να κρύψουν.Η μαγκιά του Οικονομίδη βρίσκεται στην αποφυγή οποιουδήποτε λαϊκισμού ή οποιασδήποτε ηθικολογίας.Ο σκηνοθέτης καταγράφει,ψυχογραφεί και χτυπάει αλύπητα στο μυαλό και στο στομάχι του θεατή.Κι αν ακόμα εμείς κλείνουμε τα μάτια ή τα αυτιά ή και τα μυαλά μας στο τι συμβαίνει γύρω μας ο Οικονομίδης θα μας το θυμίσει με τον πιο σκληρό τρόπο.

Η Αττική των θυμωμένων ανθρώπων,των έτοιμων για καυγά για το παραμικρό,των ρατσιστών, των μισανθρώπων,των αποξενωμένων.Η Αττική όλων αυτών που βγαινουν για να διαπιστώσουν ότι δεν έχουν τίποτα κοινό να πουν με τους φίλους τους.

Αν στο “Σπιρτόκουτο” είδαμε μια φυλακισμένη οικογένεια έτοιμη να εκραγεί,αν στο “Η Ψυχή Στο Στόμα” είδαμε τον Τάκη του Ερρίκου Λήτση να μαζεύει,να μαζεύει και να μην αντεχει ούτε ο ίδιος τη δειλία του και να καταλήγει στο φόνο,εδω έχουμε το Νίκο που ο θείος του του ξεκαθαρίζει πως “πρώτα είμαι το αφεντικό σου ρε μαλάκα και μετα ο θείος σου”.Έχουμε το Νίκο που ζήτα την ανακούφιση,την οικονομική,τη σεξουαλική,τη κοινωνική.

Βλέπει γύρω του μια πόλη,ένα άθλιο προάστειο,μια φυλακή η οποία τον αλλοτριώνει.Θυμώνει, φοβαται να επαναστατήσει και ώρες ώρες θυμίζει έναν Έλληνα Τραβις Μπινκλ(Ο ΤΑΞΙΤΖΗΣ) που θέλει να τιμωρήσει αλλα δε μπορεί,φοβάται.

Η Γωγώ και η σεξουαλική κυρίως σχέση που αναπτύσει μαζί της θα τον μπερδεψουν ακόμα περισσότερο έστω κι αν εκείνος νομίζει πως έχει βρει τη λύση.

Ένα απο τα μεγάλα ατού της ταινίας είναι η καταπληκτική ασπρόμαυρη φωτογραφία, αποτυπώνει με το καλυτερο τρόπο όσα δεν ακούμε απο τους ηρωές μας.Δεν υπάρχουν λόγια για να ειπωθούν αλλα το “μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις” είναι η φραση που ταιριάζει.

Η μιζέρια των ανθρώπων βγαινει με τη βοήθεια της φωτογραφίας τόσο καλά που έχεις μπει στο κόσμο του Οικονομίδη,ή καλύτερα στο κόσμο απο τον οποίο στρεφεις μακρυα το βλέμμα, πριν καλά καλά το καταλάβεις.

Η μόνη έγχρωμη σκηνή είναι όταν ένας χαμογελαστός Νίκος(για μοναδική φορα ίσως στη ταινία) παρακολουθεί μια σατιρική παρασταση της Γκόλφως.

Κάποιες φορες τα πλάνα των κλεισμένων μέσα σε κλουβί σκυλιών εναλλάσονται με αυτά του κλεισμένου στη γκαρσονιέρα Νίκου που απελπισμένα προσπαθεί να βρει ένα κανάλι στη τηλεοραση για να περάσει την ώρα του αλλα παντου “χιόνια”.

Όταν τα σκυλιά βγαινουν βόλτα και ο θείος τα λύνει τρέχουν,γαυγίζουν,ηρεμούν.Ο Νίκος όμως έχει ακόμα το λουρί στο λαιμό του…άνθρωπος και ζώο!

Βγαίνει μόνος του και κάθεται στις καφετεριες παρατηρώντας ανθρώπους που τσακώνονται αν ο Καζαντζίδης είναι καλύτερος απο το Μπομπ Μάρλευ ή αν ο Ολυμπιακός κερδίζει το ΠΑΟΚ μόνο με τη διαιτησία.

Μαζί με κάποιες σκηνές έντασης έχουμε και το πλάνο ενός κροκοδειλου μέσα στο ενυδρείο ενός μαγαζιού…άλλο ένα αγρίμι φυλακισμένο σε ένα σύγχρονο ζωολογικό κήπο.

Το “μειονέκτημα” μέχρι τώρα,κατα τη γνώμη μου πάντα, στις ταινίες του Οικονομίδη ήταν το υπερβολικό μπινελίκι που κάποιες φορες έμοιαζε και λίγο δήθεν.Αυτή τη φορα όμως η “λεκτική ένταση” βρίσκεται στη κάμερα με αποτελεσμα να έχουμε τη καλύτερη ταινία του.Σίγουρα ωρίμασε σα σκηνοθέτης και δικαια περιμένουμε ακόμα πιο πολλά απο αυτόν.Θα ήταν άδικο να μη μιλήσουμε για τις πολύ καλές ερμηνείες που συμβάλλουν στο πολύ καλό αισθητικό αποτέλεσμα και χαίρομαι ιδιαίτερα που ένας ηθοποιός όπως ο Σταμουλακάτος που τον έχω απολαυσει σε παραστάσεις στο θέατρο ΕΠΙ ΚΟΛΩΝΩ περνάει στο σινεμά ουσίας.

Τυφώνας Ελ Νιόνιο

Advertisement